I SA/Wa 342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi C. S., L. S. K. G., Z. D., K. C., S. T., R. G., M. G., Z. G. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę K. G., Z. D., K. C., S. T., R. G., M. G., Z.G; 2. umarza postępowanie sądowe ze skargi C. S., L. S. Pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. C. S., działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik L. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W dniu 12 maja 2011 r. C. S. cofnęła ww. skargę w imieniu własnym oraz swojej mocodawczyni L. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, co następuje: zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwany dalej ppsa, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że uzna je za niedopuszczalne z przyczyn wskazanych w tym przepisie, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Zdaniem Sądu cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne. Wobec powyższego postępowanie sądowe należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. UZASADNIENIE Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2010 r. nr[...], przez C. S., L. S. oraz M. G. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wojewoda[...], decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr[...], odmówił M. G. , L. S., C. S. oraz B. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez W. G. nieruchomości, poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej położonej w miejscowości D., gmina [...] , powiat[...] , woj.[...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożyły osobiście w dniu 23 marca 2010 r. w [...] Urzędzie Wojewódzkim – L. S., M. G. i C. S. oraz B. S. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., [...] stwierdził uchybienie przez C. S., L. S. oraz M. G. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...]z dnia [...] lutego 2010 roku. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w art. 129 § 2 kpa jest dla strony terminem prekluzyjnym, a zatem jego uchybienie wywołuje skutek w takiej postaci, iż czynność procesowa podjęta przez stronę po jego upływie jest bezskuteczna. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania jest więc zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Każde uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje, że organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić to uchybienie wydając postanowienie przewidziane w art. 134 kpa. chyba, że strona wnosi o przywrócenie uchybionego terminu i wniosek ten zostanie uwzględniony. Organ wskazał, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...]z dnia [...]lutego 2010 r. została wysłana listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i odebrana przez L. S. w dniu 5 marca 2010 r., przez M.G. w dniu 4 marca 2010 r. zaś C. S. w dniu 3 marca 2010 r. Od tych dat należy liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, a zatem ostatnim dniem do wniesienia odwołania od powyższej decyzji był dla L. S. dzień 19 marca 2010 r., M. G. 18 marca 2010 r., C. S. 17 marca 2010 r. Odwołanie skarżących zostało zaś wniesione w dniu 23 marca 2010 r. (prezentata [...]Urzędu Wojewódzkiego), a więc po upływie terminu przewidzianego do jego wniesienia. Jednocześnie organ dodał, iż skarżące nie złożyły wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Jedyną stroną, która nie uchybiła terminowi do wniesienia odwołania była zatem B. S. Na powyższe postanowienie pismem z dnia 30 czerwca 2010 r. C. S., działająca w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik L. S. i M. G., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu wskazano, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżących, gdyż co do terminu złożenia odwołania strony zostały błędnie poinformowanie przez pracownika organu. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 12 maja 2011 r. C. S. cofnęła ww. skargę w imieniu własnym oraz swojej mocodawczyni L. S.. Z kolei jak wynika z akt sprawy w dniu [...] lipca 2010 r. zmarła M. G. Postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] stycznia 2012 r. sygn. akt [...] spadek po niej nabyli K. G., Z. D., K. C., Z. G., S. T., R. G. i M. G., którzy poparli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002r. poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto jak stanowi art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając zaskarżone w sprawie postanowienie - o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania - w ramach wskazanego kryterium Sąd uznał, iż orzeczenie to prawa nie narusza. Orzeczenie, będące przedmiotem skargi, zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przytoczona regulacja prawna (tj. art. 134) została zastosowana przez Ministra Skarbu Państwa po zapoznaniu się przez ten organ z odwołaniem skarżących od decyzji organu I instancji. Sąd z taką oceną sprawy - w okolicznościach faktycznych w niej występujących- w pełni się zgadza i nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu takich nieprawidłowości, które winny skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Wskazany art. 134 (stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie) obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w ww. art. 134 (a więc wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia). W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie odwołania nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że decyzja organu I instancji została doręczona C. S. 3 marca 2010 r., M. G. 4 marca 2010 r., L. S. 5 marca 2010 r. Odwołanie od decyzji Wojewody [...] zostało złożone osobiście przez ww. skarżące 23 marca 2010 r. Zgodnie z ww. art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zatem wszystkie skarżące złożyły odwołanie z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania. Konkludując, sąd uznał, iż organ odwoławczy przeprowadził właściwą ocenę sprawy i prawidłowo przyjął, że skoro odwołanie zostało wniesione 23 marca 2010 r. (a data ta jest bezsporna, przez nikogo nie kwestionowana), to należało stwierdzić, iż zasadnie organ zastosował art. 134 k.p.a. Prawidłowo na podstawie tego przepisu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dlatego też sąd uznał, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W ocenie sądu, wszystkie te okoliczności, które wymagały zbadania przez organ na wstępnym etapie postępowania w II instancji zostały uwzględnione i prawidłowo ustalone. Stanowiły one w konsekwencji podstawę do zastosowania w sprawie art. 134 k.p.a. Postanowienie wydane w oparciu o ten przepis spełnia zaś zdaniem Sądu wymogi przewidziane w art. 107 § 3 kpa . Nadto należy zauważyć, że dopiero na etapie wnoszenia skargi skarżące wnosiły o przywróceniu terminu . W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa, sąd orzekł jak w sentencji wyroku.