I SA/Wa 3310/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. C., E. S. i P. C. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta Miasta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 6/14 1. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. wymierza Prezydentowi miasta W. grzywnę w wysokości 3 000 (trzy tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz B. C., E. S. i Ł. C. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego; 4. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz B. C. i E. S. solidarnie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz na rzecz Ł. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący B. C., P. C. i E. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta W. w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 6/14, mocą którego Sąd uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość – w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 19 stycznia 2015 r., Sąd powziął informację o śmierci skarżącego P. C., który, jak wynika z przedłożonego do akt sprawy odpisu zupełnego aktu zgonu, zmarł 7 stycznia 2015 r. Z uwagi na powyższą okoliczność, Sąd postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. zawiesił postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. zawieszone postępowanie sądowe zostało podjęte. Następcą prawnym zmarłego jest L. C., który pismem z dnia 19 lutego 2015 r. oświadczył, że popiera skargę wniesioną przez jego poprzednika prawnego. W wyniku analizy akt sprawy Sąd orzekający ustalił, że wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 6/14, tutejszy Sąd nakazał organowi rozpoznanie wniosku odszkodowawczego skarżących dotyczącego nieruchomości [...] położonej przy [...], ozn. hip. [...] i wydanie decyzji w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych. Stwierdził ponadto, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Termin ten nie został dotrzymany. Skarżący wezwali w związku z tym Prezydenta w dniu 2 października 2014 r. do jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że wyrokiem z dnia z dnia 12 marca 2014r. r., sygn. akt I SAB/Wa 6/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. i zobowiązał ten organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość warszawską, położoną przy [...], ozn. hip. [...], w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Pomimo uprawomocnienia się tego orzeczenia Prezydent decyzji nie wydał. Do dnia wydania wyroku przez Sąd skarżący oczekują na wydanie decyzji bezskutecznie. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 powołanej ustawy, grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2014 r. i w drugim półroczu 2014 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło [...] zł. a w drugim półroczu [...] zł. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. terminu na jej załatwienie, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 3000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta Miasta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku. Wskazać również należy, że w myśl przepisu art. 154 § 2 P.p.s.a. Sąd ma obowiązek orzec, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Za takim stanowiskiem przemawia długość trwającego postępowania, zignorowanie orzeczenia sądowego oraz fakt, że bezczynność Prezydenta została uznana za mającą charakter rażący już w cytowanym wyżej wyroku sądowym . Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 § 1, § 2 i § 6 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.