I SA/Wa 3394/14

Starszy referendarz sądowy - Justyna Wtulich – Gruszczyńska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. H. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. Wyrokiem z 29 maja 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2014 r., nr [...]. Postanowieniem z 31 lipca 2015 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...], na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat – A. H.. W dniu 2 października 2015 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata od powyższego wyroku. Pełnomocnik zawarł w skardze wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pełnomocnik wystąpił także z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 15 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 3509/15 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Sądu. Po sprawdzeniu w aktach sądowych ustalono, że pełnomocnik reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 listopada 2017 r. W dniu 10 maja 2018 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika z urzędu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone w żadnej części. Dodał, że nie reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie zważono, co następuje : Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz.1369 t.j.), zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje obecnie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714), które obowiązuje od dnia 2 listopada 2016 r. W § 22 ww. rozporządzenia wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Wcześniej obowiązywało rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. W § 22 tego rozporządzenia także wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga kasacyjna wpłynęła do Sądu w dniu 2 października 2015 r. (data stempla biura podawczego), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm., powoływanego dalej jako "rozporządzenie"). Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit a) Rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. stanowi, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja, czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł. Stosownie do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Obecnie stawka ta wynosi 23%. W niniejszej sprawie ustanowiony adwokat A. H. nie reprezentował skarżącego w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, gdyż został ustanowiony po wydanym przez Sąd wyroku oddalającym skargę. W ramach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w drugiej instancji pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 29 maja 2015 r., a także reprezentował skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 listopada 2017 r. Zasadne jest zatem przyznanie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 100 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, czyli opłatę w wysokości 240 zł. Na mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia, ustalona opłata ulega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23 %). W konsekwencji adwokatowi A. H. przyznano wynagrodzenie w wysokości 240 zł oraz kwotę 55,20 zł stanowiącą 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwotę 295,20 zł. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy rozporządzenia oraz art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.