I SA/Wa 32/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2017 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania A. P. prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W zaskarżonym orzeczeniu SKO przedstawiło następujący stan sprawy. A. P. wystąpiła o objęcie jej ubezpieczeniem zdrowotnym od dnia 1 lipca 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy P. decyzją z [...] sierpnia 2016 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Organ wyjaśnił, że jak wynika z przedłożonych przez stronę dokumentów, tj. zaświadczenia z urzędu pracy, od [...] czerwca 2016 r. A. P. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, a tym samym posiada ubezpieczenie zdrowotne od tej daty. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. P. Wskazała w nim na swoją trudną sytuację i brak objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. Z tego też powodu została zmuszona do zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P., jako bezrobotna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...] sierpnia 2016 r. SKO uzasadniło, że podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Z przepisów tej ustawy, w tym art. 66 ust. 1 pkt 24 wynika, że osoba zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, z chwilą uzyskania statusu bezrobotnego, objęta zostaje przez urząd ubezpieczeniem zdrowotnym, jeżeli nie podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z innego tytułu. Prawo to przysługuje przez cały czas pozostawania w rejestrze osób bezrobotnych. A. P. decyzją starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. została uznana, z dniem wydania decyzji, za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku, a decyzją Starosty Powiatu [...] z [...] września 2016 r. uzyskała prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] września 2016 r. Wnioskodawczyni jest zatem objęta ubezpieczeniem zdrowotnym. A. P. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie art. 2 i art. 45 Konstytucji RP oraz zasadę sprawiedliwości proceduralnej. Wskazała także na dyskryminację ze względu na fakt bycia ofiarą przemocy w rodzinie oraz swój stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem żądania skarżącej było przyznanie jej prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanymi ze środków publicznych. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1793 ze zm. – dalej: ustawa z 27 sierpnia 2004 r.) do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na zasadach określonych w ustawie mają prawo: 1) osoby objęte powszechnym – obowiązkowym i dobrowolnym ubezpieczeniem zdrowotnym, zwane dalej "ubezpieczonymi", 2) inne niż ubezpieczeni osoby posiadające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które posiadają obywatelstwo polskie lub uzyskały w Rzeczypospolitej Polskiej status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, lub zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznością, o której mowa w art. 159 ust. 1 pkt 1 lit. c lub d ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650, z późn. zm.), spełniające kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930 i 1583), co do których nie stwierdzono okoliczności, o której mowa w art. 12 tej ustawy, na zasadach i w zakresie określonych dla ubezpieczonych. Skarżąca ubiegała się o przyznanie prawa do świadczeń zdrowotnych w trybie, o jakim mowa w pkt 2 ust. 1 art. 2 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. W piśmie z 27 czerwca 2016 r. (wpływ w dniu 30 czerwca) wystąpiła bowiem do organu właściwej gminy o "pomoc w ubezpieczeniu zdrowotnym od 1 lipca 2016 r. do czasu rozpatrzenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy". Z art. 54 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. wynika, że "Dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo." Potwierdzenie prawa do świadczeń zdrowotnych we wskazanym trybie może dotyczyć tylko osób nieubezpieczonych ("inne niż ubezpieczeni osoby ..."). Tymczasem z dokumentów przedstawionych przez samą skarżącą wynika, że na podstawie decyzji Starosty Piaseczyńskiego z 29 czerwca 2016 r. została ona z tym dniem uznana za osobę bezrobotną. Jak słusznie zauważyły organy osoby bezrobotne na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 24 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. podlegają obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, a więc są ubezpieczonymi, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy. Odmowna decyzja w przedmiocie żądania skarżącej nie narusza więc prawa. Bez znaczenia dla takiej oceny jest też to, że jak twierdzi skarżąca w piśmie z 11 marca 2017 r. (k. 18 akt sądowych), utraciła ona obecnie status osoby bezrobotnej. Po pierwsze, jak stanowi art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a skarżąca nie załączyła do akt decyzji o pozbawieniu jej statusu osoby bezrobotnej. Po drugie, nawet gdyby było tak, jak twierdzi skarżąca, to istotna byłaby data utraty statusu bezrobotnej. Żądanie skarżącej obejmowało bowiem okres od 1 lipca 2016 r., a wniosek jej w tej sprawie wpłynął w dniu 30 czerwca 2016 r. Zgodnie z art. 54 ust. 7 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje przez okres 90 dni od dnia określonego w decyzji, którym jest dzień złożenia wniosku. W razie zmiany okoliczności, na podstawie których zapadły kontrolowane w tym postępowaniu decyzje, skarżąca może wystąpić z kolejnym wnioskiem o przyznanie jej prawa do świadczeń zdrowotnych, gdyż od tej chwili biegnie dziewięćdziesięciodniowy okres ubezpieczenia, o jakim mowa w art. 54 ust. 7. Ponadto, z żadnego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, aby skarżąca została pozbawiona statusu bezrobotnej w chwili wydawania zaskarżonych decyzji. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd orzekł o oddaleniu skargi.