I SA/Wa 32/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, Protokolant specjalista Monika Bodzan, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2022 r. sprawy ze skargi E. L. i M. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z 27 października 2020 r. nr 848/C/2021, Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania M. L. i E. L., utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z 10 maja 2021 r., nr G.6853.3.9.8.2019, w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy; Decyzją z 10 maja 2021 r. Starosta M., po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w G., orzekł w pkt 1 o ograniczeniu sposobu korzystania z części działek oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków numerami: [...], [...] i [...], położonych w obrębie [...], gm. W. powiat [...], województwo [...] stanowiących własność E. i M. L., poprzez udzielenie [...] SA Oddział w P. zezwolenia na budowę odcinka linii napowietrznej [...] relacji [...]-[...] wraz ze stanowiskami słupowymi: na działce [...] słup serii AS-124 typ ON120+2,5 o wysokości 24,85 m o rozstawie 4,35 m x 4.35 m i na działce [...] słup serii AS-124 typ PL+5 o wysokości 28,35 m o rozstawie 3,32 m x 2,40 m, w oparciu o zapisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W. Powyższe ograniczenie polegać będzie na prawie do korzystania z nieruchomości w celu budowy odcinka elektroenergetycznej linii napowietrznej [...] relacji [...] – [...]. W pkt 2 Starosta ustalił następujący zakres ograniczenia prawa własności: na działce [...] pas technologiczny długości 155,51 m, całkowitej powierzchni 782,67 m2 i powierzchni pasa służebności 1408,84 m2, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa i norm dotyczących budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych; na działce [...] pas technologiczny o długości 42,19 m i całkowitej powierzchni 190,23 m2 i powierzchni pasa służebności 311,76 m2, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa i norm dotyczących budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych; na działce [...] pas technologiczny długości 173,59 m, całkowitej powierzchni 1064,06 m2 i powierzchni pasa służebności 1793,92 m2, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości wynikające z aktualnie obowiązujących przepisów prawa i norm dotyczących budowy oraz eksploatacji linii elektroenergetycznych. W pkt 3 określił lokalizację projektowanych urządzeń elektroenergetycznych i zakres ograniczenia prawa własności, które przedstawiają załączniki graficzne nr 1 (zestawienie tabelaryczne), nr 2 (dla działki [...]), nr 3 (dla działki [...]) i nr 4 (dla działki [...]) sporządzone w skali 1:2000 i 1: 1000, stanowiące integralną część decyzji. W pkt 4 orzekł, że właściciel nieruchomości zobowiązany jest udostępnić przedmiotową nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontem, modernizacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. W pkt 5 zobowiązał [...] SA Oddział w P. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu określonego w pkt 2 odcinka linii energetycznej, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania odpowiadającego wartości poniesionych szkód na rzecz współwłaścicieli nieruchomości, które ustalane jest przez starostę w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. L. i E. L. Decyzją z 27 października 2020 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Starosty M. z 10 maja 2021 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie i wskazał, że rokowania z właścicielami nieruchomości nie zakończyły się podpisaniem umowy cywilnoprawnej, co potwierdzają protokoły z rokowań. Zdaniem organu, w niniejszej sprawie spełniono wynikającą z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami przesłankę braku wyrażenia zgody przez właściciela nieruchomości na ograniczenie sposobu korzystania. Organ wskazał następnie, że w aktach znajduje się ostateczna decyzja Wójta Gminy W. z 9 marca 2020 r., nr RBGK 6220.03.2018, o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa linii napowietrznej [...] zasilającej projektowaną stację [...] w ciągu linii kablowo napowietrznej [...] relacji [...] – [...]", wydana na wniosek [...] S.A., poprzedzona opinią ekspercką z [...] lipca 2019 r. w sprawie zbadania zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, sporządzoną przez T. K., biegłego sądowego Sądu Okręgowego w Olsztynie w zakresie planowania. W ww. decyzji organ stwierdził, że "(...) Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2020 r. poz. 283 ze zm.) organ prowadzący postępowanie stwierdza zgodność planowanej inwestycji z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W. oraz Gminy S. jak również Miasta M." Wojewoda podniósł, że wbrew zarzutom odwołania powyższa decyzja z 9 marca 2020 r. jako prawomocna i podlegająca wykonaniu pozostaje w obrocie prawnym i jest ważna. Ponadto, organ wskazał, że pismo Wójta Gminy W. z 13 sierpnia 2020 r. nie jest decyzją administracyjną. Jak wynika z akt sprawy, Wójt Gminy W. powyższe pismo sprostował pismem z 25 listopada 2020 r., w którym stwierdził, że "(...) przewidziana inwestycja jest zgodna z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy W. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy w W. nr [...] z dnia 14 sierpnia 2009 roku ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego nr 140 z dnia 4 września 2009 r. poz. 4260. Tereny oznaczone symbolem R to tereny upraw rolniczych. W granicach tych terenów dopuszcza się realizację linii infrastruktury technicznej napowietrznych i kablowych". Wobec powyższego Wojewoda nie podzielił zarzutów o nielegalności inwestycji. Organ podniósł również, że z treści załączonej do akt sprawy Uchwały [...] Rady Gminy w W. z 14 sierpnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. wynika, że tereny oznaczone symbolem R przeznacza się pod uprawy polowe (§ 21 pkt 7). Zasady zagospodarowania terenów zawiera Rozdział II § 5 ust. 2, który określa, że tereny oznaczone symbolem R przeznacza się pod uprawy rolnicze bez prawa zabudowy, z wyjątkami określonymi w § 3 ust. 7 przedmiotowej uchwały. Zapis w § 3 pkt. 7 brzmi następująco: Tereny oznaczone symbolem R to tereny upraw rolniczych. W granicach tych terenów dopuszcza się realizację linii infrastruktury technicznej napowietrznych i kablowych, oczyszczalni ścieków których lokalizacja wynika z opracowań branżowych. Wojewoda zaznaczył, że konsultacje społeczne na etapie projektowania inwestycji nie są wymagane. Przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidują jedynie przeprowadzenie rokowań z właścicielem przez inwestora (art. 124 ust. 3 ustawy) przed złożeniem wniosku do starosty o wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 124 ust. 1 ustawy. Organ dodał, że do opracowań branżowych mają zastosowanie przepisy prawa energetycznego, prawa budowlanego, k.p.a. oraz przepisy wewnętrzne [...] S.A. dotyczące Budowy [...]. Organ odwoławczy nie jest uprawniony do ingerowania w te opracowania, zatem nie odnosi się do tych zagadnień w niniejszym postępowaniu. Organ wskazał również, że planowana inwestycja mieści się w definicji celu publicznego określonej w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Energa jest strategiczną spółką powstałą na mocy rządowego programu a jej przedmiot działalności stanowi dystrybucja energii elektrycznej, przesyłanie energii elektrycznej, przygotowanie terenu pod budowę, roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych i roboty związane z budową rurociągów przesyłowych i sieci rozdzielczych. Przedmiotowa spółka z mocy prawa jest zobowiązana do zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego kraju i zwiększenia pewności dostaw energii elektrycznej dla odbiorców, których wciąż przybywa i będzie przybywać, ponieważ powstają wciąż nowe podmioty, które zgłaszają zapotrzebowanie na energię elektryczną. Zdaniem Wojewody, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 104 i 107 k.p.a. w stopniu, który mógłby powodować uchylenie wydanej decyzji. Starosta uzasadnił bowiem swoje rozstrzygnięcie cytując przepisy stanowiące jego podstawę. Ponadto przeprowadził skomplikowane proceduralnie postępowanie dowodowe łącznie z rozprawą administracyjną, zaś zarzuty odwołujących się dotyczące działania przedstawiciela Pracowni Projektowej [...] reprezentującego inwestora dotyczą sfery cywilnoprawnej. Organ nie jest uprawniony do ingerowania w sferę umów cywilnoprawnych, a w konsekwencji tego typu zarzuty nie mogą stanowić przedmiotu postępowania odwoławczego dotyczącego wydanej decyzji administracyjnej. Organ nie podzielił równie zarzutów dotyczących przebiegu linii energetycznej. na granicy spornych działek. Wojewoda powołał się na pismo Pracowni Projektowej [...] z 19 kwietnia 2019 r., gdzie wyjaśniono, że przebieg projektowanej linii napowietrznej [...] relacji [...] – [...] wynika bezpośrednio z lokalizacji projektowanej stacji elektroenergetycznej GPZ na terenie wsi M. Projektowana linia jest poprowadzona po najkrótszej trasie łączącej planowaną stację [...] oraz istniejącą stację na terenie miasta M., [...]