I SA/Wa 3246/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. G., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] odmawiającej przyznania specjalnego zasiłku celowego na leczenie stomatologiczne w lipcu 2014 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2014 r. J. P. zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej o pomoc materialną za II półrocze 2014 r., wnosząc, między innymi, o udzielenie pomocy finansowej w lipcu 2014 r. na leczenie stomatologiczne w wysokości [...] zł. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Prezydent W. odmówił wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, iż na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalił, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a jej dochód (emerytura) wynosi [...] zł, w związku z czym przekracza ustawowe kryterium uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej. Wprawdzie do dyspozycji J. P pozostaje jedynie kwota [...] zł miesięcznie, z uwagi na egzekucje komorniczą w wysokości [...] zł, jednakże kwota ta nie podlega odliczeniu od dochodu. Organ wskazał przy tym, że wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z córką w trzypokojowym, własnościowym lokalu, za który nie ponosi żadnych opłat. Ponadto podniesiono, że pomimo kilkakrotnych wezwań J. P. nie dostarczyła zaświadczenia lekarskiego dotyczącego leczenia stomatologicznego i przewidywanego jego kosztu. Zachowanie takie, w ocenie Prezydenta m. st. W, świadczy o braku współdziałania wnioskodawczyni w rozwiązywaniu jej trudnej sytuacji życiowej. Jednakże, uwzględniając zły stan zdrowia wnioskodawczyni oraz jej trudną sytuację materialną organ wskazał, iż przyznał J. P. pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych w okresie od lipca do grudnia 2014 r. w wysokości [...] zł. Odwołanie od decyzji złożyła J. P. kwestionując rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J. P od ww. decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium wskazało, iż w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego na osobę w rodzinie ustawodawca przewidział w art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) przyznanie, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe: 1) specjalnego zasiłku celowego w wysokości nie przekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłku okresowego, zasiłku celowego lub pomocy rzeczowej, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. W ocenie organu odwoławczego, z treści powołanego przepisu wynika, że świadczenia na podstawie tego przepisu przyznawane są w ramach uznania administracyjnego (władzy dyskrecjonalnej). Wprawdzie nie są to świadczenia obowiązkowe, ale też przyznanie tych świadczeń nie może być dowolne. Ww. przepis, mówiąc o szczególnie uzasadnionych przypadkach, czyni ze specjalnego zasiłku celowego instrument, który nie może ze swej istoty służyć do zwrotu wydatków uprzednio poniesionych przez wnioskodawcę. Następnie Kolegium, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazało iż przepis art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w sposób niemogący budzić wątpliwości przesądza o zupełnie wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. Może on być przyznany "w szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc w sytuacjach zupełnie wyjątkowych. O możliwości jego przyznania nie decyduje bowiem dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu - tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. Organ podniósł również, iż nie można przy tym zapominać, że "Pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych w wysokości dla nich wygodnej czy pożądanej. Innymi słowy, zadaniem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie osób, które znalazły się w trudnej sytuacji życiowej, oraz zaspokajanie ich wszystkich potrzeb i oczekiwań". Kolegium wskazało, iż skarżąca co prawda zamieszkuje z córką, jednakże prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jej dochód wynosi [...] miesięcznie, czyli przekracza kryterium dochodowe, które wynosi 542 zł miesięcznie. Mimo to od dłuższego czasu objęta jest pomocą finansową Ośrodka Pomocy Społecznej i w miarę możliwości dość znaczna pomoc i to z dużym wyprzedzeniem jest jej udzielana. Zatem, w ocenie organu, brak jest podstaw do uznania, że obecnie zaszły jakieś szczególne okoliczności, które uzasadniałby przyznanie wnioskowanego świadczenia. Tym bardziej, że decyzjami z sierpnia 2014 r. Prezydent m. st. W przyznał J. P. pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych w okresie od lipca do grudnia 2014 r. w wysokości [...] zł. Zatem w ramach przyznanej pomocy J. P. była w stanie pokryć koszty leczenia stomatologicznego. Zdaniem organu odwoławczego, nie można również zapominać o tym, że Ośrodek dysponuje ograniczonymi środkami pieniężnymi i dokonuje takiego podziału, aby zaspokoić najbardziej pilne potrzeby osoby i rodziny, które nie posiadają żadnego dochodu lub ich dochód nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego. Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. P. wnosząc o uchylenie zarówno decyzji Kolegium jak również decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż argument, "że wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z córką w trzypokojowym, własnościowym lokalu, za który nie ponosi żadnych opłat" jest kłamstwem, gdyż comiesięcznie komornik pobiera z emerytury skarżącej kwotę [...] zł na mocy nakazu zapłaty na opłaty za nieistniejący lokal (ewidentne wyłudzenie przez S. poświadczenia nieprawdy), czego skarżąca nie mogła skutecznie zaskarżyć wobec nie doręczenia jej nakazu; kwotę tę skarżąca potraktowała jako opłaty za mieszkanie. Wskazała, że OPS oraz SKO wspólnie odmówiły jej dofinansowania do opłat za mieszkanie, chociaż takie środki należały jej się z ustawy. Ponadto, wskazała, iż "własnościowy lokal" to tytuł do powietrza w tym lokalu, gdyż właścicielem tego mieszkania, które jako jedyna w całym budynku skarżąca wykupiła za pełną kwotę w styczniu 1980 r., jest zarząd S. Wskazała ponadto, iż jeśli chodzi o "hierarchię potrzeb", to każde leczenie, a szczególnie stomatologiczne jest potrzebą nadrzędną. Przyznana kwota zasiłków celowych w żaden sposób nie przekłada się na opłaty za leczenie stomatologiczne, gdyż jak sama nazwa wskazuje zasiłki muszą być rozliczone zgodnie z celem. Gdyby te cele były nieistotne dla funkcjonowania osoby niepełnosprawnej, seniora, to "hojni dobrodzieje" z OPS nie przyznaliby tych środków. Skarżąca podniosła również, że członkowie Kolegium nie ujawnili, że nie otrzymała ona żadnego dofinansowania do zabiegów rehabilitacyjnych, których nie ma w ramach świadczeń gwarantowanych i realizowanych ambulatoryjnie, czego, jak wynika z uzasadnienia decyzji odmownej, członkowie SKO też nie wiedzą. Na zakończenie skarżąca wskazała, iż fakt notorycznego posługiwania się kłamstwami, matactwami, lekceważenie W. Programu Działań na Rzecz Osób Niepełnosprawnych na lata 2010 - 2020 i W. Przyjazna Seniorom na lata 2013 - 2020 wynika z tego, że pracownicy OPS [...], jak i członkowie SKO nie znają aktów prawnych, a zarówno poziom wykształcenia jak i inteligencji uniemożliwia im prawidłowe zrozumienie i ocenę potrzeb osób niepełnosprawnych, seniorów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r., nr [...] odmawiająca przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego na leczenie stomatologiczne w lipcu 2014 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182, ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 tej ustawy z pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zaś z treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego jest jednak uzależnione od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną wynoszącego zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy dla osoby samotnie gospodarującej 542 złote. Jak wynika z akt sprawy, organy prawidłowo ustaliły, że J. P. przekroczyła kryterium dochodowe określone w powołanym przepisie. Jak ustaliły organy, stałym dochodem skarżącej jest emerytura wypłacana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w wysokości [...] zł miesięcznie, a do jej dyspozycji pozostaje realnie kwota [...] zł, ponieważ emerytura obciążona jest egzekucją komorniczą w wysokości [...] zł, która to kwota nie podlega odliczeniu od dochodu - zgodnie art. 8 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W konsekwencji, dochód skarżącej przekracza powołane wyżej ustawowe kryterium warunkujące możliwość przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo rozpoznały wniosek skarżącej w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten przewiduje, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Zauważyć trzeba, iż użyty przez ustawodawcę w powołanym przepisie zwrot "szczególne przypadki" jest pojęciem nieostrym. Jednakże, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że