I SA/Wa 332/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) sędzia WSA Łukasz Trochym Protokolant specjalista Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 26 października 2023 r. nr SKO.4000-2053/2023 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z 26 października 2023 r. nr SKO.4000-2053/2023 - po rozpatrzeniu odwołania P. E.- utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] nr MOPS.5211.379.521.22/23 z 24 sierpnia 2023 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z 29 czerwca 2023 r. (data prezentaty) P. E. (dalej jako skarżący) wystąpił do Burmistrza [...] o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną córką – E. E. Do wniosku załączył informacje z danych PESEL E. E. i P. E., orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] Nr [...] z 14 kwietnia 2023 r. - z którego wynika, że E. E. została zaliczona do osób niepełnosprawnych od dnia 10 grudnia 2022 r. do dnia 30 kwietnia 2025r. oraz kopię dokumentu zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu P. E. o numerze [...], wydane na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej odnoszącego się do wystąpienia państwa członkowskiego z Unii Europejskiej w związku z art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Burmistrz [...] decyzją nr MOPS.5211.379.521.22/23 z 24 sierpnia 2023 r. odmówił P. E. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad córką E. E. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził - powołując się na treść art. 1 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (D.U. z 2003 r. poz. 390 ze zm. dalej jako "ustawa") - że skarżący nie spełnia przesłanek określonych w ustawie do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką, gdyż nie jest on osobą uprawnioną do pobierania świadczeń rodzinnych w myśl ww. artykułu. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach - wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego. Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach decyzją z 26 października 2023 r. nr SKO.4000-2053/2023 utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z 24 sierpnia 2023r.,nr MOPS.5211.379.521.22/23 o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazało, że skarżący, będący obywatelem Wielkiej Brytanii jest cudzoziemcem zgodnie z art. 3 pkt. 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach. Dlatego też, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a-d) ustawy o świadczeniach rodzinnych, warunkiem przysługiwania świadczeń rodzinnych, a w tym przypadku zasiłku pielęgnacyjnego, jest przynależność do któregoś z kręgu podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a)-d) ustawy, przy równoczesnym spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 3 art. 1 ustawy. Brak przynależności do którejś z kategorii podmiotów - cudzoziemców wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a-d) ustawy, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia rodzinnego, bez potrzeby badania i ustalania przez organ okoliczności, o których mowa w ust. 3 tego przepisu. Stwierdziło też, iż ustawodawca wskazuje enumeratywnie okoliczności, na jakich osoba niebędąca obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej może uzyskać świadczenie rodzinne, w tym świadczenie pielęgnacyjne przyznawane z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Podkreśliło, że w myśl art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. a ustawy, beneficjentem świadczenia pielęgnacyjnego może być cudzoziemiec do którego stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zgodnie z zapisami umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej, przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie do obywateli UE oraz obywateli Wielkiej Brytanii, którzy z końcem okresu przejściowego nieprzerwanie znajdowali się w sytuacji dotyczącej jednocześnie państwa członkowskiego i Zjednoczonego Królestwa. Dotyczy to przypadków, kiedy członek rodziny obywatela Rzeczpospolitej Polskiej rozpoczął przebywanie na terytorium Wielkiej Brytanii przed zakończeniem okresu przejściowego, który nastąpił z dniem 31 grudnia 2020 r. i przebywa tam nadal, a pozostali członkowie rodziny zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym artykuł ten w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. b ustawy świadczenie rodzinne przysługuje cudzoziemcom, jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów dwustronnych o zabezpieczeniu społecznym. Jednakże skarżący nie jest osobą, której na tej podstawie przysługiwałoby świadczenia - w związku z brakiem zawarcia umowy dwustronnej przez Rzeczpospolitą Polską z Wielką Brytanią. Skarżący nie jest również - w myśl art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. c