I SA/Wa 3242/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Piotr Przybysz Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] po rozpoznaniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Powiat [...] mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomości drogowe, będące częścią drogi - ul. [...], położone w jednostce ewidencyjnej miasto [...], obręb nr [...], oznaczone jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2012 r. została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] września 2000 r., nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Powiat [...] mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomości drogowe, będące częścią drogi - ul. [...], położone w jednostce ewidencyjnej miasto [...],, obręb nr [...], oznaczone jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha. Decyzja stała się ostateczna. [...] wnioskiem z dnia 17 maja 2011 r. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...]. Zarząd Dróg podniósł, że w 2004 r. wprowadzono zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] m. [...], polegające na sprostowaniu oznaczenia i powierzchni działki nr [...], w wyniku czego działka nr [...] o pow. [...] po zmianach została oznaczona nr [...] o pow. [...] ha. Działki nr [...] w części, wchodziły w skład drogi krajowej nr [...] (obecnie wojewódzkiej) i wobec tego nie powinny być przedmiotem komunalizacji. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...]. W uzasadnieniu decyzji organ nadzoru stwierdził, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji administracyjnej, bowiem na dzień 1 stycznia 1999 r. przedmiotowa działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni [...] ha była własnością Skarbu Państwa i stanowiła drogę, która w myśl przepisów ustaw reformujących stała się z mocy prawa własnością Powiatu [...]. Minister Skarbu Państwa zwrócił uwagę, że zaszły przesłanki do stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] przedmiotowego mienia w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U.nr 133 poz. 872 ). Organ nadzoru stwierdził, że zmiana numeracji działki oraz jej wielkości przeprowadzona w 2004 r., nie może mieć wpływu na zaistnienie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, gdyż zarówno w dniu 1 stycznia 1999 r., jak również w dniu orzekania, zachodziły wszelkie przesłanki do nabycia przez Powiat [...] nieruchomości w całości. Minister Skarbu Państwa, rozpatrując ponownie sprawę, decyzją z dnia z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. Organ odwoławczy ponownie zwrócił uwagę, że katalog przyczyn stwierdzenia nieważności przez organ wyższego stopnia wyrażony w art. 156 k.p.a. jest katalogiem zamkniętym i ustawodawca nie przewidział możliwości jego modyfikowania o dowolne interpretacje organu. Organ zwrócił uwagę, że przy ocenie rażącego naruszenia prawa nie wystarczy oczywistość jego naruszenia, ale pod uwagę należy brać również skutki społeczno-gospodarcze, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, a sytuacja taka w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Minister podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa przez Wojewodę [...] przy wydaniu kwestionowanej decyzji, gdyż w dniu orzekania zachodziły wszystkie przesłanki do stwierdzenia nabycia w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...), przez Powiat [...] spornej nieruchomości. Organ administracyjny wydał decyzję w oparciu o posiadany materiał dowodowy dający podstawę do komunalizacji przedmiotowego mienia na rzecz Powiatu [...]. Zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków jakie zaszły dopiero w 2004 r. nie mogą być podstawą do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Wojewodę [...], gdyż fakt ten nie mieści się w pojęciu rażącego naruszenia prawa. Zdaniem organu, w świetle zebranego materiału dowodowego w sprawie, sporna nieruchomość na dzień 1 stycznia 1999r. nie stanowiła części drogi wojewódzkiej. Skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł [...]. Skarżący zaskarżył w całości przedmiotową decyzję zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r. wydana została bez rażącego naruszenia prawa, podczas gdy prawidłowa analiza stanu sprawy prowadzi do wniosku, iż decyzja Wojewody [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 60 w zw. z art. 103 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co oznacza wydanie decyzji wbrew nakazom wynikającym z przywołanych przepisów. W konsekwencji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie, zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się drogami gminnymi. Natomiast drogami powiatowymi - zgodnie z art. 103 ust. 3 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. - stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, niewymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich. Wobec powyższego wraz z powołaniem Województwa [...] droga wojewódzka nr [...] zaliczona została do dróg wojewódzkich na podstawie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071 ) i przeszła pod zarząd [...] - jednostki organizacyjnej Województwa [...]. W opinii [...] decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w chwili wydania przedmiotowej decyzji działka nr [...] (na dzień 1 stycznia 1999 r.) zajęta była w części pod drogę wojewódzką nr [...] - (obręb skrzyżowania ulicy [...]). Tym samym, z przepisu prawa materialnego, tj. art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające (...) wynikał nakaz wydania decyzji określonej treści, tj. nakaz stwierdzenia nabycia własności nieruchomości z mocy prawa przez Województwo [...]