. W piśmie tym wskazano również, że trasa ta jest najkorzystniejsza pod względem najmniejszego stopnia ingerencji w tereny zamieszkane przez ludzi oraz obszary ochrony przyrody, prowadzenia linii po terenach rolnych, ekonomicznego wykonania inwestycji uwzględniające koszty budowy linii i technicznych możliwości wykonania inwestycji. Skargę do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli M. L. i E. L. zarzucając jej naruszenie: 1) prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 6 i 7 oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w wyniku oczywiście błędnego i bezzasadnego stwierdzenia, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem miejscowym, gdy tymczasem ustalenie to jest dowolne i nieprawidłowe, skoro plan miejscowy w ogóle nie przewiduje przedmiotowej linii energetycznej, a ponadto wprowadza ogólną zasadę, że linie energetyczne muszą być sytuowane w pasach drogowych, przy drogach - pomiędzy linią zabudowy a linią rozgraniczającą pasa drogowego, na miedzach, na granicy użytków - co w niniejszej sprawie nie ma miejsca; 2) prawa materialnego, to jest art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami na skutek wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, podczas gdy nie zostały spełnione wymogi konieczne dla wydania takiej decyzji określone w powołanej normie - bowiem w przedmiotowej sprawie nie występuje zgodność ograniczenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego czy też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) § 6 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Gminy w W. z 14 sierpnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. poprzez zaakceptowanie lokalizacji linii napowietrznej sprzecznej z zapisami powołanej normy (która to norma nakazuje lokalizowanie urządzeń sieciowych napowietrznych w taki sposób aby nie powodowały utrudnienia w użytkowaniu teren np.: po miedzach granicy użytków, w pasie drogowym) - tylko dlatego, że zmiana przebiegu linii byłaby związana z kosztami czy też byłaby skomplikowana, co jednak nie może uzasadniać naruszenia prawa (tym bardziej, że przebieg linii napowietrznej od początku powinien być zgodny z przepisami prawa i aktualnie nie byłoby potrzeby dokonywania zmian projektowych). Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że planowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania, co pozostaje w sprzeczności z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem skarżących, użyte w powołanym przepisie sformułowanie "zgodność" oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można zatem w tym zakresie stosować jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Wzmacnia to okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność, bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych. Skarżący podnieśli, że w niniejszej sprawie występuje niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym. Inwestycja jest bowiem niezgodna z § 6 ust 1 tego planu, w którym nakazano lokalizowanie urządzeń sieciowych napowietrznych w taki sposób aby nie powodowały utrudnienia w użytkowaniu terenu np. po miedzach granicy użytków, w pasie drogowym. Skarżący wskazali, że organ nie może usprawiedliwiać czy też tolerować naruszeń prawa tylko dlatego, że jest to uzasadnione ekonomicznie czy też etapem inwestycji. Tym bardziej, że inwestor zobowiązany był od początku zlokalizować inwestycję prawidłowo, zgodnie z planem miejscowym. Plan ten nie jest nową regulacją, obowiązuje już kilkanaście lat. Nie jest więc zaskoczeniem dla inwestora, że przebieg linii powinien być zgodny z tym planem. Zdaniem skarżących, inwestor jawnie lekceważy prawo najpierw lokalizując linię niezgodnie z zapisami planu, a aktualnie wskazując, że zmiany w lokalizacji nie są możliwe, bo to mu się nie