I SA/Wa 343/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Sławomir Antoniuk Protokolant Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę I SA/Wa 343/05 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2004 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania E. G. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego E. G. złożyła w dniu 30 sierpnia 2004 r. Prezydent W. decyzją z dnia [...] września 2004 r. odmówił przyznania tego dodatku podnosząc w uzasadnieniu, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez wnioskodawczynię wraz z córkami wynosi 87,48 m² w tym powierzchnia pokoi i kuchni 73 m². Zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych z dnia 21 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 56, poz. 1817) powierzchnia normatywna dla 3 osób wynosi 45 m², przy czym dopuszcza się przekroczenie powierzchni lokalu o 30 %, to jest w omawianym przypadku do 58,5 m². Natomiast powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 83,4 % powierzchni użytkowej lokalu, czyli przekracza 60 %, co również narusza przepisy powyższej ustawy. Ustawa o dodatkach mieszkaniowych określa sztywno kryteria jego przyznania - tj. wysokość dochodu, normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego oraz wydatki, które muszą być poniesione przez osobę otrzymująca dodatek (art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 5). Niespełnienie przez wnioskodawcę któregokolwiek z nich powoduje, że przyznanie dodatku nie jest możliwe. Od decyzji Prezydenta W. odwołała się E. G. podnosząc, że nie zgadza się z jej treścią oraz z tym, że jest zgodna z przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Obszernie przedstawiła w nim swoją trudną sytuację życiową w jakiej się znalazła. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że organ pierwszoinstancyjny wydając decyzję o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego E. G. nie naruszył prawa i prawidłowo ocenił stan faktyczny, bowiem mieszkanie zajmowane przez E. G. nie spełnia kryteriów ustawowych uprawniających do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Zaznaczyło przy tym, że niespełnienie któregokolwiek z nich powoduje, że przyznanie dodatku mieszkaniowego jest niemożliwe. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. G. wnosząc w niej o ponowne rozpatrzenie jej wniosku przez Sąd. W obszernym uzasadnieniu przedstawiła swoją niewątpliwie bardzo trudną sytuację życiową (mąż [...], nie łoży na utrzymanie dwóch uczących się córek, jej choroba i niemożność podjęcia pracy zarobkowej, przemoc w rodzinie). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreśliło, że trudne warunki materialne i życiowe w jakich znalazła się skarżąca nie mogą uzasadniać przyznania dodatku mieszkaniowego w świetle obowiązującej ustawy o dodatkach mieszkaniowych i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy. Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny) zwana dalej "normatywną powierzchnią" w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekroczyć 45 m² dla 3 osób. Natomiast art. 5 ust. 5 stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30 % albo 50% pod warunkiem, że udział pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. Z materiału dokumentacyjnego znajdującego się aktach sprawy wynika, że powierzchnia użytkowa lokalu zajmowanego przez E. G. wynosi 87,48 m², w tym powierzchnia pokoi i kuchni 73 m², natomiast zgodnie z przepisami powyższej ustawy powierzchnia użytkowa powinna wynosić 45 m² lub 58,5 m² (zwiększona o 30%), a powierzchnia pokoi i kuchni w stosunku do całej pow. 60 %, a wynosi 83,4%. Jak wynika z powyższego organy administracji zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji prawidłowo zastosowały obowiązujące prawo materialne wydając decyzje w sprawie administracyjnej. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.