I SA/Wa 3301/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. P na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Minister Administracji i Cyfryzacji utrzymał w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] lipca 2013 r., która stwierdzała nieważność decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1992 r. dotyczącej nabycia przez Dzielnicę Gminę W. z mocy prawa w dniu 27 maja 1990r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej W., obręb ewidencyjny [...], działka nr [...], uregulowanej w księdze wieczystej nr [...], zgodnie z opisem zawartym w karcie inwentaryzacyjnej nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym, z wyłączeniem 2 lokali sprzedanych - w części dotyczącej niesprzedanej części budynku położonego przy ul. [...]. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 1992 r. stwierdził nabycie przez W. z mocy prawa w dniu 27 maja 1990 r. nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. w ewidencji gruntów w jednostce ewidencyjnej W., obręb ewidencyjny [...], działka nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym, z wyłączeniem dwóch lokali sprzedanych. Decyzją wydaną w dniu [...] lipca 2012 r. Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził nieważność w/w decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej niesprzedanej części budynku położonego przy ul. [...]. Następnie w dniu 24 lipca 2013 r. została wydana decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu tej decyzji Minister wskazał, iż organ co prawda prawidłowo ustalił, że nieruchomość położona w W. przy ul. [...] leży na terenie objętym działaniem dekretu z 26 października 1945 r., jednakże nie rozważył czy budynek mieszkalny znajdujący się na przedmiotowym gruncie został wybudowany przed czy po 1945 r. W ocenie Ministra, powyższa data ma istotny wpływ dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem zgodnie z art. 5 dekretu [... budynki oraz inne przedmioty znajdujące się na gruntach przechodzących na własność gminy W. pozostawały we własności dotychczasowych właścicieli. Zatem, w ocenie Ministra, wybudowanie, czy też całkowite odbudowanie budynku po tej dacie powodowało, że budynek nie spełniał wymogów w/w przepisu. Po ponownej analizie akt sprawy Minister uznał, że budynek położony w W. przy ul. [...] był wybudowany po 1945 roku i nie był objęty orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] listopada 1949r. nr [...] dotyczącym odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], co z kolei oznacza, że w dniu 27 maja 1990 r. budynek mieszkalny stanowił własność Skarbu Państwa i podlegał komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Z tego powodu decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. jest wadliwa i zawiera wadę rażącego naruszenia prawa. Stwierdza bowiem nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 1992 r. w części dot. niesprzedanej części budynku położonego przy ul. [...], podczas gdy budynek ten nie był objęty art. 5 powyższego dekretu, a tym samym w dacie 27 maja 1990r. stanowił mienie ogólnonarodowe. Decyzja z [...] lipca 2013 r. stała się przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez następczynię prawną dawnych właścicieli nieruchomości T. P.. Po rozpatrzeniu tego wniosku Minister Administracji i Cyfryzacji decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż ponowna analiza akt, która nastąpiła na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wykazała nowych dla sprawy okoliczności. W zaskarżonej decyzji w prawidłowy sposób wyjaśniono, iż budynek położony w W. przy ul. [...] został wybudowany po 1945 r. oraz stanowił własność Skarbu Państwa i podlegał komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnej oceny, iż budynek przy ul. [...] w dniu wejścia w życie dekretu [...] nie istniał, organ wskazał, że oparł swoje stanowisko na zgromadzonej w sprawie dokumentacji i nie jest władny do dokonania samodzielnej oceny, czy zniszczony w wyniku działań wojennych budynek był zdatny do naprawy. Wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Minister oparł swoje rozważania na dokumentacji Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. i podjętych przez wymienione organy rozstrzygnięciach. Organ wskazał również, że okoliczności przedstawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, m.in. związane z wezwaniem byłego właściciela nieruchomości do dokonania naprawy budynku, były znane także Prezydentowi W. oraz Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W.. W