I SA/Wa 357/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, sędzia WSA Monika Sawa, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu odwołania Gminy W., decyzją z 18 grudnia 2020 r. nr SZ.sp.621.50.2020 utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 18 sierpnia 2020 r. nr NRŚ-OR.7510.70.2017.ZM o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę W., prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...],[...], o pow. 0,1108 ha, położonej w obrębie [...], zapisanej w KW nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda Dolnośląski decyzją z 18 sierpnia 2020 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę W., prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], [...], 0 pow. 0,1108 ha, położonej w obrębie [...], zapisanej w KW nr [...]. Odwołanie od decyzji Wojewody Dolnośląskiego wniosła Gmina W.. Skarżąca podniosła, że wbrew twierdzeniom organu I instancji 30 czerwca 2000 r. sporne grunty były nieruchomością rolną w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, a ponadto były przeznaczone na cele gospodarki rolnej. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z 18 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody Dolnośląskiego z 18 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 13 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 1995 r. Nr 57, poz. 299 ze zm.) nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub Agencji Nieruchomości Rolnych do 30 czerwca 2000 r. ostatecznymi decyzjami, stały się 1 lipca 2000 r. z mocy prawa własnością gmin, na terenie których były położone. Powołana wyżej ustawa reguluje – według art. 1 - zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu Cywilnego, położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej. Własnością gminy mogła zatem stać się nieruchomość, która 30 czerwca 2000 r. była m. in.: 1) nieruchomością rolną w rozumieniu art. 461 Kodeksu cywilnego, 2) położoną na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego gminy na cele gospodarki rolnej. Zgodnie z zaświadczeniem Prezydenta Miasta W. z 9 sierpnia 2017 r. działka nr [...],[...], według stanu na 30 czerwca 2000 r., sklasyfikowana została jako tereny różne (Tr). Stosownie do art. 461 kc nieruchomościami rolnymi są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Zgodnie z § 27 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813 ze zm.) tereny różne ze względu na sposób zagospodarowania oraz funkcję terenu nie są użytkami rolnymi. Nie można więc stwierdzić, że działka nr [...],[...] 30 czerwca 2000 r. była nieruchomością rolną. Brak też jest w sprawie innych dowodów wskazujących, że grunt - pomimo ww. oznaczenia w ewidencji - był lub mógł być wykorzystywany do działalności rolniczej, a więc, że stanowił nieruchomością rolną w rozumieniu art. 461 Kodeksu cywilnego. W stosunku do części działki nie była też spełniona przesłanka nr 2. Przedmiotowa nieruchomość, według stanu na 30 czerwca 2000 r. nie była bowiem położona w całości na obszarze przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego gminy na cele gospodarki rolnej. Z zaświadczenia Departamentu Architektury i Rozwoju Urzędu Miasta W. z 17 stycznia 2018 r. wynika, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. W., przyjętym uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr [...] z dnia 10 czerwca 1988 r. (Dz. Urz. Woj, W.. z 1988 r. Nr [...], poz. 165 ze zm.) sporny grunt w części był przeznaczony na cele komunikacyjne - pas komunikacji drogowej i tramwajowej. W pozostałej części działka przeznaczona była na cele rolne (RZ) - łąki, pastwiska, zieleń nieurządzoną. Z uwagi na to, że w sprawie nie zostały spełnione wszystkie przesłanki, w szczególności grunt nie był nieruchomością rolną w rozumieniu kc, Gmina W. nie mogła z 1 lipca 2000r. nabyć z mocy prawa własności działki nr [...]