I SA/Wa 375/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w sprawie ze skargi A.W. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, 2. wstrzymać wykonie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...]. A.W. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] orzekającej o nałożeniu na rzeczoznawcę majątkowego A.W. kary dyscyplinarnej w postaci zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 6 miesięcy. Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w jej ocenie brak jest podstaw do nałożenia na nią tak wysokiej kary dyscyplinarnej. Organ nie uwzględnił jej wyjaśnień zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, błędnie uznając, że skarżąca złożyła wniosek po terminie. Skarżąca wskazał również, że zawieszenie jej uprawnień do wykonywania zawodu spowoduje, że straci nie tylko możliwość zarobkowania ale również poniesie znaczną szkodą w postaci utraty zaufania kontrahentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ppsa - po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). W niniejszej sprawie zauważyć należy, że wniosek skarżącej dotyczył wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającej go decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...]. Odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] stycznia 2012 r. wskazać należy, iż przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Takim rozstrzygnięciem nie jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Dotyczy ono wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jego wykonania. W ocenie Sądu uzasadnionym jest za to wniosek skarżącej o wstrzymanie decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...]. Argumentacja skarżącej przedstawiona w uzasadnieniu wniosku, a w szczególności brak możliwości zarobkowania, a przede wszystkim utrata zaufania kontrahentów przemawiają za zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej. W tym miejscu należy podkreślić, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.