decyzji SKO w W. z dnia [...] września 2010 r. wskazano jednak, iż w ocenie organu ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji SKO w W. z dnia [...] maja 2010 r. dotyczące stopnia zniszczenia budynku przy ul. [...] są prawidłowe. Minister wskazał, iż w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. organ wyjaśnił, że w sytuacji, gdy budynek uległ zniszczeniu w 95%, należy przyjąć, iż faktycznie nie istniał on na gruncie w dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. Organ dodał, iż cytowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy treści przytoczonych pism zdają się potwierdzać ustalenia podjęte w zaskarżonej decyzji z dnia 24 lipca 2013 r. Zamieszczone w piśmie Zarządu Miejskiego w W. z dnia [...] kwietnia 1948 r. "Wezwanie do dokonania naprawy budowli" precyzowało, iż naprawa miała polegać "na odbudowie budynku". Zgodnie natomiast z obecną, jak i ówczesną nomenklaturą budowlaną, odbudowa to rodzaj budowy, w wyniku której powstaje nowy budynek. Towarzyszyć temu może wykorzystanie materiałów pozostałych ze zburzonego budynku. Decyzja Ministra z dnia [...] listopada 2013 r. stała się przedmiotem skargi T. P., reprezentowanej przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 5 i 6 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji gdy istniały przesłanki do uchylenia tej decyzji i orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2012 r., 2) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, wybiórcze potraktowanie i niewłaściwą ocenę materiału dowodowego oraz brak wykazania w uzasadnieniu decyzji, że istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2012 r.. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż art. 5 dekretu nie zawiera ani definicji budynku, ani definicji budynku zniszczonego. Z wykładni literalnej art. 6 ust. 2 dekretu stanowiącego, że ust. 1 nie stosuje się do budynków z wyjątkiem budynków zniszczonych, które według orzeczenia władzy budowlanej ze względu na stan zniszczenia nie nadawały się do naprawy i powinny ulec rozbiórce jednoznacznie wynika, że własnością dotychczasowych właścicieli pozostawały budynki, które według orzeczenia władzy budowlanej nadawały się do naprawy. Wskazała, iż w kwestii budynku znajdującego się na gruntach przechodzących na własność gminy W. jasne jest również stanowisko judykatury. W wyroku z 29 października 1999 r., I CKN 108/99, Sąd Najwyższy zauważył, analizując odpowiednie przepisy dekretu, że "Podejmując na podstawie tych przepisów próbę określenia, jakie budynki pozostają własnością dotychczasowych właścicieli gruntu, należy stwierdzić, że własnością dotychczasowych właścicieli pozostają budynki, które według orzeczenia władzy budowlanej nadają się do naprawy". Skarżąca powołała się również na wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2010 r, I SA/Wa 1967/09. W konkluzji wskazała, iż fakt wezwania byłego właściciela nieruchomości do naprawy budynku (i nie zakwalifikowanie go tym samym do rozbiórki) decydował i przesądzał w istocie, że dany budynek pozostawał własnością dotychczasowego właściciela nieruchomości. Skarżąca podniosła, iż z licznych dowodów przedstawionych przez Skarżącą, a całkowicie zignorowanych przez Ministra, wynika, że budynek znajdujący się na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] istniał i został zakwalifikowany do naprawy, a tym samym pozostawał własnością dotychczasowego właściciela nieruchomości. W konsekwencji, decyzja komunalizacyjna w części odnoszącej się do budynku zapadła z rażącym naruszeniem art. 5 ust.1 Przepisów wprowadzających, co stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ponadto, wskazując na naruszenie przepisów postępowania skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja II instancji praktycznie w całości powtarza treść decyzji organu I instancji, a jednocześnie pomija przywoływane przez Skarżącą dowody i twierdzenia zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister nie poddał decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. testowi rażącego naruszenia prawa, bowiem przyznał, że nie jest władny samodzielnie ocenić kluczowej sprawy zdatności przedmiotowego budynku do naprawy. W odpowiedzi na skargę Minister wskazał, iż oparł swoje stanowisko na zgromadzonej w sprawie dokumentacji. Dodał, iż nie jest władny do dokonania samodzielnej oceny, czy zniszczony w wyniku działań wojennych budynek był zdatny do naprawy. Wydając zaskarżoną decyzję oparł swoje rozważania