I SA/Wa 33/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu radcy prawnego G. K. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Wa 33/17 w sprawie ze skargi A.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia zmienić zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 5 kwietnia 2017 r. w ten sposób, że przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego G. K., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu wskazując, że złożony wniosek o przyznanie wynagrodzenia w związku z reprezentowaniem strony przed Sądem I instancji nie zawierał oświadczenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) - tj. brak wskazania, czy wynagrodzenie z ww. tytułu nie zostało opłacone w całości, czy też w części. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 22 maja 2017 r. W dniu 29 maja 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął sprzeciw od powyższego zarządzenia. Radca prawny G. K. wskazał, że błędnie przyjęto, iż nie złożył oświadczenia na rozprawie w dniu 31 marca 2017 r., że wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną nie zostało opłacone w całości, czy też w części. Następnie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Sąd przywrócił termin do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu rozprawy, po czym orzeczeniem z dnia 13 lipca 2017 r. sprostował protokół rozprawy w ten sposób, że zawarte w nim słowa zastąpił zdaniem "Pełnomocnik popiera skargę oraz wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej A.P. z urzędu według norm przepisanych i oświadcza, że koszty te nie zostały opłacone w całości, ani w części". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień w przedmiocie prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Rozpatrując sprzeciw od zarządzenia lub postanowienia sąd, zgodnie z art. 260 § 1 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2). Zgodnie z art. 250 P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie wynosi – 240 zł. Stosownie do treści § 4 ust. 3 opłatę, o której mowa w ust. 1 i 2, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Obecnie stawka ta wynosi 23 %. Ponadto, stosownie do treści § 3 rozporządzenia wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłata nie została opłacona w całości lub w części. W niniejszej sprawie, wyznaczony z urzędu pełnomocnik reprezentował stronę w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, a więc w pierwszej instancji. Przy czym w związku ze sprostowaniem protokołu rozprawy, które dokonane zostało postanowieniem z dnia 13 lipca 2017 r., stwierdzić należy, iż wniosek pełnomocnika o zasądzenie wynagrodzenia zawierał oświadczenie o jakim mowa w § 3 rozporządzenia. Wyznaczonemu pełnomocnikowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł podwyższone o kwotę 55,20 stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwotę 295,20 zł. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 260 § 1 P.p.s.a postanowiono jak w sentencji.