I SA/Wa 35/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz /spr./ Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Katarzyna Babik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] w przedmiocie nadania licencji zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 35/05 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego i w związku z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 25, poz. 253 z późn. zm.), w wyniku rozpoznania wniosku R. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...], z dnia [...] sierpnia 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnienie przedstawiono, co następuje: R. P. wystąpił w dniu [...] października 2001 r. w wnioskiem o nadanie licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami w trybie szczególnym, określonym w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o mianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw (Dz. U. Nr 6, poz. 70). Jednocześnie wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia wyżej wymienionego wniosku. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o nadanie licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami w wyżej wymienionym trybie, z powodu uchybienia ustawowego terminu. W wyniku złożonej przez stronę skargi na wyżej wymienione postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt I SA 797/01 stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że termin określony w art. 2 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega regułom określonym w przepisach art. 58 i art. 59 kpa, a uchybienie temu terminowi skutkuje wygaśnięciem uprawnień do uzyskania licencji zawodowej w trybie oznaczonych w wymienionym wyżej przepisie prawa. Mając na uwadze treść wyroku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w dniu [...] sierpnia 2002 r. wydał decyzję odmawiającą R. P. nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami. Pismem z dnia [...] sierpnia 2002 r. R. P. złożył odwołanie -wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponieważ do Ministerstwa Infrastruktury (dawnego Urzędu Mieszkalnictwa Rozwoju Miast) nie dotarło przedmiotowe odwołanie, na prośbę Ministra z dnia [...] września 2004 r. wnioskodawca nadesłał w dniu [...] października 2004 r. jego kopię oraz kopię potwierdzenia nadania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu [...] sierpnia 2002 r. w Urzędzie Pocztowym w Z. Z uwagi na brak w aktach sprawy potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. oraz ze względu na upływ czasu uniemożliwiający ustalenie prawidłowości doręczenia wyżej wymienionej decyzji z [...] sierpnia 2002 r. organ przyjął, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2002 r. został złożony w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w trybie art. 127 § 3 kpa, organ utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. odmawiającą nadania licencji zawodowej w zakresie zarządzania nieruchomościami, bowiem nie istnieją prawne możliwości przywrócenia uchybionego terminu, o którym stanowi przepis wyżej wymienionego art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw. Uprawnienia z tego tytułu wygasły, dlatego została wydana decyzja administracyjna, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości (art. 104 § 2 kpa). Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł R. P. Skarżący zarzucił, że nie zostały uwzględnione okoliczności faktyczne, które nie pozwoliły mu na złożenie w całości dokumentów wraz z wnioskiem dotyczącym zwolnienia z obowiązku złożenia egzaminu w terminie do dnia 31 grudnia 2000 r. Dlatego wnosił o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że skarżący korzysta z regulacji przewidzianej art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami i innych ustaw. Mimo bowiem tego, że przepis, na podstawie którego odmówiono wydania licencji był terminem zawitym prawa materialnego, to ze względu na szczególną sytuację skarżącego opisaną w skardze i niezawinione złożenie wniosku po terminie zasady współżycia społecznego i dobra obywatela przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż zarzuty podniesione przez R. P. Należy podkreślić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sądy te nie są uprawnione do rozpatrywania spraw należących do właściwości organów administracji publicznej, czego domagał się skarżący. Sprawując swoje obowiązki sądy te zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stosują środki określone w ustawie. W razie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w taki sposób, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sąd obowiązany jest uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. Zaznaczyć przy tym trzeba, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 powołanej ustawy). Oznacza to, że sąd obowiązany jest wziąć pod rozwagę z urzędu stwierdzone w toku rozpoznawania skargi uchybienia. Podkreślić ponadto trzeba, że stosownie do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Prawidłowo więc organ stwierdził w zaskarżonej decyzji – za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 2 lipca 2002 r., sygn. akt I SA 797/01 – że termin określony w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 stycznia 2000 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz innych ustaw jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega regułom określonym w przepisach art. 58 i 59 kpa. Uchybienie temu terminowi skutkuje wygaśnięciem uprawnień do uzyskania licencji zawodowej w tym szczególnym trybie. Jednak w świetle dokumentów znajdujących się w aktach sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę uznać należało decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. za przedwczesną. Nie zostały bowiem należycie wyjaśnione podstawowe dla rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r., nr [...] okoliczności. Mimo braku dowodu doręczenia tej decyzji R. P. i braku odnotowania w rejestrach organu wpływu wniosku przyjęto w oparciu o nadesłaną przez skarżącego kserokopię dowodu nadania w dniu [...] sierpnia 2002 r. przesyłki poleconej adresowanej do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, że wniosek ten wpłynął w terminie. Minister Infrastruktury, chociaż nie dysponował pismem zawierającym wspomniany wniosek, wzywając skarżącego do uzupełnienia braków nie zobowiązał go do przedstawienia jego treści, której nie ustalił i wniosek ten rozpatrzył. W świetle powyższego stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja narusza przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kodeksu w sposób określony w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i w oparciu o ten przepis uchylono zaskarżoną decyzję. W pozostałym zakresie rozstrzygnięto na podstawie art. 152 powołanej ustawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ winien wyjaśnić wskazane wyżej kwestie mające na uwadze stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wcześniej wyroku.