I SA/Wa 309/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na Prezydenta [...] w przedmiocie działania organu postanawia: odrzucić skargę. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na "nienależyte uchybienia/ wykroczenia służbowe wobec- braku skutecznego doręczenia = wręczenia stanowiska na piśmie – decyzji /postan/ zaświadczeń i innych...". Zarządzeniem z dnia 9 sierpnia 2016 r. Sąd wezwał pełnomocnika skarżacej, wyznaczonego z urzędu, do usunięcia braków formalnych skargi przez jednoznaczne sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie na jaki akt została ona wniesiona (wskazanie daty oraz numeru aktu) lub też w rozpoznaniu jakiego wniosku T. G. (wskazanie przedmiotu wniosku oraz daty) Prezydent [...] pozostawał bezczynny. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej, w piśmie z dnia 13 września 2016 r. sprecyzował, że skarga złożona, w trybie art. 227 kpa dotyczy działania pracowników ośrodka Pomocy społecznej przez, m.in. niedoręczanie korespondencji do rąk T. G. i skierowana jest przeciw Prezydentowi i decyzji w sprawie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3). T. G., jak sprecyzował jej pełnomocnik, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w trybie art. 227 kpa. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga T. G. dotyczyła sposobu działania pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej, m.in. przez niedoręczanie skarżącej korespondencji, jak też "przeciwko decyzji w sprawie". Należy podnieść, że wniesiona skarga nie należy do spraw poddanych kontroli sądów administracyjnych, jest to bowiem skarga, wniesiona na podstawie działu VIII kpa. T. G. domaga się rozpoznania przez Sąd jej skargi, wniesionej w postępowaniu skargowym (jak sprecyzował pełnomocnik skarżącej) uregulowanym w dziale VIII kpa. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Postępowanie to służy jedynie usprawnieniu działania administracji, eliminowaniu z niej zjawisk, takich jak nadmierna przewlekłość postępowania, czy biurokratyzm. Postępowanie skargowe stanowi odrębny rodzaj postępowania. Tym samym Sąd uznał skargę skarżącej za niedopuszczalną, gdyż kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje rozpatrywania skarg powszechnych mających za przedmiot działanie organów władzy publicznej. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia. Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej specyzowanie, z uwagi na fakt, że z przedłożonych Sądowi przez pełnomocnika skarżącej wyjaśnień jednoznacznie wynikała konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, a rozpatrywanie w tej sytuacji wniosku o przywrócenie terminu, byłoby czynnością stojącą w sprzeczności z ekonomiką procesową, wydłużając postępowanie sądowe bez uzasadnionej potrzeby.