. Od decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 grudnia 2020 r. Gmina W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zarzuciła ww. organom naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 kpa oraz prawa materialnego, tj. art. 13 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2020 poz. 2243). W skardze wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji Wojewody Dolnośląskiego z 18 sierpnia 2020 r.; 2) zasądzenie od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Gminy W. kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Gmina wskazała, że definicja nieruchomości rolnej zastosowana przez ustawodawcę w art. 461 kc jest definicją, gdzie decydujące znaczenie mają kryteria funkcjonalne i faktyczne, a nie formalne. Przepis ten pozwala zakwalifikować nieruchomość jako rolną, która nie służy do prowadzenia produkcji rolnej, ale w przyszłości, ze względu na fizyczne właściwości gruntu, może być na ten cel wykorzystana. Nie ma przy tym znaczenia kryterium zdolności produkcyjnej takiego gruntu. Skarżąca podkreśliła, że organy obu instancji nie przedstawiły żadnych dowodów na poparcie tezy, że sporny grunt nie był lub mógł być wykorzystywany rolniczo oraz że wykorzystanie tego gruntu w przyszłości do prowadzenia działalności rolniczej jest niemożliwe. Zdaniem skarżącej o rolniczym charakterze gruntu przesądza tylko jego rolnicze przeznaczenie, a nie sposób obecnego lub przeszłego wykorzystywania. Dlatego do nieruchomości rolnej należą także odłogi i ugory, które potencjalnie biorąc mogą być wykorzystywane rolniczo. Kryterium wyodrębniającym (cechą wyróżniającą) nieruchomość rolną jest zatem możliwy sposób jej wykorzystania, przy czym dla określenia pojęcia nieruchomości rolnej w rozumieniu art. 461 kc nie ma znaczenia kryterium obszarowe. O przeznaczeniu nieruchomości rozstrzygają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez organy obu instancji, że oznaczenie działki nr [...] użytkiem gruntowym (Tr) - tereny różne, wyklucza uznane tej działki za nieruchomość rolną. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego sygn. akt IV CSK 93/12 z 5 września 2012 r. nie są nieruchomościami rolnymi nieruchomości, które odpowiadają wymaganiom przewidzianym art. 461 kc, ale w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone zostały na inne cele niż rolne. Ocena charakteru prawnego nieruchomości, czy stanowi ona nieruchomość rolną, powinna być dokonywana w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego, a dopiero w razie jego braku o kataster. Przy czym, w świetle powyższego wyroku Sądu Najwyższego, nieruchomością rolną jest także nieruchomość częściowo przeznaczona w planach zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne. Organ II instancji w uzasadnieniu skarżonej decyzji przyznał, że sporny grunt był 1 lipca 2000 r. w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego m. W., w części przeznaczony na cele rolne - łąki, pastwiska, zieleń nieurządzoną (symbol RZ). Komunalizacja w trybie art. 13 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa nie została ograniczona jedynie do nieruchomości, które w całości stanowią nieruchomości rolne. Z treści ww. przepisu nie wynika, aby niemożliwe było nabycie przez gminę własności tej części nieruchomości, która spełnia przesłanki z art. 1 pkt 1 powyższej ustawy. Nabycie przez gminę własności nieruchomości rolnej nie zostało również uzależnione od powierzchni tej nieruchomości, ani jej wyodrębnienia ewidencyjnego (wyrok NSA sygn. akt II OSK 1172/14 z 21 stycznia 2016 r.). Odmienna interpretacja art. 13 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa wyłączałaby nabycie przez gminę nieruchomości, które jedynie w niewielkiej części nie mają charakteru rolnego, tj. w części przeznaczone są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych 1 lipca 2000 r. gmina stała się zaś, z mocy prawa, właścicielem nieruchomości w części, w jakiej nieruchomość ta spełniała przesłanki z art. 1 pkt 1 ustawy. Ustawa o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa nie uzależnia przejścia prawa własności od powierzchni działki, ani też jej wyodrębnienia fizycznego, czy ewidencyjnego. Na zakończenie Gmina wskazała, że zgodnie z art. 95 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.) niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa. W przypadku wydzielenia nieruchomości, której własność lub użytkowanie wieczyste zostały nabyte z mocy prawa, albo w przypadku wydzielenia części nieruchomości na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie wydaje się decyzji, zatwierdzającej podział nieruchomości. Ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział (art. 96 ust. 1b tej ustawy). Zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami zakaz podziału działek rolnych na działki mniejsze niż 0,3000 ha nie odnosi się do przypadków określonych w art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zatem - w ocenie Gminy W. - stan faktyczny przedmiotowej sprawy nie został przez organy obu instancji dostatecznie wyjaśniony, przy uwzględnieniu całości zebranego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Brak dokonania niezbędnych ustaleń, w szczególności w zakresie możliwości wykorzystania spornej nieruchomości w całości lub części do działalności rolniczej, miał istotny wpływ na prawidłowość przeprowadzonego przez te organy postępowania w sprawie, skutkiem czego organy błędnie uznały, że cała nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] nie stanowiła nieruchomości rolnej w rozumieniu kc i tym samym nie zachodzą pozytywne przesłanki komunalizacji z art. 13 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie należało zacząć od tego, że w niniejszej sprawie zastosowanie miał stan prawny ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 2243) – dalej zwanej "ustawą" obowiązujący na datę wydania zaskarżonej decyzji, a nie stan prawny na dzień 30 czerwca 2000 r., czy 1 lipca 2000 r., tak jak przyjął Minister wskazując archiwalny publikator ustawy - Dziennik Ustaw z 1995 r. Nr 57, poz. 299 i dokonane zmiany tego tekstu ustawy. Trzeba odróżnić podstawę materialnoprawną decyzji komunalizacyjnej wydawanej w konkretnym stanie prawym ustawy od stanu faktycznego i prawnego odnoszącego się do samej nieruchomości, która w danej sprawie jest przedmiotem komunalizacji następującej z mocy samego prawa 1 lipca 2000 r. To rozróżnienie miało istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy nieruchomości rolne nieprzekazane do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3, lub nieprzekazane Krajowemu Ośrodkowi ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1, w terminie określonym w ust. 1 (do 30 czerwca 2000 r.), stają się z mocy prawa własnością gmin, na terenie których są położone. Przepis ten odwołuje się do pojęcia "nieruchomości rolne" zdefiniowanego w art. 1 pkt 1 ustawy. Według tego przepisu ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Wedle zaś art. 461 kc nieruchomościami rolnymi (gruntami rolnymi) są nieruchomości, które są lub mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej, nie wyłączając produkcji ogrodniczej, sadowniczej i rybnej. Z dniem 30 kwietnia 2016 r., a więc przed wszczęciem niniejszego postępowania komunalizacyjnego (19 grudnia 2017 r.), weszła w życie ustawa z dnia 14 kwietnia 2016 r. o wstrzymaniu sprzedaży nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 869). Art. 6 ustawy z 14 kwietnia 2016 r. dokonał zmiany art. 1 pkt 1 ustawy w ten sposób, że wyeliminował z pojęcia nieruchomości rolnych wymóg "położenia tych nieruchomości na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej". Ustawodawca zrezygnował zatem, na potrzeby ustawy, z definiowania pojęcia nieruchomości rolnych wedle kryterium formalnego (przeznaczenia planistycznego na cele gospodarki rolnej). Jest to istotne w przypadku planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r. Zgodnie bowiem z art. 68 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w wersji obowiązującej 30 czerwca 2000 r. (końcowej dacie przekazania Krajowemu Ośrodkowi nieruchomości rolnej), a także 1 lipca 2000 r. (dacie komunalizacji z mocy samego prawa nieruchomości rolnej), przepisów rozdziału 3 nie stosuje się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy. W opisanym wyżej okresie nie miał zatem zastosowania do miejscowego planu ogólnego m. W. przyjętego uchwałą nr [...] z dnia 10 czerwca 1988 r. art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., który przewidywał, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Mając powyższe na uwadze trzeba przyjąć, że dla uznania za nieruchomość rolną gruntu oznaczonego jako działka nr [...] o pow. 0,1108 ha znaczenie miała kategoria użytkowa nadana tejże działce ewidencyjnej w ewidencji gruntów. Kwestia przeznaczenia gruntu w planie miejscowym utraciła znaczenie po 30 kwietnia 2016 r. Jeżeli chodzi o to zagadnienie trzeba wskazać, że z akt sprawy wynika, że zarówno 27 maja 1990 r., jak i 30 czerwca 2000 r. działka nr [...] była oznaczona w ewidencji gruntów jako użytek o symbolu Tr – tereny różne (zaświadczenia Prezydenta W. z 14 lipca 2017 r. i 9 sierpnia 2017 r.). Według § 12, § 13, § 20, § 21 zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów (M.P. Nr 11, poz. 98 ze zm.) wyróżniano m.in. takie kategorie użytków jak: grunty użytkowane rolniczo - grunty orne (R), sady (S), łąki trwałe (Ł), pastwiska trwałe (Ps) zwane użytkami rolnymi oraz osobno - grunty użytkowane w inny sposób aniżeli określony w pkt 1-6 § 12, zwane terenami różnymi (Tr). Do terenów różnych zaliczało się wały ochronne nie posiadające nawierzchni drogowej oraz wszelkie pozostałe grunty nie wymienione w § 13-19. Co istotne według § 22 powyższego zarządzenia w operatach ewidencyjnych określało się obowiązkowo klasy użytków rolnych zgodnie z gleboznawczą klasyfikacją gruntów, przeprowadzoną stosownie do przepisów obowiązujących w tym zakresie. W operatach ewidencyjnych wykazywało się klasy gruntów poszczególnych użytków oznaczając je cyfrą rzymską, po skrócie literowym danego użytku, np. R II, R IIIb, R IVa, Ps IV, Ps V, itd. Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 158, poz. 813 ze zm.) ewidencja zawierała dane wynikające ze stanów prawnych, a w przypadku braku tych danych, przyjmowało się dane wynikające ze stanów faktycznych. Zgodnie z § 27 tego rozporządzenia ze względu m.in. na sposób zagospodarowania, rozróżniało się: użytki rolne - grunty orne (R), sady (S), łąki trwałe ( Ł), pastwiska trwałe (Ps) oraz osobno - tereny różne (Tr). Wedle załącznika nr 11 pkt 5 do rozporządzenia do terenów różnych zaliczało się wszystkie pozostałe tereny, których nie można zaliczyć do innych rodzajów użytków, takich jak: 1) grunty przeznaczone do rekultywacji, 2) wały ochronne nie przystosowane do ruchu kołowego, 3) tereny zamknięte, o których mowa w art. 2 pkt 9 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, 4) grunty położone na obszarach Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, wyłączone z produkcji leśnej. Do terenów przeznaczonych do rekultywacji zaliczało się zdegradowane lub zdewastowane grunty, takie jak: nieczynne hałdy, wysypiska, zapadliska i wyrobiska, tereny po działalności przemysłowej, nieczynne kopalnie odkrywkowe oraz ich obrzeża, miejsca po wydobyciu piasku, gliny, a także po poligonach wojskowych, dla których opracowano projekty rekultywacji. W tym przypadku na mapach ewidencyjnych, w zestawieniach gruntów i danych ewidencyjnych działek wykazywało się opisy, czy kontury klas gleboznawczych (§ 22 ust. 2, § 23 ust. 3, § 26 ust. 1,3 i 4 tego rozporządzenia). Z tym, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów (Dz.U. Nr 19, poz. 97 ze zm.) obejmowało gleboznawczą klasyfikacją grunty rolne oraz grunty pod lasami, a także pod wodozbiorami (wodami zamkniętymi) o powierzchni do 10 ha. Z powyższego wynika zatem, że tzw. tereny różne (Tr) nie miały w 2000 r. charakteru terenów rolnych. Dla tego rodzaju gruntów nie przewidywało się określenia klasy użytkowej zgodnie z gleboznawczą klasyfikacją gruntów, ponieważ grunty tego rodzaju nie były wykorzystywane i w przyszłości nie mogły być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie, w tym produkcji rolnej, jak tego wymaga art. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 46 1 kc. Trafnie zatem uznał Wojewoda Dolnośląski, a za nim Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że sporna działka nr [...] w dacie komunalizacji z mocy samego prawa (1 lipca 2000 r.) nie mogła być zakwalifikowana jako nieruchomość rolna w rozumieniu kc. Odnosząc się do zarzutów Gminy Miasta W. dotyczących nieprzedstawienia przez organy dowodów, że sporny grunt nie mógł i nie może być wykorzystywany rolniczo Sąd zwraca uwagę, że według treści Kw nr [...] Prezydent Miasta W. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej jest organem reprezentującym Skarb Państwa (właściciela spornej nieruchomości). Prezydent Miasta W. reprezentuje także Gminę Miejską W. (wnioskodawcę). Prezydent Miasta W. jako organ gospodarujący zasobem nieruchomości Skarbu Państwa (art. 23 ustawy o gospodarce nieruchomościami) ma wszelkie dane dotyczące spornego gruntu, w tym dane ewidencyjne nieruchomości. Jednostka budżetowa Gminy – Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we W. prowadzi powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny, w tym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów (statut stanowiący załącznik do uchwały Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia 21 czerwca 2018 r. w sprawie nadania statutu Zarządowi Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego – strona internetowa: http://bip.zgkikm.wroc.pl). Wobec tego to wnioskodawca, na podstawie posiadanych danych o stanie przedmiotowej nieruchomości, powinien wykazać, że sporna działka nr [...] miała charakter nieruchomości rolnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 ustawy w zw. z art. 461 kc, lecz tego nie uczynił. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.