na dokumentacji Prezydenta W. oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego i podjętych w sprawie rozstrzygnięciach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania, w którym zapadło kwestionowane rozstrzygnięcie jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wskazać zatem w pierwszej kolejności należy, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, stanowiącym formę nadzoru, prowadzonym na podstawie art. 156-158 kpa. Podlega ono takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe, z tym że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś przedmiotem postępowania nadzorczego jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy zawiera ona wady, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Wśród przyczyn skutkujących stwierdzeniem nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej ustawodawca wymienił rażące naruszenie prawa - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, iż rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie. Oznacza to, iż decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym podlegają domniemaniu legalności, chyba że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić, czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę jego wydania. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, iż treść kwestionowanego rozstrzygnięcia Ministra o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia 6 lipca 2012 r. była konsekwencją ustalenia przez organ, iż znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości przy ul [...] budynek nie spełniał warunków wskazanych w art. 5 dekretu warszawskiego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tego dekretu, budynki oraz inne przedmioty znajdujące się na gruntach, przechodzących na własność gminy W. pozostają własnością dotychczasowych właścicieli, o ile przepisy szczególnie nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 6 ust. 1 tego dekretu gmina W może wyznaczyć właścicielowi przedmiotów, znajdujących się na gruncie, który przeszedł na własność gminy i został przez nią objęty w posiadanie, stosowny termin dla zabrania tych przedmiotów, a w razie jego bezskutecznego upływu własność tych przedmiotów przechodzi na gminę. Jednocześnie, przepisu ust. 1 art. 6 nie stosuje się do budynków, z wyjątkiem budynków zniszczonych, które według orzeczenia władzy budowlanej ze względu na stan zniszczenia nie nadają się do naprawy i powinny ulec rozbiórce. Przepisy dekretu warszawskiego nie wyjaśniają, co należy rozumieć pod pojęciami "budynek" oraz "budynek zniszczony" używanymi w tym akcie. Próbę wykładni terminu "budynek" oraz "budynek zniszczony" na użytek dekretu warszawskiego podjęto w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Z wywodów Sądu Najwyższego wynika, iż wykładni terminu "budynek" należy przede wszystkim poszukiwać w treści art. 6 ust. 1 i 2 dekretu. Przepisy te pojęcie budynku niezniszczonego wiążą z orzeczeniem władzy budowlanej stwierdzającym, iż budynek nadaje się do naprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 października 1999 r., I CKN 108/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, iż w dniu wejście w życie dekretu warszawskiego na przedmiotowym gruncie nie istniał budynek - pozostały jedynie stosy gruzów. Wniosek taki wynika jednoznacznie z materiału dokumentacyjnego znajdującego się w aktach sprawy. Jak bowiem wynika z protokołu oględzin gruntu i znajdujących się na nim budynków, instalacji i urządzeń z dnia 9 lipca 1947 r. - na gruncie tym znajdowały się budynki-instalacje w stanie: "wszystkie budynki zburzone, na placu stosy gruzów" (k. 2 akt administracyjnych). Ponadto, w Karcie Rejestracji Nieruchomości z [...] września 1948 r., w części zatytułowanej "Opis budynków", w pkt 21 tabeli wskazano na stan techniczny: "stosy gruzów", a w pkt 22 tabeli wskazano na kategorię zniszczeń: VII. Z pisma Zakładu Ewidencji Gruntów "[...]" z dnia 24 stycznia 1991 r. wynika, iż zgodnie z uzyskaną z Archiwum Państwowego m. W. inwentaryzacją nieruchomości przeprowadzonej przez Biuro [...] w dniu [...].09.1946 r. "kategoria zniszczenia budynku: VII, tj. budynek zniszczony całkowicie (kompletnie zburzony). Był to budynek stary, murowany. Nie nadaje się do odbudowy." (k. 19 akt). Natomiast w piśmie Urzędu Gminy W., Wydział Urbanistyki i Architektury skierowanym do Urzędu Gminy W., Wydział Geodezji i Nieruchomości z dnia 7 października 1999 r. stwierdzono, iż budynek położony w W. przy ul[...] "został całkowicie zniszczony podczas wojny. W dniu 21 listopada 1945 r. na w/w posesji znajdowały się stosy gruzów." (k. 71 akt administracyjnych). Przy czym, w ocenie Sądu, o fakcie istnienia budynku na przedmiotowym gruncie nie przesądza treść znajdującego się w aktach administracyjnych wezwania do dokonania naprawy budowli skierowanego do dawnej właścicielki hipotecznej w dniu [...] kwietnia 1948 r. W wezwaniu tym wskazano bowiem, iż "budynek frontowy został zburzony do terenu", a naprawa ma polegać na "gruntownej odbudowie budynku zgodnie z zatwierdzonym projektem". Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, iż przez użyte w wezwaniu sformułowanie "gruntowna odbudowa" należy rozumieć rodzaj budowy, w wyniku której powstać ma całkowicie nowy budynek w miejsce obiektu zniszczonego - zburzonego do poziomu terenu, jak wskazano wyraźnie w przedmiotowym wezwaniu. Taka odbudowa może być oczywiście wykonana z wykorzystaniem istniejących elementów fundamentów, nie zmienia to jednak faktu, iż budynek nie istniał na gruncie. O fakcie istnienia budynku nie może również przesądzać to, że nie było wydanego orzeczenia o rozbiórce. Niewydanie orzeczenia o rozbiórce może bowiem oznaczać, iż ze względu na znajdujące się na placu stosy gruzów – co jednoznacznie wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie - nie było jakichkolwiek elementów budynku, których rozbiórki trzeba byłoby dokonywać. Zatem prawidłowo organ nadzorczy stwierdził, iż na gruncie przy ul. [...] nie istniał budynek w dacie wejścia w życie dekretu warszawskiego. Budynek istniejący na tym gruncie przed 1939 rokiem został całkowicie zniszczony w trakcie działań wojennych, pozostały po nim jedynie stosy gruzów. Budynek ten nie spełniał zatem warunków określonych w art. 5 dekretu warszawskiego. Stanowił on więc własność Skarbu Państwa i z tego powodu podlegał komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych. Tym samym kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja stwierdzająca nieważność decyzji komunalizacyjnej została wydana z rażącym naruszeniem prawa i z tego względu – jako decyzja zawierająca kwalifikowaną wadę prawną - została zasadnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutu nieprzeprowadzenia postępowania nadzorczego w sposób wyczerpujący, wybiórczego potraktowania i niewłaściwej oceny materiału dowodowego sąd w składzie orzekającym nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń. W szczególności, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w oparciu przez organ nadzorczy swoich rozważań dotyczących oceny czy zniszczony budynek był zdatny do naprawy na dokumentacji zgromadzonej przez Prezydenta W. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego i podjętych przez te organy rozstrzygnięciach w postępowaniach zakończonych wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. dot. ustanowienia użytkowania wieczystego. Zważyć trzeba, iż w postępowaniu nadzorczym celem jest ustalenie czy konkretna decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W tego rodzaju postępowaniu nie bada się więc ponownie istoty sprawy, bowiem organ je prowadzący analizuje, czy z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego wynika rażące naruszenie prawa, a jeżeli tak to na czym ono polega. W ocenie Sądu, organ nadzorczy w sposób prawidłowy przeprowadził własną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w toczących się w sprawie postępowaniach a oparcie się przy tym na dokumentacji i wcześniejszych rozstrzygnięciach organów należy uznać za uprawnione. Sąd nie ma również wątpliwości, iż organy nadzoru dokonały oceny na podstawie całokształtu materiał dowodowego, jak tego wymaga przepis art. 80 kpa. Zwrócić należy uwagę, iż z treści tego przepisu wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Te reguły oceny dowodów, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, zostały w przedmiotowym postępowaniu nadzorczym zachowane przez organy obu instancji. Chybiony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 107 § 3 kpa. Minister prawidłowo przedstawił stan sprawy, dokonał właściwej oceny legalności decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2012 r., wskazując na obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa materialnego i dokonując ich właściwej wykładni w odniesieniu do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie, słusznie wskazał, że kontrolowana decyzja jest dotknięta wadą wymienioną w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.