. Skarżący podkreślił, że w pierwszej kolejności powinien zostać dokonany podział działki nr [...] celem wyodrębnienia dwóch działek - jednej zajętej pod pas drogowy drogi wojewódzkiej i drugiej zajętej pod pas drogowy drogi powiatowej, a następnie przejęcie na rzecz Województwa [...] oraz Powiatu [...] w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. działek wyodrębnionych i zajętych pod drogę – odpowiednio wojewódzką i powiatową. Skarżący wskazał, ze decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie przejścia przez miasto [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] m.in. dokonano podziału działki [...] (w wyniku modernizacji ewidencji działka nr [...] otrzymała nowy numer - [...]) wyodrębniając działkę [...] zajętą uprzednio pod pas drogowy drogi wojewódzkiej (a przed 1 stycznia 1999 r. - drogi krajowej). Taki stan istnieje na gruncie przynajmniej od 1 stycznia 1999 r. W związku z powyższym dawna działka [...] zajęta w części pod drogę wojewódzką nr [...] nie spełniała przesłanek do stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Powiat [...] w trybie art. 60 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przedmiotowej nieruchomości. Przejęcie na rzecz Powiatu [...] całej działki, w tym również części nie będącej drogą powiatową skutkuje koniecznością wypłaty przez Województwo [...] na rzecz Powiatu [...] niesłusznego odszkodowania za działkę [...] na skutek wydania decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt 1355/12 oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2012 r. Sąd rozpoznający wówczas sprawę stwierdził, że Minister Skarbu Państwa w postępowaniu nadzorczym wyjaśnił należycie istotne okoliczności sprawy zarówno pod względem procesowym jak i materialnym podkreślając, iż istotą stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia tej nieważności istniała już w dacie wydania tej decyzji, a więc decyzja, której stwierdzono nieważność, wydana została niezgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, przy czym niezgodność ta spełnia, co najmniej jedną z przesłanek ustawowo określonych jako przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] września 2000 r., Wojewoda [...] stwierdził nabycie przez Powiat [...] mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomości drogowe, będące częścią drogi - ul. [...], położone w jednostce ewidencyjnej miasto [...], obręb nr [...], oznaczone jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha oraz nr [...] o powierzchni [...] ha. Sąd ustalił, że w wyniku podjętych później działań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] dokonał podziału działki [...] (w wyniku modernizacji ewidencji działka nr [...] otrzymała nowy numer - [...]) wyodrębniając działkę [...] zajętą uprzednio pod pas drogowy drogi wojewódzkiej (a przed 1 stycznia 1999 r. - drogi krajowej). Taki stan istnieje na gruncie przynajmniej od 1 stycznia 1999 r. Sąd wskazał, że niewątpliwie skarżący ma rację, iż przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2000 r. przez Wojewodę [...] powinien był zostać dokonany podział działki nr [...] celem wyodrębnienia dwóch działek - jednej zajętej pod pas drogowy drogi wojewódzkiej i drugiej zajętej pod pas drogowy drogi powiatowej, a następnie dokonane przejęcie na rzecz Województwa [...] oraz Powiatu [...] w trybie art. 60 Przepisów wprowadzających, działek wyodrębnionych i zajętych pod drogę – odpowiednio wojewódzką i powiatową. Jednakże, jak stwierdził Sąd, nie dokonano wówczas podziału działki nr [...] i nie wyodrębniono działki zajętej pod pas drogi wojewódzkiej (a przed 1 stycznia 1999 r. - drogi krajowej), tak więc całą działkę nabył z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. Powiat [...]. Zdaniem Sądu, nie bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje regulacja art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zgodnie z którą w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Do zarządcy drogi należy zaś nabywanie nieruchomości pod pasy drogowe dróg publicznych i nieruchomości innych związanych z potrzebami zarządzania drogami i gospodarowanie nimi w ramach posiadanego prawa do tych nieruchomości. Ze względu na to, że Miasto [...], które jak wywiódł Sąd, jest miastem na prawach powiatu, wykonuje zadania w zakresie transportu zbiorowego i dróg publicznych (art. 4 ust. 1 pkt 6 ustawy o samorządzie powiatowym), nie można uznać, że przy wydawaniu decyzji przez Wojewodę [...] doszło do rażącego naruszenia prawa, skoro taka sytuacja, jak opisana w art. 19 ust. 5 powołanej ustawy jest prawnie dopuszczalna. W opinii Sądu, o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Sąd podkreślił, że zasada ogólna kodeksu postępowania administracyjnego wyrażona w art. 16 k.p.a., trwałości ostatecznych decyzji ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji stosunków prawnych. Sąd stanął na stanowisku, ze aczkolwiek decyzja Wojewody [...] była wadliwa, nie można jej przypisać cech rażącego naruszenia prawa, albowiem nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. [...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OSK 322/13 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, oraz zasądził od Ministra Skarbu Państwa na rzecz [...] kwotę 320 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że w sprawie nie zachodziły przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wskutek rażącego naruszenia przepisu art. 60 ust. 1 Przepisów wprowadzających. Sąd odwoławczy zauważył, że niespornym w przedmiotowej sprawie było, że zaistniały, na podstawie art. 147 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U z 1998 r., Nr 106, poz. 668), przesłanki do przejęcia z dniem 1 stycznia 1999 r., przez powiat [...],[...]