I SA/Wa 3215/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku H. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 9 października 2014 r. H. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr[...]. Powyższą decyzją Wojewoda [...], po rozpoznaniu odwołania Burmistrza [...], uchylił decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2012 r., nr[...], o odmowie wywłaszczenia na rzecz Gminy [...] nieruchomości położonej w gminie [...] oznaczonej jako działki nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. W rozpoznawanej sprawie, wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w powołanym przepisie, zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym został utrwalony pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zatem kwestia wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, a więc ze swej istoty nie nadająca się do wykonania. Zaskarżona decyzja nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron, tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Zatem charakter skarżonego aktu nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 Ppsa, wobec czego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezzasadny. Podkreśla wymaga, że wstrzymanie wykonania decyzji jest środkiem ochrony tymczasowej. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa postanowił, jak w sentencji.