opłaca. Tego typu argumentacja, podzielona przez organ, jest niedopuszczalna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899), dalej zwanej "ustawą" lub "ustawą z 21 sierpnia 1997 r." W myśl powołanego przepisu starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie organy uznały, że wszystkie przesłanki wskazane w powołanym przepisie zostały spełnione. Organy wskazały, że planowana inwestycja w postaci budowy linii napowietrznej [...] relacji [...] – [...] mieści się w definicji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy. Ponadto, przed wszczęciem postępowania przeprowadzono i zakończono (z wynikiem negatywnym) rokowania z właścicielami o dobrowolne udostępnienie nieruchomości. Z treści skargi wynika, że powyższe ustalenia organów nie są przez skarżących kwestionowane. Okoliczności te nie budzą również wątpliwości Sądu i znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. Podniesione zaś w skardze zarzuty koncentrują się w całości na błędnym przyjęciu przez organy, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym dla przedmiotowego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do powyższego wskazać trzeba, że jak wynika z zebranej dokumentacji działki nr [...], [...] i [...] usytuowane są we wsi W., która została objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonym Uchwałą [...] Rady Gminy w W. z 14 sierpnia 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 4 września 2009 r., Nr 140, poz. 4260, zwanym dalej "planem" lub "miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego". Przedmiotowe nieruchomości leżą w obszarze oznaczonym symbolem R – tereny upraw rolniczych oraz symbolem KE – korytarz ekologiczny. Szczegółowe zasady zabudowy i zagospodarowania terenów wsi W. (załącznik nr 13) określa § 21 pkt 7 planu. Zapis ten stanowi, że tereny oznaczone symbolem R przeznacza się pod uprawy polowe, a zasady zagospodarowania tych terenów zawiera Rozdział II § 5 ust. 2, zgodnie z którym tereny oznaczone symbolem R przeznacza się pod uprawy rolnicze bez prawa zabudowy, z wyjątkami określonymi w § 3 ust. 7 uchwały. Z kolei w § 3 pkt 7 stwierdzono, że "Tereny oznaczone symbolem R to tereny upraw rolniczych. W granicach tych terenów dopuszcza się realizację linii infrastruktury technicznej napowietrznych i kablowych, oczyszczalni ścieków których lokalizacja wynika z opracowań branżowych". Natomiast zasady zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem KE określa § 21 pkt 9 planu, zgodnie z którym teren ten otrzymuje funkcję korytarza ekologicznego o charakterze wodno – torfowiskowo – łąkowym, o znaczeniu lokalnym, towarzyszącego rz. Seracz. Zasady zagospodarowania i użytkowania tych terenów zawiera Rozdział II § 5 ust. 6 pkt 3, zgodnie z którym dla korytarzy ekologicznych oznaczonych na rysunkach Planów symbolem KE ustala się "dopuszczenie realizacji ciągów infrastruktury technicznej". W ocenie Sądu, wobec powyższych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prawidłowo przyjęły organy, że w granicach należących do skarżących terenów (upraw rolniczych i korytarza ekologicznego) dopuszcza się realizację napowietrznych linii infrastruktury technicznej. Powyższemu nie zaprzecza treść powołanego w skardze zapisu § 6 ust. 1 planu, który umieszczono w części opisowej planu zatytułowanej "Ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej". W zapisie tym wskazano, że urządzenia sieciowe napowietrzne prowadzone przez tereny rolne należy sytuować w taki sposób aby nie powodowały utrudnienia w użytkowaniu terenu np. po miedzach granicy użytków, w pasie drogowym. Powyższy zapis dopuszcza zatem lokalizację urządzeń sieciowych napowietrznych na terenach rolnych w każdy sposób byleby nie kolidowało to z podstawowym przeznaczeniem nieruchomości. Tym samym, również z powołanego zapisu planu nie można wywodzić zarzucanej przez skarżących niezgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji zarzut, że zaproponowany przebieg linii przez należące do skarżących nieruchomości jest niezgodny z § 6 ust. 1 planu Sąd uznał za niezasadny. