I SA/Wa 324/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędzia WSA Gabriela Nowak Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi R. Ż. o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 664/08 postanawia odrzucić skargę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2009 r. R. Z. wnosił o wymierzenie Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywny - w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Jak wynikało z akt sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania R. Z. - byłemu studentowi Uniwersytetu [...] - stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia w nauce na rok akademicki [...]. Powyższe decyzje zostały wydane po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poprzednich decyzji Ministra wydanych w tej sprawie ( vide: wyroki z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 958/07 i z dnia10 października 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 664/08). Ponieważ - w ocenie skarżącego - obecnie wydane decyzje nie realizowały zaleceń Sądu zawartych w w/w wyrokach, oprócz skargi merytorycznej na decyzję Ministra z dnia [...] stycznia 2009 r., która została wydzielona do odrębnego postępowania, R. Z. domagał się nałożenia grzywny na organ - w trybie art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący stał na stanowisku, że Minister jest bezczynny bo w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nie zastosował art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. do czego był zobowiązany wyżej wspomnianymi wyrokami. Wezwanie do respektowania zaś tych wyroków zostało skierowane do organu w ramach wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że warunkiem dopuszczalności tego rodzaju skargi jest wcześniejsze wezwanie pisemne organu do wykonania wyroku i załatwienia sprawy, które to wezwanie w tej sprawie nie zostało uczynione. Jednocześnie wskazano, że instytucja uregulowana w art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczyła przedmiotowego stanu faktycznego, gdyż w tej sprawie została w dniu [...] stycznia 2009 r. wydana decyzja ostateczna, choć nie w pełni realizująca zalecenia Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak z powyższego wynika, skarga o wymierzenie grzywny może być skutecznie wniesiona do Sądu, gdy w sprawie nie została przez organ wydana decyzja i z tego powodu jest on bezczynny. W sytuacji natomiast, gdy przed wniesieniem tego rodzaju skargi, organ wydał decyzję ( zwłaszcza ostateczną) należy uznać, że nie pozostaje on w stanie bezczynności. Przed oceną merytoryczną skargi ( każdej skargi) Sąd obowiązany jest jednak dokonać jej oceny pod względem formalnym tj. ustalić, czy nie zachodzą w danym przypadku przesłanki uniemożliwiające rozpoznanie materialnoprawne skargi. Są one uregulowane w art. 58 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oceniając zatem w tych kategoriach przedmiotową skargę należało uznać, że była ona niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy procesowej a to z tej przyczyny, że przed wniesieniem skargi skarżący nie dopełnił warunku formalnego, umożliwiającego - co do zasady - żądanie nałożenia przez Sąd na organ grzywny z powodu bezczynności, tj. nie wezwał na piśmie organu do wykonania wyroku sądu ( art. 154 § 1 ustawy ). Wyjaśnienie zawarte w skardze, że takim wezwaniem był wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie mógł być przez Sąd uwzględniony. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest bowiem środkiem zaskarżenia od decyzji wydanej przez organ centralny ( orzekający jako organ I instancji ). Wniosek ten zatem nie może jednocześnie spełniać roli wezwania, o którym mowa w art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to wezwanie jest stosowane w sytuacji, gdy w sprawie nie została wydana w ogóle decyzja, albo, po wniesieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ zwleka z wydaniem decyzji, traktowanej jako decyzja rozstrzygająca sprawę w drugiej instancji. Biorąc powyższe pod uwagę i z mocy wskazanych wyżej przepisów - orzeczono jak w sentencji postanowienia.