I SA/Wa 312/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za pełnienie funkcji kuratora postanawia: odrzucić skargę. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] uchylił własne postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] oraz przyznał B.R. wynagrodzenie w wysokości [...] zł brutto za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego D.B. w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych organ doręczając skarżącej zakwestionowane postanowienie pouczył, że nie przysługuje od niego zażalenie. B.R. pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, na powyższe postanowienie wnosząc jednocześnie o jego zmianę poprzez przyznanie wynagrodzenia w kwocie [...] zł powiększonego o podatek VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., którym organ na podstawie art. 263 i art. 264 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przyznał wynagrodzenie za pełnienie funkcji kuratora dla nieobecnego w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 264 § 1 k.p.a., jednocześnie z wydaniem decyzji organ administracji ustali w drodze postanowienia wysokość kosztów postępowania (określonych w art. 263 k.p.a.), osoby zobowiązane do ich poniesienia oraz termin i sposób ich uiszczenia. Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 264 § 2 k.p.a. na postanowienie w sprawie kosztów postępowania osobie zobowiązanej do ich poniesienia służy zażalenie, zatem ustawodawca w sposób wyraźny określił krąg osób, którym przysługuje możliwość weryfikacji takiego rozstrzygnięcia, a skarżąca nie jest osobą zobowiązaną. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Treść powołanego wyżej przepisu wskazuje jednoznacznie, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, ale tylko na te, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, lub rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie nie rozstrzyga sprawy co do istoty ani nie kończy postępowania, jak również skarżącej nie przysługuje na nie zażalenie. Tym samym takie postanowienie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.