I SA/Wa 3461/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2015 r. sprawy ze skargi O.B. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 110/14 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości [...] złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącej O.B. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt l SAB/Wa 110/14 zobowiązującego Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. nr [...] - w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W skardze skarżący wniósł o: 1) rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym; 2) wymierzenie Prezydentowi W. grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów; 3) zasadzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem z dnia 14 marca 2014 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 110/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę M.B. na bezczynność organu i stwierdzając, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Termin na wykonanie wyroku upłynął, a Prezydent W. nie tylko nie wydał decyzji, ale nawet nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie. Pismem z dnia 22 sierpnia 2014 r. strona wezwała Prezydenta W. do wykonania wyroku, lecz organ nie zastosował się do wezwania. Wniosek o wymierzenie organowi grzywny w najwyższej przewidzianej przepisami wysokości skarżący uzasadnił tym, że upłynął rok od daty w której, zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ winien był wydać rozstrzygnięcie w sprawie. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wskazał, że pełnomocnik strony został poinformowany o tym, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i analizę zgromadzonej dokumentacji nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie w terminie określonym w wyroku Sądu z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 110/14 i o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia 30 marca 2015 r. W piśmie z dnia 18 grudnia 2014 r. O.B. poinformowała Sąd, że nabyła od M.B. na podstawie umowy darowizny prawa do całego spadku po T.C. i że w związku z tym jako następca prawny M.B. popiera w swoim imieniu skargę. Do pisma załączyła uwierzytelniony wypis umowy darowizny z dnia [...] grudnia 2014 r., Rep. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Poza sporem jest to, że prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 110/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę M.B. (poprzednika prawnego skarżącej), zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...], hip. nr [...] w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Faktem jest również to, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu 13 sierpnia 2014 r., skoro – jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy o sygn. akt I SAB/Wa 110/14 dowodu doręczenia – Prezydent W. otrzymał odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami sprawy w dniu 13 czerwca 2014 r. Poza sporem jest, że w zakreślonym przez Sąd terminie organ nie rozpoznał wniosku z dnia 18 kwietnia 2011 r. (data prezentaty organu) o przyznanie odszkodowania za przejęcie przedmiotowej nieruchomości, a zatem nie wykonał powołanego wyżej wyroku Sądu. Skarga o wymierzenie grzywny jest zatem zasadna. Uznaniu Sądu pozostawiono natomiast ocenę, w jakiej wysokości ustalić grzywnę. Powyższe wynika z przepisów art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa". Przy czym grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, tj. art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r. poz. 592 ze zm.) w związku z art. 110 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 121). Ustalenie wysokości grzywny zależy od okoliczności konkretnej sprawy. Analizując przebieg postępowania administracyjnego od chwili otrzymania przez Prezydenta W. prawomocnego wyroku Sądu z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 110/14 wraz z aktami sprawy Sąd uznał, że zasadnym było wymierzenie organowi grzywny w wysokości [...] zł. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 110/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zobowiązując Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...], hip. [...], wbrew temu co twierdzi skarżąca, nie orzekł, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przeciwnie, w pkt 2 wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie nie wystąpił zatem przypadek kwalifikowanej bezczynności organu. Trzeba mieć też na uwadze, że Prezydent W. zareagował na wezwanie z dnia 22 sierpnia 2014 r. do wykonania wyroku Sądu oraz na skargę z dnia 9 września 2014 r. na niewykonanie powyższego wyroku Sądu. Pismem z dnia 5 grudnia 2014 r. Prezydent W. skierował do pełnomocnika M.B. informację o niemożności rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie w terminie zakreślonym w wyroku Sądu, z uwagi na skomplikowany charakter sprawy i analizę zgromadzonej dokumentacji. Organ skierował też do pełnomocnika poprzednika prawnego skarżącej informację o tym, że sprawa o odszkodowanie zostanie załatwiona w przewidywanym terminie do dnia 30 marca 2015 r. Przy ocenie wysokości grzywny Sąd miał także na uwadze to, że niniejsza sprawa należy do spraw skomplikowanych, ponieważ opiera się na wykazaniu przesłanek istniejących w odległej perspektywie czasowej, a przez to trudnych do wyjaśnienia i udowodnienia. Nie można pominąć i tego, że zwłoka organu w wykonaniu wyroku Sądu nie jest rażąco nadmierna - wynosi ponad 5 miesięcy. Poza tym jest to pierwszy przypadek zwłoki organu w wykonaniu wyroku Sądu, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. W tej sytuacji Sąd, mając także na uwadze 3 - miesięczną zwłokę organu w przekazaniu Sądowi skargi M.B. wraz z aktami sprawy uznał, że grzywna w orzeczonej wysokości będzie dla organu adekwatną do okoliczności sprawy sankcją finansową. Zdaniem Sądu, wymierzenie organowi grzywny we wnioskowanej przez skarżącą wysokości maksymalnej byłoby zbyt dolegliwą represją dla organu. W ocenie Sądu, wskazane wyżej okoliczności niniejszej sprawy świadczą także o tym, że bezczynność W. w niewykonaniu wyroku Sądu z dnia 14 marca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 110/14 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2 i 6 Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).