ustawy - osobą przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku wykonywaniem pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz nie posiada zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udzielone przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej - co powoduje brak możliwości zaliczenia go do osób mogących ubiegać się o świadczenia rodzinne. W dalszej części uzasadnienia Kolegium podniosło, że w art. 1 ust. 2 pkt. 2 lit. d ustawy ustawodawca wskazuje - jako podstawę przyznania świadczenia - konieczność posiadania karty pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy. Jak wynika z załączonej do akt sprawy kopii dokumentu, skarżący legitymuje się jedynie zaświadczeniem o zarejestrowaniu pobytu nr [...] wydanym 5 października 2018 r. Mimo, iż jego pobyt na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej ma charakter legalny - gdyż na postawie art. 18 ust 1 pkt. h i art. 18 ust.4 Umowy o Wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej jest on osobą, która przed zakończeniem okresu przejściowego posiadała ważny dokument stałego pobytu na podstawie art. 19 lub 20 dyrektywy 2004/38/WE potwierdzający ciągłość pobytu - to nie legitymuje się on kartą pobytu wskazaną w ustawie. Zatem, jak wynika z powołanych wyżej przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, ustawodawca uzależnił przyznawanie cudzoziemcom ww. świadczenia od posiadania odpowiedniej podstawy pobytowej (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. c) i e)) lub legitymowania się kartą pobytu z adnotacją "dostęp do ryku pracy" (art. 1 ust. 2 pkt 2 d)). Ponadto - w myśl art. 1 ust. 2 pkt. lit. e ustawy - skarżący nie przebywa w Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielanego w celu wykonywania pracy w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, ani mobilności długoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż, w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa zawartej w Rozdziale 3a ustawy o cudzoziemcach oraz nie przybywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie wizy krajowej czy też zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności badawczej, naukowej lub prac rozwojowych. Skarżący nie spełnia również podmiotowych przesłanek nabycia prawa do świadczenia rodzinnego określonych w art. 1 ust. 2 pkt. lit. f ustawy - nie jest on osobą przebywającą na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia badań naukowych, nie korzysta z mobilności krótkoterminowej i długoterminowej naukowca określonej w ustawie o cudzoziemcach, jego pobyt nie jest zarejestrowany na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych. W świetle wyżej wymienionych przepisów i po przeanalizowaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że skarżący - będący obywatelem Wielkiej Brytanii - pomimo swojego legalnego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nie jest osobą spełniającą przesłanki, o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zatem brak przynależności do którejś z kategorii podmiotów wymienionych w powyższym artykule dotyczącym przyznawania świadczeń cudzoziemcom, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie tego świadczenia. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący - zarzucając zaskarżonej decyzji: 1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (członków rodziny skarżącego) oraz całkowitej sprzeczności z zasadą pogłębiania zaufania obywateli (niepełnosprawna córka skarżącego E. E.) do organów państwa; 2/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływy na wynik sprawy, tj. art. 2 Konstytucji RP statuującego zasadę ochrony praw nabytych poprzez jej niezastosowanie i odmowę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym u E.E. rozpoznano chorobę. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto skarżący wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że po rezygnacji z pracy w celu podjęcia się opieki nad niepełnosprawną córką nie posiadał źródła środków niezbędnych do życia, dlatego uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego jest zgodne z prawem materialnym a także jego interesem prawnym. Podkreślił, że żaden przepis ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wskazuje wprost, aby obywatele brytyjscy mieszkający legalnie na terytorium RP, z zaświadczeniem o zarejestrowaniu pobytu na podstawie art. 50 Traktatu o UE (odnoszącego się do wystąpienia państwa członkowskiego z UE w związku z art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii) nie mieli prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Prawidłowe odczytanie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych prowadzi do wniosku, że gdyby ustawodawca chciał wykluczyć obywateli brytyjskich legitymujących się zaświadczeniem o pobycie identycznym jak jego, to wprost by określił to w ustawie. Jednak ustawodawca nigdzie nie wyklucza osób w identycznej sytuacji jak jego i nie pozbawia ich prawa do świadczeń rodzinnych - co oznacza, że SKO błędnie interpretuje prawo. Skarżący podniósł ponadto, że legitymuje się dokumentem - zaświadczeniem o zarejestrowaniu pobytu wydanym na podstawie art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej, co daje mu prawo do dostępu do rynku pracy i korzystanie z zasiłków z ZUS. Uważa, że Kolegium w jego sprawie naruszyło konstytucyjną zasadę równości i sprawiedliwości społecznej, co Trybunał Konstytucyjny stwierdził w podobnych sprawach dotyczących sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W związku z tym stwierdził, że Kolegium w swojej decyzji dopuściło się bezsprzecznej dyskryminacji obywatelki E. E. oraz obywatela Wielkiej Brytanii pozbawiając ich środków do życia i funkcjonowania w społeczeństwie. Wskazał przy tym, że granice literalnej wykładni językowej nie są bezwzględne i ich przekroczenie jest uzasadnione w sytuacji odwołania się do wartości konstytucyjnych. Tym samym literalne brzmienie art. 17 ust. 1b ustawy nie może mieć charakteru bezwzględnego i przy odwołaniu się do zapisów Konstytucji nie jest literalnie wiążące. Dodał, że należy przyznać pierwszeństwo wykładni celowościowej i systemowej wywiedzionej z konstytucyjnych unormowań dotyczących rodziny i pomocy rodzinie, a tym bardziej pomocy niepełnosprawnemu - nad literalnym zapisem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie należy do kategorii cudzoziemców uprawnionych do świadczeń rodzinnych, których zamknięty katalog został określony w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Zaś brak przynależności do którejś z ww. kategorii cudzoziemców, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia rodzinnego, bez potrzeby badania i ustalania przez organ okoliczności, o których mowa w art. 1 ust. 3 tego przepisu. Dodało, że ustawodawca wskazuje enumeratywnie okoliczności, na jakich osoba niebędąca obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej może uzyskać świadczenie rodzinne, a takim świadczeniem bez wątpienia jest świadczenie pielęgnacyjne przyznawane z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Podsumowując Kolegium uznało, że ustawowy katalog podmiotowy zawarty w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy dotyczący cudzoziemców uprawnionych do korzystania ze świadczeń rodzinnych jest katalogiem zamkniętym i określającym jednoznacznie status prawny pobytu cudzoziemców na terenie Polski i nie wymaga on stosowania wykładni prawa. Dlatego podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż żaden przepis ustawy o świadczeniach nie wyłącza wprost możliwości przyznania przedmiotowego świadczenia cudzoziemcowi legitymującemu się takim jak on statusem - pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z woli ustawodawcy brak przynależności do którejś z kategorii podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie tego świadczenia i nie ma to cech dyskryminacji, czy też naruszenia zasady równości i sprawiedliwości społecznej zawartej w Konstytucji RP. Regulacja zawarta w art. 6 k.p.a. ustanawia zasadę praworządności, która jednoznacznie zobowiązuje organy administracji publicznej do działania na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie przepisów prawa, to działanie na podstawie przepisów obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Zasada praworządności nakłada zatem na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu w dniu wydania decyzji. Przy czym realizacja zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. musi następować przy jednoczesnym uwzględnieniu przepisów prawa materialnego, na podstawie których miałoby następować załatwienie danej sprawy indywidualnej i realizacja słusznego interesu strony. Pismem z 5 listopada 2024r. pełnomocnik z urzędu skarżącego uzupełniając skargę dodatkowo zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób skutkujący utratą zaufania do organów państwa w szczególności poprzez brak rzetelnej i wnikliwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, - art. 15 k.p.a. przez ograniczenie analizy odwołania skarżącego jedynie do postawionych przez niego zarzutów, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego, a w szczególności poprzez niewskazanie motywów podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z 26 października 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z 24 sierpnia 2023 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na rzec skarżącego. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięć organów obu instancji są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615) - zwanej dalej u.ś.r. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest spełnienie przez skarżącego przesłanek podmiotowych do przyznania wnioskowanego świadczenia, a wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.ś.r., świadczenia rodzinne przysługują: 1) obywatelom polskim; 2) cudzoziemcom: a) do których stosuje się przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, b) jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów dwustronnych o zabezpieczeniu społecznym, c) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt stały, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 lub art. 186 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354, z późn. zm.), lub w związku z uzyskaniem w Rzeczypospolitej Polskiej statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, d) posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, e) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z członkami rodzin, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na okres nieprzekraczający 9 miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej, f) przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: - na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151 lub art. 151b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, - na podstawie wizy krajowej w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych, - w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres nieprzekraczający 6 miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Przepis art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. d dodano przy tym do art. 1 w ust. 2 w pkt 2, przepisem art. 486 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2013 r., poz.1650). W uzasadnieniu projektu wskazano przy tym: "W ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych wprowadzona zmiana, polegająca na dodaniu w art. 1 w ust. 2 w pkt 2 lit. d, ma na celu rozszerzenie kręgu osób uprawnionych do świadczeń rodzinnych o cudzoziemców posiadających kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy". Zmiana ta służy wdrożeniu do polskiego porządku prawnego art. 12 ust. 1 lit. e dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/98/UE w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników z państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim". W konsekwencji, zgodnie z podzielanym przez Sąd w składzie orzekającym stanowiskiem sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2022 r., sygn. akt VIII SA/Wa 296/22, CBOSA) - prawo do uzyskania świadczeń rodzinnych przez cudzoziemca legitymującego się kartą pobytu uzależnione jest nie od wymaganej prawem adnotacji organu "dostęp do rynku pracy", lecz od posiadania przez niego uprawnienia do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które może wynikać bądź z posiadanego zezwolenia na pracę lub z mocy przepisów zwalniających cudzoziemca z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę. Oznacza to, że dla ustalenia wobec cudzoziemca prawa do świadczeń rodzinnych wymagane jest spełnienie łącznie dwóch warunków. Po pierwsze, pobyt tego cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej musi być legalny. Po drugie, cudzoziemiec ten musi posiadać uprawnienie do wykonywania na terytorium Rzeczypospolitej pracy, w oparciu o stosowne zezwolenie na pracę lub wskutek zwolnienia ex lege cudzoziemca z obowiązku legitymowania się takim zezwoleniem (por. wyrok NSA z 14 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1164/16, wyrok w WSA w Gliwicach z 17 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 1380/20, CBOSA). Nadto Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z 1 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2337/17 - że przypadki, w których nie jest konieczne uzyskanie zezwolenia dla powierzenia cudzoziemcowi pracy są wyjątkami i jako takie muszą być interpretowane w sposób ścisły (zgodnie z regułą exceptiones non sunt extendendae). Oznacza to, że cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli jest to legalna praca. Jak przy tym wynika z ww. wyroku NSA - jeżeli cudzoziemcowi przysługuje z mocy prawa uprawnienie do wykonywania pracy w Polsce, to adnotacja na karcie pobytu jako potwierdzająca to uprawnienie, ma charakter jedynie informacyjny. Z akt postępowania w niniejszej sprawie wynika, że skarżący jest obywatelem Wielkiej Brytanii. Nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, że skarżący legitymuje się "Zaświadczeniem o Zarejestrowaniu Pobytu" na terytorium Polski wydanym przez Wojewodę Mazowieckiego, ważnym do dnia 18 stycznia 2032 r. Zezwolenie zostało udzielone na podstawie "Art. 50 TUE" - tj. Traktatu o Unii Europejskiej w związku z "Art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia" - tj. Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (2019/C 384 1/01). Z art. 18 ust. 4 Umowy Wystąpienia zawartym w tytule "Wydawanie dokumentów pobytu" wynika, iż: "W przypadku gdy państwo przyjmujące zdecyduje, że nie będzie nakładać na obywateli Unii lub obywateli Zjednoczonego Królestwa, członków ich rodzin oraz innych osób, zamieszkujących na terytorium państwa przyjmującego zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym tytule, obowiązku wystąpienia z wnioskiem o nowy status pobytu, o którym mowa w ust. 1, jako warunku legalnego pobytu, osoby kwalifikujące się do prawa pobytu na podstawie niniejszego tytułu mają prawo do otrzymania zgodnie z warunkami określonymi w dyrektywie 2004/38/WE dokumentu pobytu, który może mieć formę elektroniczną, zawierającą oświadczenie, że został wydany zgodnie z niniejsza Umową." Z kolei zgodnie z art. 18 ust. ust. 1 lit. I ppkt (i) oraz (ii) Umowy Wystąpienia - Państwo przyjmujące może nałożyć na obywateli Unii lub obywateli Zjednoczonego Królestwa, członków ich rodzin oraz inne osoby, które zamieszkują na jego terytorium zgodnie z warunkami określonymi w niniejszym tytule, obowiązek wystąpienia z wnioskiem o nowy pobyt nadający prawa na podstawie niniejszego tytułu oraz o wydanie dokumentu, który może mieć formę elektroniczną, poświadczającego taki status. Ubieganie się o taki status pobytu wiąże się z uzyskaniem zaświadczenia o rejestracji pobytu na terenie państwa przyjmującego. Skarżący jako cudzoziemiec, legitymuje się dokumentem potwierdzającym jego legalny pobyt na terenie Polski, który zgodnie z posiadanym zaświadczeniem został zarejestrowany w dniu 5 stycznia 2018 r., a więc jeszcze przed rozpoczęciem tzw. "okresu przejściowego" (01.02.2020 r. - 31.12.2020). W rozumieniu art. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach Dz.U. z 2023 r. poz. 519 ze zm.) "cudzoziemcem jest każdy kto nie posiada obywatelstwa polskiego". Wskazania w tym miejscu wymaga, że warunki podjęcia pracy w RP przez cudzoziemca uregulowane zostały w art. 87 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 735). Zgodnie z art. 87: 1. Cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli: 1) posiada status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej; 2) udzielono mu ochrony uzupełniającej w Rzeczypospolitej Polskiej; 3) posiada zezwolenie na pobyt stały w Rzeczypospolitej Polskiej; 4) posiada zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w Rzeczypospolitej Polskiej; 4a) posiada zgodę na pobyt ze względów humanitarnych; 5) posiada zgodę na pobyt tolerowany w Rzeczypospolitej Polskiej; 6) korzysta z ochrony czasowej w Rzeczypospolitej Polskiej; 6a) posiada ważne zaświadczenie wydane na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 7) jest obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej; 8) jest obywatelem państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nienależącego do Unii Europejskiej; 9) jest obywatelem państwa niebędącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, który może korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umowy zawartej przez to państwo ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi; 9a) jest obywatelem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. b i d Umowy Wystąpienia, lub członkiem jego rodziny, o którym mowa w art. 10 ust. 1 lit. e i f tej umowy; 10) towarzyszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt 7-9, jako członek rodziny w rozumieniu ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin; 10a) towarzyszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelowi polskiemu jako członek rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin; 11) jest osobą, o której mowa w art. 19 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin; 11a) posiada zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 lub 1a, art. 126, art. 127, art. 139a ust. 1, art. 139o ust. 1 lub art. 142 ust. 3 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - na warunkach określonych w tym zezwoleniu, chyba że przepisy prawa dopuszczają ich zmianę; 11b) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa na warunkach określonych w art. 139n ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 11c) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z korzystaniem z mobilności krótkoterminowej naukowca na warunkach określonych w art. 156b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 11d) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z korzystaniem z mobilności studenta na warunkach określonych w art. 149b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 12) posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: a) na podstawie wizy, z wyjątkiem wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 60 ust. 1 pkt 1 lub 22 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub b) na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub c) na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwolenia udzielonego w związku z okolicznością, o której mowa w art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach, lub ca) na podstawie dokumentu, o którym mowa w art. 61 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, określającego status członka rodziny członka misji dyplomatycznej lub urzędu konsularnego państwa obcego albo innej osoby zrównanej z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych, pozostającego z tą osobą we wspólnocie domowej, jeżeli pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a państwem obcym lub organizacją międzynarodową zostały zawarte umowa lub porozumienie międzynarodowe w sprawie wykonywania działalności zarobkowej przez członków rodzin członków personelu misji dyplomatycznych lub urzędów konsularnych, lub d) na podstawie wizy wydanej przez inne państwo obszaru Schengen, lub e) na podstawie dokumentu pobytowego wydanego przez inne państwo obszaru Schengen, lub f) w ramach ruchu bezwizowego; 13) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach oraz: a) bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie kolejnego zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, przebywał na tym terytorium na podstawie tego zezwolenia i kontynuuje wykonywanie pracy, do której był uprawniony na jego podstawie, b) wykonuje pracę w charakterze pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 3 pkt 13b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, na rzecz jednostki przyjmującej, która złożyła wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139o ust. 1 tej ustawy, na warunkach określonych w tym wniosku, c) prowadzi badania naukowe lub prace rozwojowe w jednostce naukowej mającej siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zatwierdzonej przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych na podstawie przepisów art. 151 ust. 4-5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach i złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 151b ust. 1 tej ustawy, na warunkach określonych w umowie, o której mowa w art. 151b ust. 1 pkt 2 tej ustawy. 2. Z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę jest zwolniony cudzoziemiec: 1) posiadający w Rzeczypospolitej Polskiej zezwolenie na pobyt czasowy udzielone w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 144, art. 151 ust. 1, art. 151b ust. 1, art. 158 ust. 2 pkt 1 lub 2, art. 161 ust. 2, art. 176 lub art. 186 ust. 1 pkt 3, 4, lub 7-9 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub posiadający wizę krajową w celu prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych lub przebywający na tym terytorium na podstawie art. 21 ustawy z dnia 10 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2369); 2) będący małżonkiem obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone w związku z zawarciem związku małżeńskiego; 3) będący zstępnym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 8 lit. b, obywatela polskiego lub cudzoziemca, o którym mowa w pkt 1 i 2 oraz ust. 1 pkt 1-6, posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 4) posiadający zezwolenie na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielone na podstawie art. 159 ust. 1 lub art. 161b ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; 5) przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 108 ust. 1 pkt 2 lub art. 206 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach lub na podstawie umieszczonego w dokumencie podróży odcisku stempla, który potwierdza złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, jeżeli bezpośrednio przed złożeniem wniosku był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę na podstawie pkt 1-4; 6) posiadający ważną Kartę Polaka; 7) (uchylony); 8) uprawniony do przebywania i wykonywania pracy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależącego do Unii Europejskiej lub Konfederacji Szwajcarskiej, który jest zatrudniony przez pracodawcę mającego siedzibę na terytorium tego państwa oraz czasowo delegowany przez tego pracodawcę w celu świadczenia usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 9) w stosunku do którego umowy międzynarodowe lub odrębne przepisy dopuszczają wykonywanie pracy bez konieczności posiadania zezwolenia. 