I SA/Wa 3255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku Gminy T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w sprawie ze skargi Gminy T. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]. W dniu 2 grudnia 2013 r. Gmina T. wniosła skargę na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] wydaną w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości. W skardze Gmina wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] uzasadniając, że stwierdzenie, iż gmina jest właścicielem nieruchomości wskazanej w decyzji spowoduje dokonanie odpowiednich wpisów w ewidencji gruntów i budynków oraz w księdze wieczystej, co w konsekwencji wywoła trudne do odwrócenia skutki. Ponadto z własnością nieruchomości wiążą się m.in. obowiązki związane z gospodarowaniem nimi oraz kosztami zarządu, co świadczy o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. W niniejszej sprawie w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został poparty wskazaniem takich okoliczności, które uprawdopodobniałyby, a tym samym uzasadniały zastosowanie ochrony tymczasowej. Sąd stwierdza jednocześnie, że również z akt postępowania administracyjnego nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy przy tym, że o nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wywołuje on stan, który w żadnych okolicznościach nie będzie mógł ulec zmianie lub zniesieniu. W orzecznictwie przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 127/04 (niepubl.) oraz z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Lex nr 281811)). Skarżąca gmina nie wykazała, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Powołała jedynie w sposób ogólny, że koszty związane z własnością nieruchomości (tj. gospodarowaniem i zarządem nią) spowodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie poparła jednak tego ogólnego twierdzenia żadną argumentacją odnoszącą się do konkretnych okoliczności. Nie wskazała jakiego rodzaju szkoda mogłaby w tym przypadku powstać. Powołana także okoliczność wpisu właściciela nieruchomości do księgi wieczystej, czy też do ewidencji gruntów i budynków nie może zostać uznana za mogącą wywołać znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto wskazać należy, że za powyższym stanowiskiem Sądu przemawia fakt, iż decyzja, której wstrzymania domaga się strona skarżąca, ma charakter deklaratoryjny i ze swej istoty nie nadaje się do wykonania. Przedmiotowa decyzja nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków i nie przyznaje jej żadnych uprawnień. Potwierdza ona jedynie stan, który wystąpił w dniu 27 maja 1990 r. Trudno zatem także z tej przyczyny uznać, że konsekwencją wykonania tej decyzji będzie wywołanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.