. Okolicznością zaś sporną było, czy zasadnym było przejęcie drogi wojewódzkiej, która do tego czasu była we władaniu tej instytucji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie może budzić wątpliwości, iż w sytuacji przejęcia przez jednostki samorządu terytorialnego mienia będącego dotychczas we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych, mienie to staje się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., własnością właściwej jednostki samorządu terytorialnego, którą nie zawsze jest jednostka, przejmująca instytucję dotychczas władającą mieniem. Wskazuje na to wprost brzmienie przepisu art. 60 ust. 1 Przepisów wprowadzających, który stanowi, że mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej oraz przepisów niniejszej ustawy z tym dniem staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z powyższego wynika więc, że nie w każdej sytuacji, przejmowane przez daną jednostkę samorządu terytorialnego mienie będzie własnością jednostki przejmującej, bo o tym, która jednostka winna zostać właścicielem mienia przejmowanych jednostek decyduje, nie fakt, która jednostka przejęła dotychczasową instytucję, lecz fakt, która jednostka samorządowa jest właściwa do przejęcia mienia. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niewątpliwie więc decyzja Wojewody [...] dnia [...] września 2009 r. była wadliwa, albowiem stwierdziła przejście z mocy prawa na własność powiatu kołobrzeskiego, nie tylko drogi powiatowej, dla której przejęcia powiat kołobrzeski był właściwy, lecz również drogi wojewódzkiej nr [...], do przejęcia której właściwe było województwo [...], co wynika z przepisu art. 2 a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych, który obowiązywał od dnia 1 stycznia 1999 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ wadliwości tej w ogóle nie zauważył, bezpodstawnie twierdząc, że w dniu orzekania przez Wojewodę [...] zachodziły wszelkie przesłanki do stwierdzenia nabycia w trybie art. 60 Przepisów wprowadzających przez powiat kołobrzeski całej spornej nieruchomości, a więc łącznie z drogą wojewódzką. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jakkolwiek Sąd I instancji zakwestionował to wadliwe stanowisko, przyznając rację stronie skarżącej, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] września 2000 r. przez Wojewodę [...] powinien zostać dokonany podział działki nr [...] celem wyodrębnienia dwóch działek - jednej zajętej pod pas drogowy drogi wojewódzkiej i drugiej zajętej pod pas drogowy drogi powiatowej, a następnie przejęcie na rzecz województwa [...] oraz powiatu [...]w trybie art. 60 Przepisów wprowadzających, to jednak nie uznał, by wskazaną decyzją, Wojewoda [...] rażąco naruszył prawo. U podstaw takiej oceny Sądu I instancji, legła argumentacja o dopuszczalności podjętego przez wojewodę rozstrzygnięcia z uwagi na fakt, iż prezydent miasta na prawach powiatu, jakim jest [...], na mocy art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, jest zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumentacja ta jednak nie mogła stanowić argumentu za uznaniem dopuszczalności podjętego przez wojewodę rozstrzygnięcia, ponieważ kwestia sprawowania zarządu nad drogami nie może mieć wpływu na ustalenie prawa własności drogi, a ponadto okolicznością niewątpliwą w sprawie jest, iż [...] nie jest miastem na prawach powiatu, co wynika z przepisu art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r., o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 595). W świetle powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji dokonał niewłaściwej oceny, co do wadliwości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., akceptując niezasadne stanowisko organu centralnego, że ww. decyzja Wojewody [...] nie narusza rażąco prawa. Decyzja ta bowiem wprost naruszyła normę przepisu art. 60 ust 1 Przepisów wprowadzających w zw. z art. 2 a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, skutkiem czego organ nie stwierdził nabycia przez województwo [...] z mocy prawa nieruchomości drogowej. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) - dalej "p.p.s.a." sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana, nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia. Dodać należy, że związanie dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią ma szeroki zasięg. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd, któremu sprawa została przekazana, może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach. W szczególności wówczas, gdy stan faktyczny danej sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Sąd, w składzie orzekającym stwierdził, że nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy ani nie zmienił się stan prawny, na podstawie którego można byłoby zastosować nowe przepisy do starego stanu faktycznego. Zatem, wykładnia prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OSK 322/13 wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając na uwadze ustalenia i wskazania zawarte w cytowanym wyżej uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że wniesiona skarga [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2012 r., nr [...]- jest zasadna. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji wezmą pod uwagę, że zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., była wadliwa, albowiem stwierdziła przejście z mocy prawa na własność Powiatu [...] nie tylko drogi powiatowej, dla której przejęcia Powiat [...] był właściwy, lecz również drogi wojewódzkiej nr [...], tj. do przejęcia której właściwe było Województwo [...]. W świetle wywodów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może budzić wątpliwości, że organy administracji rozpoznając sprawę naruszyły więc przepisy prawa, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2000 r. wydana została bez rażącego naruszenia prawa, podczas gdy prawidłowa analiza stanu sprawy prowadzi do wniosku, iż decyzja Wojewody [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) w zw. z art. 2a ust. 1, art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 260) oraz w zw. z art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 595). Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 tej ustawy. ----------------------- 1