rozumieć pod nim należy przypadki wyraźnie odbiegające od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. Będzie to zatem sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość - bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy - pozwala stwierdzić, że tak dotkliwe w skutkach lub tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych. Zdarzenia takie wykraczają granicami przewidywalności poza wszelkie możliwości ludzkiej zapobiegliwości życiowej. W ocenie Sądu, na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie jest zaś "szczególnym przypadkiem" obiektywnie niski (choć przekraczający kryterium ustawowe) dochód powiązany z dysfunkcją w postaci niepełnosprawności i choroby wymagającej stałego pobierania leków, który to stan trwa już od wielu lat. Okoliczności te wprawdzie wskazują na bardzo trudną sytuację życiową skarżącej - której organy rozstrzygające sprawę ani Sąd nie kwestionują. Jednakże, nie można tych okoliczności traktować jako szczególne, a więc wyróżniające się swego rodzaju nadzwyczajnością, wynikającą z tego, ze wywołane były nagłym zdarzeniem, którego skarżąca w żaden sposób nie mogła się spodziewać. Nie są one przy tym zasadniczo odbiegającymi od typowych sytuacji, w jakich znajduje się większość osób korzystających z pomocy społecznej. Podsumowując, nie można zgłoszonej przez skarżącą potrzeby w postaci leczenia stomatologicznego uznać za mającą charakter nadzwyczajny, wyjątkowy i nieprzewidywalny. W ocenie Sądu, konieczność leczenia stomatologicznego, dotycząca przy tym osoby posiadającej własne dochody przekraczające kryterium dochodowe, nie jest i nie może być traktowana jako wywołana okolicznościami przewidzianymi w hipotezie normy zawartej w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Zauważyć przy tym trzeba, iż - jak podniósł Prezydent W. w decyzji z [...] sierpnia 2014 r. - organ uwzględniając zły stan zdrowia skarżącej i jej trudną sytuację materialną przyznał jej pomoc w formie specjalnych zasiłków celowych na zakup żywności do diety w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie lipiec - grudzień 2014 r., specjalny zasiłek celowy na zakup kuponów doładowujących telefon w wysokości [...] zł w lipcu 2014 r., specjalny zasiłek celowy na zakup okularów w wysokości [...] zł w lipcu 2014 r., specjalny zasiłek celowy na zakup kwartalnego biletu miejskiego w wysokości [...] zł miesięcznie w sierpniu 2014 r. i listopadzie 2014 r., zasiłek celowy podlegający zwrotowi na wymianę okna w kuchni w wysokości [...] zł w sierpniu 2014 r., specjalny zasiłek celowy na pedicure leczniczy w wysokości [...] zł miesięcznie we wrześniu 2014 r. i grudniu 2014 r. Łączna kwota pomocy w formie specjalnych zasiłków celowych specjalnych w okresie od lipca do grudnia 2014 r. wyniosła [...] złotych. Jak ponadto wskazało Kolegium, Ośrodek Pomocy Społecznej dysponuje ograniczonymi środkami pieniężnymi i dokonuje takiego podziału, aby zaspokoić najbardziej pilne potrzeby osoby i rodziny, które nie posiadają żadnego dochodu lub ich dochód nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego. Już tylko te względy uzasadniały, w ocenie Sądu, odmowę przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Tym samym, Sąd uznał, iż rozstrzygnięcia organów obydwu instancji nie naruszają prawa. Niezależnie od powyższego, zauważyć trzeba, że pomoc społeczna jedynie wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, a nie je wyręcza. Nie jest więc jej celem zapewnianie świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania, na poziomie i w wysokości przez niego oczekiwanej, w szczególności wówczas, gdy osoba ta przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy. Osoby ubiegające się o pomoc muszą zatem liczyć się z tym, że nie każda potrzeba będzie mogła być sfinansowana ze środków publicznych, a odmowa takiej pomocy w żadnym razie nie oznacza, jak zdaje się uważać skarżąca, że jej potrzeby, jako osoby niepełnosprawnej, organ lekceważy. Ponadto, warto w tym miejscu przypomnieć, że obok uprawnień, przepisy ustawy o pomocy społecznej ustanawiają także obowiązki po stronie osób korzystających z pomocy społecznej, zaliczając do nich m.in. obowiązek współdziałania wnioskodawców w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 4 ww. ustawy). Zgodnie z tym przepisem, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej, co oznacza także obowiązek współpracy z pracownikami socjalnymi. W