I SA/Wa 384/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) WSA Jolanta Rudnicka Protokolant Piotr Kabała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej oddala skargę. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r., po rozpatrzeniu odwołania E. K., utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. w przedmiocie zwrotu pomocy finansowej. W uzasadnieniu organ przedstawił następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] sierpnia 1980 r. przydzielono E. K. lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w S. Do wspólnego zamieszkania uprawnieni byli żona A., córka A. oraz synowie M. i P. Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. (i następnymi) przyznano E. K. pomoc finansową w formie zaliczkowej z przeznaczeniem na budowę domu jednorodzinnego. Decyzje były obwarowane obowiązkiem opróżnienia zajmowanego mieszkania pozostającego w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Komendant Główny Policji orzekł o przyznaniu E. K. pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości – [...] zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z obowiązującym wówczas § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu dla policjantów (M.P. Nr 76, poz. 709) przyznanie pomocy finansowej w pełnej przysługującej wysokości wiąże się z obowiązkiem opróżnienia lokalu mieszkalnego, wraz ze wszystkimi osobami, w terminie do dnia [...] lipca 2001 r., pod rygorem zwrotu przyznanej pomocy. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Komendant Główny Policji orzekł o zwrocie przez E. K. pomocy finansowej w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że zainteresowany nie dopełnił obowiązku opróżnienia we wskazanym terminie mieszkania nr [...] przy ul. [...] w S., pozostawił w nim bowiem córkę A. z mężem i dzieckiem. W tej sytuacji powstał obowiązek zwrotu pomocy finansowej w wysokości [...] zł. (6 norm x [...] zł). W odwołaniu od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. E. K. wnosił o rozłożenie pomocy finansowej na raty miesięczne na okres pięciu lat, uzasadniając to trudną sytuacją rodzinną. Postępowanie odwoławcze postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2002 r. zostało zawieszone do czasu zakończenia postępowania o opróżnienie lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w S. Po powzięciu wiadomości o fakcie kupna przez córkę E. K. – A. Ż. przedmiotowego lokalu, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia [...] września 2004 r. podjął zawieszone postępowanie odwoławcze, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. orzekającą o zwrocie przez E. K. pomocy finansowej. Na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji E. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji wydanych w sprawie zwrotu pomocy finansowej. Skarżący podniósł, że decyzje nie są słuszne, gdyż nie mógł spełnić warunku wydania lokalu Policji, bowiem nieruchomość, w której było mieszkanie została decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. przekazana Gminie C. Gmina C. mieszkanie wynajęła, a następnie sprzedała A. Ż. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Należy przede wszystkim podkreślić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny decyzji administracyjnej, postanowień oraz innych aktów lub czynności organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. W ramach tej kontroli sąd dokonuje oceny, czy przy wydaniu decyzji organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie podlega natomiast kontroli przez sąd, czy decyzja organu administracji jest trafna z punktu widzenia słuszności, czy też celowości przyjętego w niej rozstrzygnięcia. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy skarżący decyzją nr [...] Naczelnika Wydziału Gospodarki Mieszkaniowej Zarządu Administracyjno-Gospodarczego MSW z dnia [...] sierpnia 1980 r. otrzymał przydział mieszkania funkcyjnego nr [...] przy ul. [...] w S. Na wniosek E. K. decyzjami: nr [...] z dnia [...] kwietnia 1991 r. i nr [...] z dnia [...] lipca 1993 r. Komendant Główny Policji przyznał skarżącemu pomoc finansową na uzyskanie domu jednorodzinnego. Wobec niezrealizowania celu udzielonej pomocy finansowej w terminie określonym w § 6 ust. 1 pkt 2 lit. a zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P. Nr 76, poz. 709), została wydana w dniu [...] grudnia 2000 r decyzja o przyznaniu E. K. pomocy finansowej w pełnej wysokości. Stosownie do § 6 ust. 2 powołanego zarządzenia wydanie tej decyzji uwarunkowane było obowiązkiem opróżnienia przez otrzymującego pomoc zajmowanego lokalu mieszkalnego w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty pomocy finansowej. Od decyzji tej skarżący E. K. nie odwołał się, lecz warunku, o którym w niej mowa, nie dotrzymał. Złożył natomiast pisemne oświadczenie, że lokalu przy ul. [...] nie opuści, ponieważ mieszkająca w nim córka z mężem i dzieckiem lokalu opuścić nie chce. Stan taki zobowiązywał organ do wydania decyzji o zwrocie przyznanej pomocy finansowej. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Za bezprzedmiotową w niniejszej sprawie należało uznać podniesioną w skardze okoliczność skomunalizowania decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2001 r. nieruchomości, na której jest położony budynek nr [...] przy ul. [...] w S. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło bowiem zwrotu pomocy finansowej, stosownie do warunków jej udzielenia, które nie zostały przez skarżącego wypełnione. Z tego tylko względu żądanie zwrotu pomocy było zasadne. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.