I SA/Wa 375/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Joanna Skiba Protokolant Kinga Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2012 r. sprawy ze skargi A. W. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] stwierdził uchybienie przez A. W. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] orzekającej o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego A. W. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych w zakresie szacowania nieruchomości na okres 6 miesięcy. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 8 grudnia 2011 r. W dniu 23 grudnia 2011 r. A. W. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdził uchybienie przez A. W. terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. doręczona została stronie w dniu 8 grudnia 2011 r. Zatem termin do wniesienia przedmiotowego wniosku upłynął w dniu 22 grudnia 2011 r. Jak wynika natomiast ze stempla pocztowego na dołączonej do akt sprawy kopercie zawierającej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przesyłka ta została nadana w dniu 23 grudnia 2011 r., a zatem z uchybieniem wskazanego terminu. Od powyższego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. W. wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 43, art. 57 § 5 oraz art. 134 w zw. z art. 127 § 3 i art. 129 § 2 Kpa. W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżone postanowienie jest błędne, gdyż zostało wydane w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy. Skarżąca oświadczyła, że dotrzymała terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ przedmiotowa decyzja została jej doręczona w dniu 9 grudnia 2011 r. W dniach od 7 do 9 grudnia 2011 r. przebywała w W. na kursie specjalistycznym z zakresu wyceny dla potrzeb zabezpieczeń wierzytelności organizowanym przez Polską Federację Stowarzyszeń Rzeczoznawców Majątkowych i Związek Banków Polskich. Skarżąca dodała, że osoba, która odebrała decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nie jest jej domownikiem. W dniu 8 grudnia 2011 r. pod jej nieobecność, jej synowa A. W. opiekowała się jej matką i dopiero w dniu 9 grudnia 2011 r. przekazała jej przesyłkę. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu 23 grudnia 2011 r., a zatem składając niniejszy wniosek nie uchybiła terminowi do jego wniesienia. Ponadto skarżąca stwierdziła, że orzecznictwo sądowe stanowi, że zastępcze formy doręczeń przewidziane w art. 43 i 44 Kpa rodzą domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi, domniemanie to może zostać obalone, jeśli adresat udowodni, że pismo, pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazał ponadto, że z analizy dokumentacji wynika, iż decyzja z dnia [...] listopada 2011 r. doręczona została na adres korespondencyjny strony w dniu 8 grudnia 2011 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru. Z zamieszczonego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oświadczenia doręczającego wynika, że adresat, A. W., odebrała przesyłkę osobiście w dniu 8 grudnia 2011 r. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Organ zwrócił uwagę, że nie można przyjąć, że w przedmiotowej sprawie do obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej wystarczy oświadczenie skarżącej, iż przesyłkę doręczono, wbrew temu na co wskazuje pocztowy dowód doręczenia, innej osobie (jej synowej). Reasumując organ stwierdził, że okoliczności podniesione przez skarżącą, dotyczące odbioru przesyłki, które wskazują na brak winy w uchybieniu terminu, nie znajdują uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, a tym samym nie wpływają na prawidłowość doręczenia przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Trafnie zauważył Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy A. W. złożyła po terminie czternastu dni, o którym mowa w art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 Kpa. Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia dotyczącego decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] wynika bowiem, że przesyłka zawierająca odpis przedmiotowej decyzji została doręczona adresatowi A. W. w dniu 8 grudnia 2011 r. Zatem termin ustawowy do wniesienia środka odwoławczego upłynął 22 grudnia 2011 r. Wobec powyższego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nadany za pośrednictwem poczty w dniu 23 grudnia 2011 r. został złożony z uchybieniem terminu. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo zastosował przepis art. 134 Kpa stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie podziela stanowiska A. W., co do tego, że w sprawie został naruszony przepis art. 43 Kpa. Przepis ten dotyczy tzw. doręczenia zastępczego, a więc sytuacji, gdy pismo organu administracji odbiera inna osoba, niż strona będąca jego adresatem (wskazana wówczas w dowodzie doręczenia jako: dorosły domownik, sąsiad, dozorca domu). Tymczasem z dowodu doręczenia kwestionowanej przez skarżącą decyzji wynika, że to skarżąca osobiście odebrała odpis tej decyzji. Na tzw. "zwrotce" widnieje bowiem imię i nazwisko skarżącej oraz pierwsza litera imienia tożsamego z jej imieniem i nazwisko skarżącej, data doręczenia przesyłki oraz adnotacja doręczyciela, że pismo doręczono adresatowi i jego podpis, a zatem powoływane w skardze orzecznictwo nie jest miarodajne w tej sprawie. Sąd zwraca uwagę, że dowód doręczenia podpisany przez doręczyciela operatora publicznego Poczty Polskiej S.A. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 Kpa, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (przysługuje mu domniemanie autentyczności oraz domniemanie zgodności z prawdą tego, co zostało w nim zaświadczone). Wobec tego nie można zarzucić Ministrowi naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 134 Kpa, skoro organ stwierdził uchybienie terminu w oparciu o zwrócone z urzędu pocztowego potwierdzenie odbioru przesyłki rejestrowanej. Dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia to, że – jak twierdzi skarżąca – korespondencję odebrała jej synowa A. W. niebędąca jej domownikiem. Bez przeprowadzenia przeciwdowodu na okoliczność doręczenia przesyłki innej osobie nie jest możliwe obalenie prawdziwości dokumentu urzędowego. Samo oświadczenie skarżącej nie jest w tym zakresie wystarczające. Także przedłożona do skargi kopia zaświadczenia o ukończeniu kursu pt. "Wycena dla potrzeb zabezpieczenia wierzytelności" nie jest dowodem mogącym obalić powyższe domniemanie. Po pierwsze kserokopia zaświadczenia nie ma waloru dokumentu. Po drugie zaświadczenie potwierdza fakt ukończenia kursu, ale nie wynika z niego, że skarżąca osobiście brała w nim udział w dniu 8 grudnia 2011 r. przebywając w W. Z zaświadczenia nie wynika zaś w jakiej formie kurs został zorganizowany (stacjonarnego wykładu w miejscowości stanowiącej siedzibę organizatorów, telekonferencji itd.). Nie można też postawić organowi zarzutu naruszenia art. 57 § 5 Kpa, ponieważ Minister nie kwestionuje tego, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został nadany w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł, jak w sentencji.