I SA/Wa 3358/14

Starszy referendarz sądowy Justyna Wtulich Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie : odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia : przyznać B. L. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła w dniu [...] grudnia 2014 r (data stempla biura podawczego) skarga wraz z formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnioskodawczyni wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielne prowadzi gospodarstwo domowe. Źródłem jej utrzymania jest stypendium szkoleniowe za kurs zawodowy w wysokości [...] złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni podała, że nie posiada żadnego majątku, domu, mieszkania, nieruchomości, zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych. Dodała, że na jej złą sytuację materialną wpływ miała kradzież mienia. Z zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...] wynika, że wnioskodawczyni pozostaje bez pracy, jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna i nie uzyskuje dochodu. Z decyzji organu I instancji wynika, że wnioskodawczyni zamieszkuje w lokalu siostry, za którego użytkowanie obecnie nie ponosi żadnych kosztów. Organ wskazał, że w maju wnioskodawczyni nie miała żadnego dochodu. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. Prezydent [...] wnioskodawczyni otrzymała pomoc finansową w postaci zasiłku [...]z tytułu bezrobocia na okres [...]2014 r. w wysokości [...] złotych miesięcznie. W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 245 § 1 - 3 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2). Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznać należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej ją do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Sytuacja majątkowa wnioskodawczyni jest na tyle trudna, że nie jest ona w stanie bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z tego względu, przyznano wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Jednocześnie wskazać należy, że w sprawie nie orzekano w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem wnioskodawczyni zwolniona jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.