3. Zezwolenie na pracę nie jest wymagane w przypadku cudzoziemca, będącego obywatelem państwa określonego w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 10 pkt 2, który wykonuje pracę poza zakresem działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9, jeżeli powiatowy urząd pracy przed rozpoczęciem pracy przez cudzoziemca wpisał oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń, a praca jest wykonywana na warunkach określonych w tym oświadczeniu. 4. (uchylony). Jednocześnie zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. ca) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy regulacje w niej zawarte m.in. dotyczące też dostępu do rynku pracy mają zastosowanie do obywateli Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii. Dlatego też, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a-d) ustawy o świadczeniach rodzinnych warunkiem przysługiwania świadczeń rodzinnych, a w tym przypadku świadczenia pielęgnacyjnego, jest przynależność do któregoś z kręgu podmiotów wymienionych w tej regulacji, przy równoczesnym spełnieniu warunku, o którym mowa w ust. 3 art. 1 ustawy. Brak przynależności do którejś z kategorii podmiotów - cudzoziemców wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie świadczenia rodzinnego, bez potrzeby badania i ustalania przez organ okoliczności, o których mowa w ust. 3 tego przepisu. Należy podkreślić, że ustawodawca wskazuje enumeratywnie okoliczności, na jakich osoba niebędąca obywatelem Rzeczpospolitej Polskiej może uzyskać świadczenie rodzinne, a takim świadczeniem bez wątpienia jest świadczenie pielęgnacyjne przyznawane z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, tutaj córki. Zdaniem Sądu organy obu instancji, po dokonaniu analizy okoliczności i warunków pozwalających na uznanie pobytu cudzoziemca za legalny zawartych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a-d) ustawy o świadczeniach rodzinnych, z uwzględnieniem podstawy prawnej zaświadczenia o zarejestrowanym pobycie skarżącego na terenie Polski - prawidłowo oceniły, iż nie spełnia on podmiotowych przesłanek do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie też na podstawie posiadanego materiału dowodowego wskazano, że nie przebywa on na terenie Polski również na podstawie zezwoleń wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. e i f ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ustawowy katalog podmiotowy zawarty w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy dotyczący cudzoziemców uprawnionych do korzystania ze świadczeń rodzinnych jest katalogiem zamkniętym i określającym jednoznacznie status prawny pobytu cudzoziemców na terenie Polski i nie wymaga on stosowania wykładni prawa. Dlatego podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż żaden przepis ustawy o świadczeniach nie wyłącza wprost możliwości przyznania przedmiotowego świadczenia cudzoziemcowi legitymującemu się takim jak on statusem - pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z woli ustawodawcy brak przynależności do którejś z kategorii podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy, powoduje niemożność skutecznego ubiegania się o przyznanie tego świadczenia, bez potrzeby badania i ustalania przez organ okoliczności, o których mowa w ust. 3 tego przepisu i nie ma cech dyskryminacji, czy też naruszenia zasady równości i sprawiedliwości społecznej zawartej w Konstytucji RP. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2019r., sygn. akt I SA/Wa 1106/19) Podnieść bowiem należy, że skarżący, jako obywatel Wielkiej Brytanii, nie spełnia żadnego z wyżej wymienionych warunków do przyznania świadczeń rodzinnych (a takim jest świadczenie pielęgnacyjne) dla cudzoziemców, pomimo, iż jego pobyt ma charakter legalny tj. może on przebywać, pracować i prowadzić działalność gospodarczą w Polsce na dotychczasowych zasadach. Wskazana podstawa zalegalizowania pobytu, tj. art. 50 traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 s.864/30) i art. 18 ust.. 4 umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej - oznacza, że obywatel Zjednoczonego Królestwa lub członek jego rodziny przed końcem okresu przejściowego uzyskał dokument pobytowy wydawany obywatelom UE lub członkom rodziny obywateli UE, a następnie złożył wniosek o wydanie nowego dokumentu pobytowego potwierdzającego nabyte prawa do pobytu i pracy na terytorium Polski. Wyżej wskazany status nie jest jednak równoznaczny z powyższymi warunkami, uprawniającymi do uzyskania świadczeń rodzinnych. Powyższe wskazuje, że organy administracji przy wydawaniu kontrolowanych decyzji nie naruszyły prawa materialnego oraz przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Materiał dowodowy w sprawie jest pełny i został prawidłowo oceniony, a ustalenia organów administracyjnych nie budzą wątpliwości. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.