I SA/Wa 3513/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] odmawiającą B. M., D. S., M. S. oraz M. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w S., województwo [...], składników majątku przedsiębiorstwa L. M. W związku z brakami formalnymi i fiskalnymi skargi, B. M. zarządzeniami z dnia 23 grudnia 2014 r. została wezwana do ich uzupełnienia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: podpisanie przedmiotowej skargi (ewentualnie nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi), przesłanie trzech odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Powyższe wezwania doręczone zostały skarżącej w dniu 5 stycznia 2015 r., w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że wezwania odebrał M. M. – dorosły domownik, syn skarżącej). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego upłynął zatem z dniem 12 stycznia 2015 r. Na wezwania Sądu B. M. nie udzieliła odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 46 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, że skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na skardze jest warunkiem koniecznym pisma i z wyjątkiem sytuacji, gdy strona nie może sama się podpisać (art. 46 § 4 p.p.s.a.) lub ma przedstawiciela ustawowego (pełnomocnika) podpis musi być złożony własnoręcznie przez stronę. Podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy identyfikacji takiego podmiotu, stąd nie można przyjąć, iż jedynie wskazanie w nagłówku danych identyfikujących stronę skarżącą jest wystarczające dla przyjęcia, że skarga nie zawiera braków formalnych i spowoduje skuteczne wszczęcie postępowania. Brak podpisu jest brakiem formalnym skargi, który uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Jednocześnie jest to brak, który może zostać usunięty przez stronę na wezwanie, w którym zostanie dokładnie określony termin, w jakim strona winna uzupełnić ten brak oraz pouczenie o skutkach jego nieuzupełnienia we wskazanym terminie (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W realiach niniejszej sprawy, w związku z nieuzupełnieniem w/w braku formalnego w postaci podpisania skargi na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r. (do Sądu przesłana została bowiem jedynie kserokopia skargi), do którego skarżąca została wezwana pismem Sądu z dnia 23 grudnia 2014 r., odebranym w dniu 5 stycznia 2015 r., zasadnym było odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze, że niepodpisana skarga nie powoduje skutecznego wszczęcia postępowania, bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest nieuzupełnienie innych braków skargi B. M. z dnia 9 grudnia 2014 r., tj. braku formalnego w postaci nadesłania trzech odpisów skargi oraz fiskalnego w postaci uiszczenia wpisu sądowego, do uzupełnienia których skarżąca została również wezwana pod rygorem odrzucenia skargi. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd postanowił jak w sentencji.