I SA/Wa 354/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2016 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...jhn], po rozpatrzeniu zażalenia P. S., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] prostujące z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę drukarską zawartą w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Organ wskazał, że w wierszu czterdziestym i czterdziestym pierwszym na stronie pierwszej decyzji wystąpiła omyłka drukarska we wpisanych datach. W wierszu czterdziestym zamiast "03.09.2014 r." winno być "03.10.2014 r.", natomiast w wierszu czterdziestym pierwszym zamiast "07.09.2014 r." winno być "07.10.2014 r.". Od powyższego postanowienia P. S. wniósł zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniósł, że błędne jest stwierdzenie organu, że postanowienie prostujące zostało wydane z urzędu. W odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...] skarżący wskazał na błędy formalne, co należało potraktować jako sprostowanie na wniosek strony postępowania. Skarżący uważa, że błędnie podane daty w powyższej decyzji miały istotny wpływ na wynik sprawy i nie było podstaw do wydania postanowienia prostującego. Skarżący wskazał, że w odwołaniu od decyzji nr [...] złożył wniosek o wyłączenie pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej w trybie art. 24 Kpa, a osoba, której dotyczyło wyłączenie wydała zaskarżone postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji prawidłowo zastosował art. 113 § 1 Kpa. Sprostowaniem objęto omyłkowo wpisane daty odebrania pisma wzywającego skarżącego do usunięcia braku formalnego i daty jego uzupełnienia. Zdaniem Kolegium, sprostowane elementy decyzji nie mają wpływu na wynik sprawy, który kształtuje rozstrzygnięcie. Sprostowanie decyzji było wynikiem niedokładności mieszczącej się w pojęciu "innych oczywistych omyłek", o których mowa w przepisie art. 113 § 1 Kpa. Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] P. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Obu postanowieniom zarzucił naruszenie przepisów Kpa w stopniu mającym ostateczny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu podniósł, że postanowienie narusza art. 24 Kpa. Wobec pracownika organu, który wydał postanowienie nr [...] skarżący złożył wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie w odwołaniu od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. W odwołaniu tym skarżący domagał się też sprostowania błędów w zaskarżonej decyzji, a więc błędne jest sprostowanie wskazanej wyżej decyzji z urzędu, skoro był wniosek o sprostowanie. D tej kwestii Kolegium się nie ustosunkowało w zaskarżonym postanowieniu. Skarżący podał, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia złożył kilka wniosków o wyłączenie pracowników SKO w [...] od udziału w sprawie nr [...], m.in. pismo z dnia [...] stycznia 2015 r., w tym o wyłączenie osób ze składu orzekającego w zaskarżonym postanowieniu. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia SKO w [...] nie rozstrzygnęło w przedmiocie wyłączenia konkretnych członków Kolegium. Postanowienie jest zatem niezgodne z przepisami art. 24 w zw. z art. 27 Kpa. W skardze wskazał także na notoryczne naruszanie przez SKO w [...] przepisów art. 35, art. 36 i art. 6 Kpa, ponieważ organ nie załatwił zażalenia skarżącego w terminie 30-dniowym i nie przesłał żadnej informacji o przyczynach tego stanu rzeczy. W zaskarżonym postanowieniu organ nie wspomniał ani słowem o tej kwestii. Wobec naruszenia wskazanych wyżej przepisów skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny i zobowiązanie do przestrzegania terminów na przyszłość. Skarżący uważa, że Kolegium nie zebrało i nie rozpatrzyło w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, nie ustosunkowało się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Błędnie zastosowało przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, ponieważ winno uchylić postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jego zdaniem nieprawidłowości wskazane w postanowieniu nr [...] nie są oczywiste. Mają wpływ na wynik sprawy. Sprostowanie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało prezentowane w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Sąd zauważa, że zgodnie z przepisem art. 113 § 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Na mocy art. 126 Kpa przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień. Z akt administracyjnych załączonych do sprawy sądowej o sygn. akt I SAB/Wa 45/15 jasno wynika, że wezwanie z dnia [...] września 2014 r. sporządzone przez dyrektora OPS w Dzielnicy [...] wzywające skarżącego do usunięcia braków formalnych poprzez własnoręczne podpisanie wniosku zostało odebrane przez P. S. w dniu 3 października 2014 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki dołączone do tego wezwania. Oczywiste jest także to, że w dniu 7 października 2014 r. skarżący uzupełnił braki formalne, ponieważ złożył podpisany własnoręcznie egzemplarz wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o udzielenie pomocy finansowej. Fakt złożenia wniosku w tej dacie potwierdza umieszczona na wniosku prezentata Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Nie budzi wątpliwości Sądu, że Prezydent [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2014 r., nr [...] popełnił omyłkę podając niewłaściwy miesiąc (wrzesień zamiast października) we wskazanych wyżej rzeczywistych datach doręczenia wezwania i złożenia własnoręcznie podpisanego wniosku. Omyłka ta ma charakter oczywisty, co wynika z prostego porównania powyższych dat odebrania wezwania i złożenia wniosku własnoręcznie podpisanego z datami dotyczącymi tych zdarzeń wskazanymi w uzasadnieniu decyzji nr [...]. Wbrew temu co twierdzi skarżący omyłka ta nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. o przyznanie pomocy finansowej, który rozpatrzył Prezydent [...] decyzją nr [...]. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji powodem odmowy przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku celowego na wnioskowane cele było to, że sytuacja osobista skarżącego nie została oceniona jako szczególnie uzasadniony, nadzwyczajny przypadek w rozumieniu przepisu art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.) Organ ten uznał, że P. S. swoje potrzeby może zaspokajać we własnym zakresie. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo zastosowało przepis art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kpa i słusznie uznało, że Prezydent [...] miał podstawy do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 113 § 1 Kpa celem wyeliminowania oczywistych omyłek zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2014 r., nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na naruszenia w niniejszej sprawie przepisów prawa procesowego, tj. art. 24, art. 27, art. 35, art. 36, art. 77, art. 138 § 1 pkt 1 Kpa Sąd zwraca uwagę, że aby uwzględnić skargę na zaskarżony akt z powodu naruszenia przepisów prawa procesowego naruszenia te muszą być tego rodzaju, że mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy zakończonej aktem, którego skarga dotyczy. Zarzucane przez P. S. naruszenia procedury w żaden sposób nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy o sprostowanie dat zawartych w uzasadnieniu decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2014 r., [...]. Omyłki dotyczące dat tam zawartych – co wyjaśniono wyżej – mają charakter oczywisty i w żaden sposób nie wpływają na wynik sprawy zakończonej wskazaną wyżej decyzją. W żadnym razie nie można postawić Prezydentowi [...] zarzutu wydania postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w warunkach nieważności, o której mowa w przepisie art. 156 § 1 Kpa, z tego powodu, że sprostował oczywistą omyłkę zawartą w uzasadnieniu decyzji z urzędu, a nie na wniosek strony zawarty w odwołaniu od tej decyzji. Przepis art. 113 § 1 Kpa dopuszcza bowiem możliwość sprostowania aktu zarówno na wniosek, jak i z urzędu. Nie było też podstaw do uwzględnienia w niniejszej sprawie wniosku skarżącego o wymierzenie organowi grzywny. Zasadność wniosku o wymierzenie organowi grzywny jest oceniana przez Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, a więc w sprawie sądowej toczącej się w trybie przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Sąd administracyjny nie ma zaś kompetencji do zobowiązywania organu, aby w przyszłości przestrzegał terminów załatwienia sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.