I SA/Wa 3298/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Włodzimierz Kowalczyk Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J.D., W.J., B.G., i A.G. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 200/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] ([...]) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących: J.D., W.J., B.G. i A.G. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.D., W.J., B.G. i A.G., pismem z dnia 3 grudnia 2013 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 200/13, mocą którego Sąd uwzględnił skargę wskazanych wyżej skarżących na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku z dnia 20 września 2012 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], hip. [...], działka ewid. nr [...] z obrębu [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżący wnieśli o wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł, o stwierdzenie, że zaistniała bezczynność organu po wydaniu wyroku ma charakter rażący, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania podkreślając m.in., że akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 25 lipca 2013 r. oraz że pismem złożonym w dniu 21 listopada 2013 r. wezwano organ do wykonania powyższego wyroku. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi Prezydent W. nie rozstrzygnął jednak sprawy odszkodowania i nie odniósł się do złożonych wezwań. Zdaniem skarżących powyższy organ działa wbrew ogólnym zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym w art. 8 kpa, art. 12 kpa, a także art. 7 kpa i 77 § 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. pełnomocnik stron został poinformowany, iż ze względu na dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe załatwienie sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 23 maja 2013 r. oraz że postępowanie zostanie zakończone do dnia 30 kwietnia 2014 r. Organ wniósł jednocześnie o nierozpoznawanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W myśl natomiast art. 154 § 2 powołanej ustawy Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 200/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J.D., W.J., B.G. i A.G. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do wydania orzeczenia w przedmiocie wniosku z dnia 20 września 2012 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], hip. [...], działka ewid. nr [...] z obrębu [...]- w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zaznaczyć trzeba, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z dnia 23 maja 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne sprawy doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 26 lipca 2013 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 26 września 2013 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, tj. do dnia 17 kwietnia 2014 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. Sprawa odszkodowania za opisaną wyżej nieruchomość nie została rozstrzygnięta. Z analizy akt administracyjnych wynika ponadto, że w sprawie spełniony został drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1, dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo pełnomocnika skarżących z dnia 20 listopada 2013 r., którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 23 maja 2013 r. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 powołanej ustawy, grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2013 r. i w drugim półroczu 2013 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2013 r. wyniosło 3191,93 zł. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę charakter sprawy, a także długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. terminu na jej załatwienie, Sąd uznał, że grzywna w wysokości [...] zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. W ocenie Sądu ponadto prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. po wydaniu powyższego wyroku nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Co prawda organ nie załatwił sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie, jednak przekroczenie wyznaczonego terminu nie wynika ze złej woli organu, lecz wiąże się z charakterem i stopniem skomplikowania sprawy, koniecznością wykonania stosownego operatu szacunkowego oraz powszechnie znanym faktem braku środków finansowych na wypłatę odszkodowań. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy.