I SA/Wa 343/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Miasta [...] i Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w sprawie ze skargi Miasta [...] i Prezydenta Miasta [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji wywłaszczeniowej z naruszeniem prawa, Miasto [...] i Prezydent Miasta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że w przypadku braku wstrzymania wykonalności decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. istnieje możliwość, że wnioskodawcy będą mogli wystąpić z roszczeniem pieniężnym od Skarbu Państwa pomimo, że sprawa nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może – po przekazaniu mu skargi – na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przystępując do interpretacji art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., stwierdzającej wydanie decyzji wywłaszczeniowej z naruszeniem prawa, poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawiony wyżej pogląd i stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie uzasadnili dostatecznie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Sądu sama możliwość, że wnioskodawcy będą mogli wystąpić z roszczeniem pieniężnym od Skarbu Państwa pomimo, że sprawa nie została jeszcze prawomocnie rozstrzygnięta, nie stanowi trudnych do odwrócenia skutków, jak też nie wiąże się z powstaniem znacznej szkody. Tym samym brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania w tym przedmiocie stosownego postanowienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.