I SA/Wa 33/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. i C. H. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w sprawie ze skarg A. H., C. H. i Ł. N. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej przyznania prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej, A. H. i C. H., reprezentowani przez r.pr. E. W., zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że ustalenie, iż prawo własności budynku przy ul. [...] (w tym lokalu nr [...]) przysługuje J. W. oraz prowadzenie postępowania w sprawie przyznania jej prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości może spowodować trudne do odwrócenia skutki i szkodę po stronie wnioskodawców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą wykonalności decyzji ostatecznych wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jedynie w wyjątkowych sytuacjach, na wyraźny wniosek skarżącego, sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania decyzji, która w wyniku późniejszego uwzględnienia skargi zostanie uchylona lub zostanie stwierdzona jej nieważność. Przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie można utożsamiać jednak z oceną legalności wydanej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu/czynności jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku, a co za tym idzie – wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji spoczywa na stronie, która taki wniosek składa. Sąd wniosek taki może uwzględnić, jeżeli po analizie wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty oceni, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do wstrzymania wykonania decyzji Ministra Infrastruktury, a to dlatego, że wnioskodawcy nie wykazali, że istnieją pozytywne przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd. Skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania nie przedstawili żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Przytoczyli jedynie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., którymi Sąd kieruje się rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania w oparciu o argumentację skarżącego. Sąd nie ma obowiązku domyślać się, jakimi względami kierowała się strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu (vide: postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I OZ 813/11; cbois.nsa.gov.pl). W związku z powyższym brak jest podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w oparciu o dyspozycję art. 61 § 3 p.p.s.a.