myśl zaś art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku zgłoszenia wniosku o zasiłek celowy, konieczne jest ustalenie rzeczywistej sytuacji osoby, która się o to świadczenie ubiega. Zgodnie z art. 106 ust. 4 u.p.s. decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia zasadniczo (tj. z nieznajdującymi zastosowania w niniejszej sprawie wyjątkami dotyczącymi decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego oraz decyzji w sprawach cudzoziemców, o których mowa w art. 5a u.p.s.) wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego, przy czym wywiad ten, w myśl art. 107 ust. 1 u.p.s., ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej osoby lub rodziny. Stanowi on swoiste postępowanie dowodowe, a ponieważ sporządzany jest na urzędowym formularzu, stanowi zarazem protokół w rozumieniu k.p.a. Nie ulega przy tym, w ocenie Sądu, wątpliwości, iż wspomniany wyżej obowiązek współdziałania osoby z organem pomocowym dotyczy nie tylko sporządzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego (jego aktualizacji), ale również przedstawienia organowi niezbędnych informacji i wyjaśnień. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, skarżąca odmówiła dostarczenia organowi takich informacji. Pismem z dnia 10 lipca 2014 r., które skarżąca odebrała w dniu 17 lipca 2014 r., organ zwrócił się do niej z prośbą o dostarczenie zaświadczenia lekarskiego dotyczącego leczenia stomatologicznego wraz z przewidywanym kosztem leczenia (vide: notatka służbowa z 21 lipca 2014 r.). Ponadto, pismem z dnia 23 lipca 2014 r., doręczonym skarżącej 8 sierpnia 2014 r., Ośrodek ponownie wezwał ją do dostarczenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, dostarczenia zaświadczenia lekarskiego dotyczącego leczenia stomatologicznego wraz z przewidywanym kosztem leczenia. Wskazał, iż informacje te potrzebne są do ustalenia potrzeb zdrowotnych skarżącej, a tym samym określenia wysokości pomocy oraz poinformował skarżącą o skutkach niedostarczenia ww. dokumentu. Pomimo skutecznego doręczenia ww. pism do dnia wydania niniejszej decyzji skarżąca nie dostarczyła zaświadczenia lekarskiego dotyczącego leczenia stomatologicznego wraz z przewidywanym kosztem leczenia. Biorąc powyższe pod uwagę uznać trzeba, iż w kontrolowanej sprawie, pomimo przeprowadzenia aktualizacji rodzinnego wywiadu środowiskowego, skarżąca uniemożliwiła organowi ustalenie jej potrzeb zdrowotnych, a tym samym uniemożliwiła określenie wysokości pomocy. Mając powyższe na względzie, Sąd podziela stanowisko organu I instancji, że odmowa przyznania w niniejszej sprawie wnioskowanej pomocy znajdowała oparcie w treści art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Pomoc społeczna nie może się sprowadzać do prostego rozdawnictwa świadczeń, czego zdaje się oczekiwać skarżąca. Zarówno z odwołania jak i skargi zdaje się wynikać stanowisko skarżącej o zredukowaniu postępowania prowadzonego przez organ pomocy społecznej do prostego aktu przyznania zasiłku celowego zgodnie z jej wnioskiem. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2013 r., IV SA/Po 778/13 (CBOSA), że takie działanie organu administracji byłoby jednak całkowicie sprzeczne z intencją ustawodawcy, który nie dopuszcza "automatycznego" przyznawania ("rozdawnictwa") świadczeń z pomocy społecznej. Istotą tego wymogu jest każdorazowa, rzeczywista kontrola wydawania środków z pomocy społecznej, zarówno co do samej celowości przyznania świadczenia na konkretne potrzeby, jak i co do jego wysokości. Środki na pomoc społeczną pochodzą bowiem z pieniędzy podatników, dlatego należy nimi dysponować efektywnie, co zakłada konieczność posiadania przez organy pomocy społecznej realnej wiedzy zarówno odnośnie do sytuacji finansowej wnioskodawców, w tym zakresu ich niezaspokojonych potrzeb, jak i sposobu wykorzystywania tych środków przez beneficjentów udzielonej pomocy (art. 11 ust. 1 ww. ustawy). Mając wszystko to na względzie Sąd uznał, iż wydając zaskarżoną decyzję Kolegium podjęło wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego, a samej treści rozstrzygnięcia nie sposób ocenić jako nacechowanego dowolnością. W ten sam sposób ocenić trzeba decyzję organu I instancji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił (punkt pierwszy sentencji wyroku). O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej (punkt drugi sentencji wyroku) sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a.