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dowolności ustaleń organu w sytuacji gdy plan miejscowy w ogóle nie przewiduje przedmiotowej linii energetycznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie podnosi się bowiem, że nie w każdym przypadku dla spełnienia wynikającej z art. 124 ust. 1 ustawy przesłanki zgodności zamierzenia inwestycyjnego z planem miejscowym konieczne jest zaznaczenie przebiegu danej sieci w części graficznej planu lub wymienienie jej z nazwy w konkretnym przepisie planu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2022 r., sygn. akt I OSK 920/21, Lex nr 3318513). W momencie uchwalania planu organ nie dysponuje bowiem wiedzą o szczegółach technicznych przyszłej inwestycji. Rygorystyczne podejście do tej kwestii nie wynika z obowiązujących przepisów i nie uwzględnia w pełni ani występującej w tym względzie praktyki ani realnych możliwości realizacji takiego wymogu w pracach planistycznych prowadzących do uchwalenia planu zagospodarowania zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. powinna ściśle określać zakres ograniczenia praw do nieruchomości z uwagi na szczegółowe warunki techniczne konkretnej inwestycji i związane z tym potrzeby inwestora. Z tego też względu decyzja ograniczająca prawo do nieruchomości powinna zawierać rozstrzygnięcie o obszarze zajętej nieruchomości i uwzględniać, że uszczuplenie władztwa właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania konkretnej inwestycji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2043/16, Lex nr 2331111). Powyższa konkretyzacja obszaru ograniczenia praw do nieruchomości dokonuje się w granicach, w tym także przestrzennych, w których akty planistyczne przewidziały możliwość realizacji inwestycji celu publicznego. W tym zawiera się wypełnienie normy prawnej zawartej w art. 124 ust. 1 zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami wymagającej zgodności ograniczenia prawa do nieruchomości z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W orzecznictwie oraz piśmiennictwie trafnie wskazuje się również, że dopuszczalne jest wydawanie decyzji określonych w art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. na podstawie zapisów planu wprawdzie przewidujących infrastrukturę na określonym terenie, jednakże nie określających precyzyjnie jej przebiegu. Podkreśla się jednocześnie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. (por. G. Matusik (w:) G. Bieniek, M. Gdesz, S. Kalus, G. Matusik, E. Mzyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 719 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 537/13, Lex nr 1591039 oraz 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 1683/17, Lex nr 2474243). Zebrany materiał dowodowy potwierdza, że w niniejszej sprawie organy szczegółowo wyjaśniły dlaczego został założony taki a nie inny przebieg linii energetycznej prowadzonej przez tereny należące do skarżących. W szczególności wyjaśniono, że przebieg projektowanej linii napowietrznej wynika bezpośrednio z lokalizacji projektowanej stacji elektroenergetycznej GPZ na terenie wsi M. Projektowana linia jest poprowadzona po najkrótszej trasie łączącej planowaną stację [...] oraz istniejącą stację na terenie miasta M., [...]. Wyjaśniono również, że wyznaczona trasa linii jest najkorzystniejsza pod względem najmniejszego stopnia ingerencji w tereny zamieszkane przez ludzi oraz obszary ochrony przyrody, prowadzenia linii po terenach rolnych, ekonomicznego wykonania inwestycji uwzględniającej koszty budowy linii oraz technicznych możliwości wykonania inwestycji. Wobec powyższego Sąd podzielił ocenę Wojewody Mazowieckiego, że nałożone na właścicieli działek nr [...], [...] i [...] ograniczenie sposobu korzystania (w związku z budową linii energetycznej) pozostaje w zgodzie z obowiązującym dla tego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodność tę potwierdza dodatkowo treść mającej walor ostateczności decyzji Wójta Gminy W. z 9 marca 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w postaci budowy napowietrznej linii energetycznej. Podsumowując, w ocenie Sądu, planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co czyniło zasadnym wydanie w niniejszej sprawie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżących. W sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Z akt sprawy wynika, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia, a dokonana przez organy ocena nie nosi cech dowolności. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł jak w sentencji.