I SA/Wa 35/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania A. P. zasiłku stałego. W zaskarżonym orzeczeniu SKO przedstawiło następujący stan sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy P., rozpoznając wniosek A. P. o przyznanie zasiłku stałego, decyzją z [...] sierpnia 2016 r. odmówił wnioskodawczyni przyznania zasiłku stałego do czasu otrzymania orzeczenia sądowego w sprawie renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ I instancji uzasadnił, że na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930 ze zm. – dalej: u.p.s.), z uwagi na brak współdziałania wnioskodawczyni, tj. brak możliwości przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z A. P., odmówił udzielenia pomocy. Ponadto strona nie przedstawiła aktualnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. P., wskazując w nim na swoją trudną sytuację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. SKO wskazało, że A. P. nie posiada ważnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zaś orzeczenie podjęte przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...] maja 2016 r., odmawiające wydania orzeczenia, zostało przez organ wyższej instancji utrzymane w mocy. A. P. zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając Kolegium naruszenie art. 2 i art. 45 Konstytucji RP oraz zasadę sprawiedliwości proceduralnej. Wskazała także na dyskryminację ze względu na fakt bycia ofiarą przemocy w rodzinie oraz swój stan zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem żądania skarżącej było przyznanie zasiłku stałego. Zgodnie z art. 37 ust. 1 u.p.s. zasiłek stały przysługuje: 1) pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) pełnoletniej osobie pozostającej w rodzinie, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie są niższe od kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Z przepisu tego wynika, że przesłanki konieczne do ustalenia prawa do zasiłku stałego to przede wszystkim niezdolność do pracy z powodu wieku lub całkowita niezdolność do pracy i dochód, przy czym brak spełnienia którejkolwiek z tych przesłanek wyklucza przyznanie zasiłku stałego. Niezdolność do pracy z powodu wieku, to osiągnięcie wieku emerytalnego (art. 6 pkt 7 u.p.s.), co skarżącej nie dotyczy. Całkowita niezdolność do pracy oznacza natomiast całkowitą niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do I lub II grupy inwalidów lub legitymowanie się znacznym lub umiarkowanym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (art. 6 pkt 1 u.p.s.). W trakcie postępowania skarżąca nie wylegitymowała się orzeczeniem potwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy. Wręcz przeciwnie, organ ustalił, że Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. [...] maja 2016 r. odmówił skarżącej wydania takiego orzeczenia i rozstrzygnięcie to zostało przez organ wyższej instancji utrzymane w mocy. Przeciwnych dowodów akta sprawy nie zawierają (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca nie spełniła więc jednej z podstawowych przesłanek do przyznania jej zasiłku stałego. Zaskarżona decyzja odmowna nie narusza więc prawa. Argumenty podniesione przez skarżącą w skardze oraz w piśmie z 11 marca 2017 r. (k. 14) nie mają żadnego adekwatnego związku z przesłankami przyznania zasiłku stałego. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.