I SA/Wa 337/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) sędzia WSA Jerzy Siegień Protokolant Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H. S. i E. G. na Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 415/04 1. wymierza Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz H. S. i E. G. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 25 kwietnia 2006 r. H. S. i E. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Ministra Edukacji Narodowej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 415/04 uchylającego zaskarżoną decyzję i decyzję Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia [...] października 2003 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji udzielającej zgody na utworzenie niepaństwowej szkoły zawodowej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, iż pomimo wezwania z dnia 20 października 2005 r. do wykonania prawomocnego wyroku Sądu z dnia 13 maja 2005 r. Minister Edukacji Narodowej nie wydał w sprawie stosownej decyzji. W odpowiedzi na skargę, przekazaną do Sądu wraz z aktami sprawy w dniu 26 lutego 2007 r., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, będący na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2006 r. w sprawie utworzenia Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (Dz. U. Nr 76, poz. 533) właściwym w sprawach z zakresu szkolnictwa wyższego wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że opóźnienia organu związane z wydaniem decyzji wynikały z toczących się równolegle postępowań, wszczętych przez skarżących, wymagających konsultacji z innymi departamentami ministerstwa. Ponadto organ wskazał, że doręczenie skargi w dniu 27 kwietnia 2006 r. nastąpiło w okresie, gdy projekt decyzji oczekiwał na podpis Ministra, natomiast decyzja została podpisana w dniu 28 kwietnia 2006 r., tj. o jeden dzień później niż doręczenie skargi. Jednocześnie wskazano, że prace przygotowujące projekty decyzji zostały zawieszone na skutek zmian organizacyjnych w organie, związanych z utworzeniem Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powołanego wyżej przepisu wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd mógł wymierzyć organowi grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uchylającym zaskarżony akt, a ponadto strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie obie przesłanki zostały spełnione. Wprawdzie Minister Edukacji i Nauki w dacie orzekania w niniejszej sprawie nie pozostawał w bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., na co wskazuje znajdująca się w nadesłanych aktach sprawy decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], jednakże decyzja ta została wydana po wniesieniu skargi do Sądu, tj. po dniu 21 kwietnia 2006 r. W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 154 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w art. 154 § 1 nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Również został spełniony drugi warunek dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu, bowiem pismem z dnia 20 października 2005 r. skarżący wystąpili z wezwaniem do wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r. W związku z powyższym skarżącym przysługiwało prawo złożenia skargi w trybie określonym w art. 154 § 1 powołanej ustawy. Ponadto zauważyć należy, iż kwestie związane ze zmianą organizacji, a także brakami kadrowymi organu nie mają znaczenia dla sprawy, albowiem okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. Tego rodzaju pogląd harmonizuje z powszechnie aprobowaną zasadą, iż realizacja kompetencji organu administracji jest jego prawnym obowiązkiem. Od obowiązku tego nie zwalniają tzw. trudności obiektywne takie jak brak etatów czy też środków pieniężnych. Poza tym strona nie może ponosić negatywnych skutków zmian w wewnętrznej strukturze administracji i przesunięć kompetencji poszczególnych organów. Dotyczy to także terminów załatwienia sprawy, a zatem odpowiedzialności za bezczynność administracji. Wobec powyższego uznać należy, iż spełnione zostały przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim (2006 r.), ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W przedstawionych okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę wyjaśnienia organu, co do przyczyn niewykonania wyroku sądu administracyjnego, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 2.000 zł będzie adekwatną sankcją. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 154 § 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy.