I SA/Wa 3287/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Iwona Kosińska Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia własności nieruchomości oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. zwrócił się do Wojewody [...] o wydanie, w oparciu o art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. 1990 Nr 32 poz. 191 z późn. zm. – dalej jako ustawa), decyzji potwierdzającej nabycie przez gminę K. prawa własności nieruchomości składającej się z działek o nr ewid. [...] o powierzchni 0,0040 ha oraz o nr ewid. [...] o powierzchni 0,1599 ha, obręb [...], położonej przy ul. [...] w K. (dalej także: nieruchomość). Na poparcie swojego wniosku burmistrz wskazał, że powyżej opisana nieruchomość na mocy postanowienia Sądu Powiatowego w P. sygn. [...] z dnia [...] marca 1957 r. przeszła na własność Skarbu Państwa przez zasiedzenie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej "kpa") uwzględnił powyższy wniosek i stwierdził nabycie z mocy prawa przez Gminę K. nieruchomości w nim opisanej. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda stwierdził, że z załączonych do sprawy dokumentów, w tym karty inwentaryzacyjnej nieruchomości wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła w dniu 27 maja 1990 r. – tj. w dacie wejścia w życie ww. ustawy – własność Skarbu Państwa i była we władaniu terenowego organu administracji państwowej. Zatem na mocy przepisu art. 5 ust. 1 ustawy, stała się ona własnością gminy. Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Nadleśnictwo C., domagając się jej uchylenia i oddalenia wniosku o komunalizację. Swoje stanowisko odwołująca się strona oparła na twierdzeniu, że działka o nr ewid. [...] w ewidencji gruntów i budynków jest oznaczona jako grunt w przeważającej części leśny. Nadleśnictwo wskazało, że zgodnie z ustawą z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz poprzedzającą ją ustawą z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym - grunty leśne Skarbu Państwa wchodzą w skład Lasów Państwowych a te są wykluczone z procesu komunalizacji. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r. działając na podstawie art. 18 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. W uzasadnieniu tej decyzji (powołując się na wyrok NSA z dnia 26 lutego 1998r. zapadły w sprawie I SA 1285/97) wskazano, że przedmiotowa działka spełniała warunki wskazane w przepisach ustawy Przepisy wprowadzające (...), pozwalające na stwierdzenie nabycia jej własności przez gminę. Według Komisji podniesiony przez stronę odwołującą się zarzut, iż przedmiotowa nieruchomość jest gruntem leśnym i z tego powodu jest wyłączona z procesów komunalizacyjnych, nie znalazł potwierdzenia w toku postępowania. Zaznaczono, że sporna nieruchomość była oznaczona przez Wydział Architektury miasta K. jako park uzdrowiskowy a ponadto nieruchomość ta jest zabudowana w centralnej części budynkiem mieszkalnym i nie posiada żadnego związku z gruntami lasów państwowych. Zdaniem Komisji nie może być zatem traktowana jak grunt leśny w rozumieniu ustawy o państwowym gospodarstwie leśnym. Powyższa decyzja stała się przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo C. (dalej jako skarżący|). Skarżący domagał się zmiany bądź uchylenia decyzji KKU i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Nadleśnictwo ponowiło argumentację, wedle której sporna nieruchomość powinna zostać uznana za grunt leśny, co wyklucza komunalizację. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) uwzględnienie skargi następuje w tylko przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Kontroli Sądu podlegała decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] września 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez Gminę – Miasto K. prawa własności nieruchomości położonej w miejscowości K. przy ul. [...]. Kwestionowana decyzja została wydana na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego stało się w dniu wejścia w życie tej ustawy, z mocy prawa, mieniem właściwych gmin. Kwestią sporną w sprawie jest sposób kwalifikacji działki o nr ewid. [...], która zdaniem strony skarżącej jest gruntem leśnym i jako taki nie podlega komunalizacji. Nadleśnictwo C. opiera swoje stanowisko na oznaczeniu zawartym w ewidencji gruntów i budynków gminy K., wedle którego większościową powierzchnię przedmiotowej działki stanowi las. W ocenie Sądu powyższe stanowisko nie jest słuszne, a stan faktyczny sprawy nie pozwala na przyjęcie, iż sporna nieruchomość może zostać uznana za regularny las, co nie wyklucza jej komunalizacji. Zgodnie z powoływaną przez stronę skarżącą ustawą z dnia 20 grudnia 1949 r. o państwowym gospodarstwie leśnym (Dz. U. 1989 r. Nr 35 poz. 192), obowiązującą w dacie 27 maja 1990 r ., za grunt leśny uważano grunty: a) które w chwili wejścia w życie tej ustawy znajdują się pod uprawą leśną, b) które w chwili wejścia w życie ww ustawy z mocy poprzednio obowiązujących przepisów powinny znajdować się pod uprawą leśną, a na których do tego czasu nie została dokonana trwała zmiana uprawy leśnej na inny rodzaj użytkowania, c) które zostały przeznaczone pod uprawę leśną. W pierwszej kolejności należy zauważyć, ze przedmiotowa działka jest położona w granicach miasta K.. W aktach sprawy znajduje się zaświadczenie z dnia [...] października 2008 r. nr [...], z treści którego wynika, że w dniu 31 grudnia 2003 r. utracił moc plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta i Stołecznego Uzdrowiska K., zatwierdzony uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. nr [...] z dnia 29 stycznia 1987 r. Wedle tego planu, również obowiązującego w dacie 27 maja 1990 r. przedmiotowa działka była zakwalifikowana jako teren parku uzdrowiskowego, przeznaczony dla celów rekreacyjnych, a znajdująca się na tym terenie zabudowa miała zostać zaadaptowana do celów mieszkalnych. Zatem działka ta była objęta działaniem planu zagospodarowania miejscowego, jednocześnie zaś nie była przeznaczona pod uprawę leśną. Ponadto ze znajdujących się w aktach sprawy planów sytuacyjnych oraz dokumentacji fotograficznej wynika, że centralny punkt spornej nieruchomości jest zabudowany fragmentem zabytkowej willi, służącej w tej chwili celom mieszkaniowym, a w przyszłości planowane jest przekształcenie jej w siedzibę administracji. W sąsiedztwie tej działki znajdują się też inne zabudowania, a sąsiednie działki (nawet niezabudowane) pokryte w znacznej części drzewami – jako część parku - zostały skomunalizowane w wyniku osobnych decyzji administracyjnych. Powyższe okoliczności pozwalają przyjąć, iż sporna działka w dacie 27 maja 1990r. nie spełniała warunków do uznania jej za grunt leśny ani w rozumieniu przepisów ww. ustawy o państwowym gospodarstwie leśnym, jak również w świetle obecnie obowiązującej ustawy z dnia 18 września 1991 r. o lasach (tekst jednolity Dz. U. 2014 r. poz. 1157). Zgodnie z tą ustawą ( art. 3) - lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a. przeznaczony do produkcji leśnej lub b. stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c. wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Uwzględniając powyższe Sąd przyjmuje ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w stosunku do przedmiotowej działki nr [...] - jako prawidłową. Działka ta stanowi grunt o charakterze mieszanym, nie służyła i nie służy celom związanym z gospodarką leśną, a sam fakt występowania na jej terenie drzew nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania jej za grunt leśny. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa Sąd oddalił skargę.