I SA/Wa 380/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Magdalena Durzyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J. A. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta m.st. Warszawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 275/21 1. wymierza Prezydentowi m.st. Warszawy grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz J. A. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 12 stycznia 2024 r. J. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6.12.2021 r., sygn. akt. I SAB/Wa 275/21, w którym to Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 21.11.1989 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], ozn. "[...]" [...] dz. nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że Prezydent m.st. Warszawy dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Skarżący wniósł o wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny w wysokości 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych, o stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) złotych oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy doręczony został organowi w lutym 2022 r., a termin wynikający ze wskazanego wyroku upłynął bezskutecznie w kwietniu 2022 r. Ponadto wskazano, że działania organu ograniczały się jedynie do powiadomienia pismem z dnia 4 listopada 2022 r. o zebraniu materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji z pouczeniem o prawie do składania wyjaśnień, wniosków i dowodów w terminie 7 dni od jego doręczenia. Skarżący podniósł, że powyższa zapowiedź nie została wykonana co ziściło się tym, że decyzja nadal nie była wydawana. Wobec powyższego w grudniu 2022 roku Skarżący złożył kolejne pismo, w którym domagał się określenia przez organ w jakim czasie i jakie czynności miały zostać podjęte w sprawie. Skarżący po wielokrotnych próbach uzyskania informacji, nie uzyskiwał satysfakcjonującej odpowiedzi, jedynie taką, że pracownik merytoryczny wykonał swoją pracę, a dalsze decyzje zależą wyłącznie od jego przełożonych. Skarżący podniósł również fakt powrotu przez organ wiosną 2023 roku do porzuconego wcześniej wątku ustalania spadkobierców po zmarłym współwłaścicielu nieruchomości (tj. M. S., z którym Skarżący nie jest spokrewniony). Skarżący wyjaśnił, że organ powielił wcześniej przez niego wykonane czynności polegające na ustalaniu spadkobierców po współwłaścicielu, gdyż sam już wcześniej podejmował samodzielnie starania w celu ustalenia spadkobierców po współwłaścicielu M. S., które jednak finalnie nie powiodły się. Jednakże organ w lipcu 2023 roku wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu ustalenia następstwa prawnego po zmarłym M. S., na które to postanowienie Skarżący wniósł zażalenie do Wojewody Mazowieckiego. Pismem z dnia 2 listopada 2022 r. Skarżący złożył w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. wezwanie do wykonania wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z uwagi na wydane postanowienie w dniu 4 lipca 2023 r. o zawieszeniu postępowania wobec faktu nieustalenia następstwa prawnego po zmarłym z współwłaścicielu nieruchomości M. S. podnosząc, że zawieszenie postępowania zgodnie z art. 103 k.p.a. wstrzymuje bieg terminów wskazanych w kodeksie, a złożone na powyższe postanowienie zażalenie nie wstrzymuje wykonania rozstrzygnięcia ale rodzi możliwość takiego wstrzymania przez organ administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżących sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 6 grudnia 2021 r. sygn. akt I SAB/Wa 275/21 uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi m.st. Warszawy w dniu 2 marca 2022 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 2 maja 2022 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że postanowieniem z dnia 4 lipca 2023 r. Prezydent zawiesił postępowanie co oznacza, że przez okres ponad roku pozostawał w bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku, biorąc pod uwagę znaną organowi okoliczność dotyczącą konieczności ustalenia wszystkich stron postępowania. W ocenie Sądu grzywna w wysokości 2000 zł jest adekwatna do okresu zaistniałej zwłoki. Natomiast żądanie przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, zdaniem Sądu, jest bezzasadne z uwagi na to, że jest to środek represyjno-dyscyplinujący mający za zadanie skłonienie organu do zaniechania dalszego naruszania prawa i rozpoznania sprawy przed nim zawisłej, bez konieczności występowania przez stronę ubiegającą się o odszkodowanie z kolejną przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie zostało zawieszone przez organ I instancji, niecelowe jest nakładanie dodatkowej sankcji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 7 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-2 wyroku. Na podstawie art. 154 § 6 w zw. z art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.