I SA/Wa 379/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska (spr.) Sędziowie WSA Gabriela Nowak asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Magdalena Bocianowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2005r. sprawy ze skargi S.R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie działalności zawodowej w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] po rozpatrzeniu sprawy objętej skargą S.R. do Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] o udzieleniu rzeczoznawcy majątkowemu S.R. kary dyscyplinarnej w postaci nagany z wpisem do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2004 r. oraz poprzedzająca ją decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. i przekazał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] Minister Infrastruktury orzekł o udzieleniu rzeczoznawcy majątkowemu S.R. kary dyscyplinarnej w postaci nagany z wpisem do centralnego rejestru rzeczoznawców majątkowych przychylając się tym samym do wniosku Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, która przeprowadziła postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2004 r. D.S. reprezentujący S.R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o umorzenie postępowania lub uchylenie poprzedniej decyzji jako sprzecznej z prawem. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. uznając, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi S.R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji wymierzającej mu karę dyscyplinarną. Po wniesieniu skargi Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa) uchylił zaskarżoną decyzję praz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, ze z akt sprawy wynika, że organ przed wydaniem I decyzji w przedmiotowej sprawie, realizując przepis art. 10 Kpa wystosował do rzeczoznawcy majątkowego S.R. zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zakreślając zainteresowanemu siedmiodniowy termin od dnia otrzymania wspomnianego zawiadomienia na realizację uprawnienia wynikającego z powołanego przepisu. S.R., korzystając z danego mu prawa, w dniu [...] lipca 2004 r. zapoznał się z aktami sprawy co poświadczył stosownym oświadczeniem. Z prawa tego skorzystał ponownie, wraz z ustanowionym pełnomocnikiem D.S., w dniu [...] lipca 2004 r. Również w tym dniu pełnomocnik S.R. D.S wystosował do Ministerstwa Infrastruktury pismo ustosunkowujące się do zawartości akt sprawy. Z uwagi na fakt, że S.R. wspomniane zawiadomienie otrzymał dopiero [...] lipca 2004 r. (co zostało m.in. poświadczone przez pełnomocnika S.R. D.S. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie), a sam organ wydał decyzję w dniu [...] lipca 2004 r. nie czekając na upływ terminu określonego w zawiadomieniu kierowanym do zainteresowanego, a tym samym nie mogąc uwzględnić zastrzeżeń skarżącego do zawartości akt sprawy z dnia [...] lipca 2004 r., należy uznać, że w przedmiotowej sprawie naruszono art. 10 w stopniu powodującym uchylenie powyższych decyzji. W związku z tym Minister Infrastruktury uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2004 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na powyższą decyzję S.R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, że Minister nie uwzględnił skargi w całości, a jedynie uznał słuszność jednego z zarzutów, dlatego też niedopuszczalne było wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 ppsa. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Problemem w niniejszej sprawie jest zakres, w jakim organ administracji otrzymawszy skargę skierowaną do wojewódzkiego sądu administracyjnego może – działając na podstawie art. 54 § 3 ppsa – skorzystać z uprawnień autokontrolnych. Minister Infrastruktury uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] września 2004 r. i poprzedzającą ją decyzję jednocześnie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. Oznacza to, że zdaniem organu skorzystanie z art. 54 § 3 ppsa w zakresie uchylenia decyzji ostatecznej "otwiera mu drogę" do dalszych działań autokontrolnych, dopuszczalnych w ramach postępowania administracyjnego zwykłego (odwoławczego) – o czym mówi przepis art. 138 Kpa. Kompetencje organu kształtują się jednak odmiennie na tle obu przepisów i co najważniejsze, są to tryby rozłączne. Nie można wykorzystać art. 54 § 3 ppsa jako drogi otwierającej możliwość "cofnięcia sprawy" do etapu postępowania odwoławczego i do korzystania w tym zakresie z art. 138 § 2 Kpa. Kompetencja z art. 54 § 3 ppsa jest bowiem samodzielną i samoistną podstawą postępowania prowadzonego przez organ i przesłanki stosowania tego przepisu są regulowane w sposób autonomiczny. Łączne korzystanie z trybów autokontroli określonych w przepisach art. 54 § 3 ppsa z art. 138 § 2 Kpa nie jest możliwe. O ile korzystanie z trybu wskazanego w art. 138 § 2 Kpa ma miejsce w postępowaniu odwoławczym, o tyle możliwość ta definitywnie zakończona z momentem złożenia skargi do sądu administracyjnego. Z tą chwilą otwiera się możliwość autokontroli na podstawie (i w granicach) art. 54 §3 ppsa. Ewentualny powrót do możliwości autokontroli w trybie art. 138 § 2 Kpa jest możliwy tylko poprzez orzeczenie sądowe odpowiedniej treści, ono bowiem otwiera drogę powrotu do trybu postępowania administracyjnego. Taka możliwość nie istnieje na podstawie decyzji wydanej w trybie art. 54 § 3 ppsa. Decyzja ta może tylko zadośćuczynić skardze, nie może natomiast nigdy przynieść skutku w postaci powrotu sprawy na drogę administracyjnoprawną, bo tę możliwość wykluczyło przekazanie sprawy do sądu. W świetle powyższego rozstrzygnięcia jest oczywiste, że decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r. nie uwzględnia poprzedzającej ją skargi, skoro w zakresie zaskarżenia dotyczącym ukarania karą dyscyplinarną nie zawiera rozstrzygnięcia zgodnego z intencją i interesem skarżącego. Na marginesie wskazać należy, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2004 r. została wydana w wyniku wniesienia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 Kpa). Stosownie do treści art. 127 § 3 Kpa strona nie zadowolona z decyzji naczelnego (centralnego) organu administracji państwowej może zwrócić się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosek ten stanowi podstawę ponownego postępowania w tej samej sprawie. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy różni się od odwołania tym, że nie ma on konstrukcji względnie dewolutywnej, jest bowiem rozpatrywany przez organ, który wydał zaskarżona decyzję. Nie będą zatem miały zastosowania np. takie przepisy, jak art. 129 § 1, art. 132, art. 133, art. 136 ostatnie zdanie czy art. 138 § 2 Kpa. Nie wiadomo zatem jakiemu organowi Minister Infrastruktury przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia. W świetle przytoczonych okoliczności uzasadniona jest więc ocena, że decyzja powyższa została wydana z naruszeniem przepisu art. 54 § 3 ppsa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania. Z tych przyczyn oraz z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. C oraz art. 152 ppsa należało orzec jak w sentencji.