I SA/Wa 357/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę. Minister Skarbu Państwa (Minister) postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w z związku art. 127 § 3 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014r., poz. 1090, dalej: "ustawa z dnia 8 lipca 2005 r."), po rozpatrzeniu M. G. (Skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra z dnia [...] listopada 2014r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] (Wojewoda) z dnia [...] czerwca 2013 r., umarzającą postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez Z. G. w D., pow. C., woj. T., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] listopada 2014r. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 1990 r. Skarżąca, wystąpiła do Urzędu Rejonowego w K. o "zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą, na terenach niewchodzących w skład obecnego obszaru Państwa". Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. Skarżąca ponownie wystąpiła do Wojewody o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Z. G. nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewoda zawiesił na wniosek Skarżącej postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w związku z tym, że Skarżąca w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania nie zwróciła się o jego podjęcie, żądanie wszczęcia postępowania uznał za wycofane. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania Minister decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Decyzję Ministra Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie tejże decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarga ta oddalona została wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014r., sygn. akt I SA/Wa 2219/13. Od powyższego wyroku Skarżąca wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. (sprecyzowanym pismem z dnia [...] września 2014 r.) Skarżąca wystąpiła do Ministra o wznowienie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 12 lutego 2014 r., dalej: "ustawa zmieniająca"), postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra z dnia [...] lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014r., Minister odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną z dnia [...] lipca 2013 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem Ministra. Rozpoznając sprawę ponownie organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2014 r. weszła w życie ustawa zmieniająca której art. 2 ust. 1 stanowi, że "osoby, którym odmówiono potwierdzenia prawa do rekompensaty z powodu niespełnienia wymogu zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogą złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183), stosuje się odpowiednio, z tym że termin na zgłoszenie żądania wznowienia postępowania wynosi 6 miesięcy i biegnie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy". Organ stwierdził, iż z samej treści wniosku o wznowienie postępowania wynika, że podana w tym wniosku podstawa do wznowienia, tj. art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej nie może w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania. Organ wyjaśnił, iż podstawę prawną decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r., umarzającej postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez Z. G. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, utrzymanej w mocy decyzją Ministra z dnia [...] lipca 2013 r., stanowił art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a., nie zaś art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005r., który w przedmiotowej sprawie w ogóle nie został zastosowany. Wojewoda umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty jako bezprzedmiotowe z uwagi na wycofanie wniosku, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a. Tym samym w niniejszej sprawie okolicznościami faktycznymi istotnymi dla sprawy były wyłącznie te okoliczności, które dotyczą łącznego zaistnienia przesłanek, od których ustawodawca uzależnił w ww. przepisie wystąpienie skutku w postaci wycofania wniosku, tj. fakt zawieszenia przez organ postępowania na wniosek stron oraz upływ 3 lat od daty zawieszenia postępowania, w ciągu których żadna ze stron nie zwróciła się z wnioskiem o podjęcie postępowania. Organ podniósł, że kwestia zamieszkiwania przez właściciela nieruchomości pozostawionej w dniu 1 września 1939r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie była i nie mogła być przedmiotem oceny Wojewody, jak i Ministra. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, iż Skarżąca należy do osób, którym odmówiono potwierdzenia prawa do rekompensaty z powodu niespełnienia wymogu zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ stwierdził, że ta okoliczność przesądza o sposobie orzekania w sprawie. Minister wskazał ponadto, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze zbiegiem postępowania sądowoadministracyjnego oraz nadzwyczajnego administracyjnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznych, których przedmiotem jest to samo rozstrzygnięcie administracyjne - decyzja Ministra z dnia [...] lipca 2013 r. Przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] sierpnia 2014r. Skarżąca wniosła skargę na decyzję Ministra z dnia [...] lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014r., sygn. akt I SA/Wa 2219/13 Sąd oddalił skargę na ww. decyzję, ale od powyższego wyroku pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a skarga nie została jeszcze rozpoznana. Organ wyjaśnił, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez uprawniony podmiot powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Od tego momentu gospodarzem sporu wywołanego wniesieniem skargi jest sąd administracyjny, co oznacza, że - co do zasady - uprawnionym do orzeczenia w przedmiocie tego sporu jest sąd, przed którym zawisła sprawa. Jedyny wyjątek od tej zasady stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a., stosownie do którego organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyrokach z dnia 17 kwietnia 2007r. sygn. akt I FSK 1470/06 oraz z dnia 11 lutego 2014r. sygn. akt II GSK 680/13 oraz z dnia 7 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 50/06. Podsumowując organ twierdził, iż okoliczność wcześniejszego złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję, w odniesieniu do której następnie został złożony wniosek o wznowienie postępowania, powoduje niemożność skutecznego złożenia takiego wniosku. Ponadto, z samej treści wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. (sprecyzowanego pismem z dnia [...] września 2014 r.) wynika, iż brak jest związku między powołaną we wniosku podstawą wznowienia, a treścią decyzji. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia Ministra z [...] listopada 2014 r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie : 1) Art. 149 § 3 kpa w zw. z art. 151 kpa, i art. 104 § 1 i § 2 kpa i art. 123 § 1 i § 2 kpa poprzez wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania, które rozstrzyga sprawę merytorycznie, co do jej istoty, w sytuacji gdy takie rozstrzygnięcie zastrzeżone jest dla decyzji , co narusza art. 104 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 151 kpa, 2) Art. 7 i 77 § 1 i 107 § 3 kpa oraz art. 10 kpa poprzez wydanie postanowienia "merytorycznego", co do istoty sprawy, odpowiadającego w swej istocie decyzji co do istoty sprawy bez przeprowadzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą podania o wznowienie sprawy, oceny dowodów i dokumentów (choćby wezwania z [...] lipca 2010 r.) oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia będącego w swej istocie decyzją co do zebranego materiału, a także brak rozpatrzenia i oceny wniosku o wznowienie w aspekcie wezwania z dnia [...] lipca 2010 r. W konsekwencji tego, uzasadnienie postanowienia będącego w rzeczywistości decyzją nie odpowiada wymogom z art.107§3 kpa, a nadto zawiera ustalenie, że " między wskazaną podstawą wznowienia a treścią dotychczasowej decyzji ostatecznej brak było związku przyczynowego, które to ustalenie jest przedwczesne i hipotetyczne", które nie znajduje oparcia w decyzjach: Ministra z dnia [...] lipca 2013r. kończącej postępowanie w sprawie, jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013r. 3) Art. 149 § 4 kpa w zw. z art.97 § 1 pkt.4 kpa i art.2 ust.1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o zmianie ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz. U. z dnia 12 lutego 2014r. poz. 195 ), w którym zakreślony został termin prekluzyjny, po upływie którego nie można domagać się wznowienia postępowania. Okoliczność że sprawa toczy się na etapie postępowań sądowo administracyjnych nie może wykluczać niniejszego wniosku, albowiem jego złożenie było konieczne by zachować termin wskazany w ustawie w/w, a który upływał 7 dni po złożeniu wniosku o wznowienie. Zdaniem skarżącej, to organ administracji winien ewentualnie zawiesić postępowanie z uwagi na toczące się postępowanie sądowo administracyjne, a nie wydawać postanowienia odmownego, jak zaskarżone i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2014r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazania wymaga, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyłącznie zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa, (zwanego dalej Ministrem) z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu z dnia [...] listopada 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną organu z dnia [...] lipca 2013 r. Kontrolowane postanowienie Ministra z dnia [...] stycznia 2015 r. wydane zostało w postępowaniu wznowieniowym i dotyczy ostatecznej decyzji Ministra z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r., umarzającą postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez Z. G. w D., pow. C., woj. T., poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Poza sporem jest to, że wniosek Skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra z dnia [...] lipca 2013 r. został złożony na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Zgodnie z powołanym przepisem osoby, którym odmówiono potwierdzenia prawa do rekompensaty z powodu niespełnienia wymogu zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, mogą złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183), stosuje się odpowiednio, z tym że termin na zgłoszenie żądania wznowienia postępowania wynosi 6 miesięcy i biegnie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z ust. 3 cytowanego przepisu, przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do spadkobierców, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o prawie do rekompensaty. W niniejszej sprawie w dniu [...] grudnia 2008 r. Skarżąca złożyła wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie pozostawione przez Z. G. w miejscowości D., województwo t., poza obecnymi granicami państwa polskiego. Pismem z dnia [...] lipca 2008 r. Wojewoda wezwał stronę do uzupełnienia braków wniosku, w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania. W dniu [...] grudnia 2009 r. Skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na konieczność skompletowania dokumentów. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. Wojewoda zawiesił na wniosek strony postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. umorzył postępowanie administracyjne w związku z tym, że strona w okresie 3 lat od daty zawieszenia postępowania nie zwróciła się z wnioskiem o jego podjęcie. Z tego względu, organ uznał żądanie wszczęcia postępowania w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione przez Z. G. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej za wycofane. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszej sprawie umorzenie postępowania nastąpiło z przyczyn formalnych, dlatego też kwestia zaistnienia przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy nie była i nie mogła być przedmiotem oceny zarówno Wojewody jak i Ministra. Sąd rozpoznający sprawę podziela przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu wykładnię art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Organ prawidłowo wskazał, że w świetle powyższego przepisu, przesłanka wznowienia postępowania występuje, jeżeli jedyną przyczyną odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty w toku postępowania zwykłego było niespełnienie przesłanki zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Sąd wyjaśnia w tym miejscu, że nowelizacja art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wprowadzona została ustawą zmieniającą na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 października 2012 r. SK 11/12. W powyższym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Na skutek wydania powołanego wyroku, art. 2 ust. 1 tejże ustawy miał utracić moc z dniem 1 maja 2014 r. jednak na skutek wejścia w życie ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. zmieniony został z dniem 27 lutego 2014 r. Podsumowując wskazać należy, że możliwość wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w trybie art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej dotyczy tylko tych osób, którym odmówiono przyznania prawa do rekompensaty z uwagi na fakt nie spełnienia przez nie lub przez ich poprzedników prawnych, przesłanki zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Z akt niniejszej sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie nie wydano decyzji odmawiającej Skarżącej przyznania prawa do rekompensaty z uwagi na nieprzedstawienie przez nią dowodów potwierdzających zamieszkiwanie w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, ale wydano decyzję umarzającą postępowanie w sprawie ze względu na nie zwrócenie się przez Skarżącą z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania w okresie trzech lat od daty jego zawieszenia. Wobec powyższego, organ zasadnie przyjął, że skoro podstawę prawną decyzji Wojewody z dnia [...] stanowił art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a., nie zaś art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., który w przedmiotowej sprawie w ogóle nie został zastosowany, to brak jest podstaw do wznowienia postępowania w sprawie. Tym samym, jak trafnie zauważył organ okolicznościami faktycznymi istotnymi dla sprawy były wyłącznie te okoliczności, które dotyczą łącznego zaistnienia przesłanek, od których ustawodawca uzależnił w ww. przepisie wystąpienie skutku w postaci wycofania wniosku, tj. fakt zawieszenia przez organ postępowania na wniosek stron oraz upływ 3 lat od daty zawieszenia postępowania, w ciągu których żadna ze stron nie zwróciła się z wnioskiem o podjęcie postępowania. Wznowienie postępowania w trybie art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej jest bowiem możliwe jedynie wtedy, gdy organ odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty ze względu na niespełnienie przez właściciela pozostawionego mienia wymogu zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium RP. Naturalnie odnosić się to będzie tylko do tych osób, których sprawy zostały rozstrzygnięte negatywnie ze względu na niekonstytucyjny warunek domicylu. Podkreślić raz jeszcze należy, że kwestia zamieszkiwania przez właściciela nieruchomości pozostawionej w dniu 1 września 1939r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie była w ogóle przedmiotem oceny Wojewody, jak i Ministra w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję umarzającą postępowanie w sprawie. Wobec tego Sąd uznał za niezasadne zarzuty objęte punktem 1 skargi. Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra, że z samej treści wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. wynika, iż podana w tym wniosku podstawa do wznowienia, tj. art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W takiej sytuacji brak było podstaw do wydania decyzji, a organ postąpił prawidłowo wydając postanowienie na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmawiające wszczęcia postępowania. Również zarzuty objęte punktem 2 skargi to jest zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 i 107 § 3 kpa oraz art. 10 kpa poprzez wydanie postanowienia "merytorycznego", co do istoty sprawy, odpowiadającego w swej istocie decyzji bez przeprowadzenia dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą podania o wznowienie sprawy, oceny dowodów i dokumentów (choćby wezwania z [...] lipca 2010 r.) oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem postanowienia co do zebranego materiału, a także brak rozpatrzenia i oceny wniosku o wznowienie w aspekcie wezwania z dnia [...] lipca 2010 r. uznać należało za nieuzasadnione. W ocenie sądu, podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca dąży do zakwestionowania prawidłowości decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie o przyznanie prawa do rekompensaty. Jednak badanie prawidłowości wydania decyzji umarzającej postępowanie nie mogło być dokonane w ramach badania podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ową decyzją. Jeszcze raz przypomnieć należy w tym miejscu, że Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji umarzającej postępowanie, powołując jako przesłankę wznowienia art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej. Jak już wyżej wskazano, przesłanka wznowienia postępowania wskazana w art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej dotyczy wyłącznie osób, w stosunku do których wydana została decyzja odmawiająca przyznania prawa do rekompensaty i to z przyczyn wskazanych w tymże artykule. Wobec powyższego organ, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowanie w treści którego powołano art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, zobowiązany był w pierwszej kolejności do ustalenia, czy decyzja, której dotyczy wniosek była decyzją odmawiającą przyznania prawa do rekompensaty. Skoro nie została wydana decyzja odmawiająca prawa do rekompensaty, a jedynie decyzja umarzająca postępowanie, organ zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.. Również zarzuty objęte punktem 3 skargi to jest zarzuty naruszenia art. 149 § 4 kpa w zw. z art. 97 § 1 pkt.4 kpa i art. 2 ust.1 ustawy zmieniającej uznać należało za nieuzasadnione. W ocenie sądu powyższy zarzut mógłby ewentualnie zostać uznany za uzasadniony, gdyby w stosunku do Skarżącej wydana została decyzja odmawiająca jej prawa do rekompensaty z uwagi na niewykazanie spełniania przesłanki domicylu, która to decyzja poddana zostałaby następnie kontroli sądu administracyjnego. W takiej sytuacji, w razie wystąpienia przez Skarżącą z wnioskiem o wznowienie postępowania w trybie art. 2 ust 1 ustawy zmieniającej w celu zapewnienia zachowania terminu wynikającego z ustawy zmieniającej, organ byłby zobowiązany do rozważenia możliwości zawieszenia postępowania wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego dotyczącego decyzji odmawiającej przyznania prawa do rekompensaty. Stan faktyczny niniejszej sprawy był jednak inny. W niniejszej sprawie przyczyną odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Ministra z dnia [...] lipca 2013 r. jest brak związku pomiędzy powołaną podstawą wznowienia, tj. art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, a treścią decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r. którą na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. umarzono postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu, prawidłowe jest zatem stanowisko Ministra zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] stycznia 2015 r., jak i utrzymującym je w mocy postanowieniu z dnia [...] listopada 2014 r. że brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia [...] lipca 2013 r. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).