I SA/Wa 388/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. A., A. B. i Z. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję ; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Z. A., A. B. i Z. M. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego; 4. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Z. A., kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. I SA/Wa 388/14 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako k.p.a.) oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm., dalej jako u.g.n.) po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta [...] od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] orzekającej o ustaleniu odszkodowania za grunt oznaczony jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...] zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] i nr [...] o powierzchni [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...], zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] w [...], uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: W dniu [...] Starosta [...] na podstawie art. 73 ust.1,2,4 i 5 w związku z art. 103 ust.2 ustawy z dnia 13 października 1998 roku "Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną" oraz art. 129 ust.1 i 5, 130, 132 ust.1a, 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami i art.104 ustawy kpa, po rozpatrzeniu wniosku Z. M., Z. A. i M. B. wydał decyzję Nr [...] o ustaleniu odszkodowania za grunt oznaczony jako działki ewidencyjne gruntu nr [...] o powierzchni [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...] zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] i nr [...] o powierzchni [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...], zajęty pod drogę publiczną (gminną)–ul. [...] w [...]. Właścicielem przedmiotowych nieruchomości z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku stała się Gmina-Miasto [...], co wynika z ostatecznych decyzji Wojewody [...] nr [...] i [...] z dnia [...] (znak:[...]). Wysokość odszkodowania ustalono na podstawie dwóch operatów szacunkowych sporządzonych w dniu [...] przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego T.O. wyłonionego w drodze postępowania o zamówienia publiczne. Wartość rynkowa przedmiotowych nieruchomości została określona w podejściu porównawczym i przyjęciu faktycznego sposobu jej użytkowania. Warunki zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do wycenianych nieruchomości, określał w 1998 roku miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Powyższe działki gruntu znajdowały się na terenach oznaczonych symbolem SP1a Zl- park leśny sanatoryjny, zieleń publiczna o charakterze leśnym w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru zabudowanego obiektami służby zdrowia i opieki społecznej. W planie określono te położenie jako lokalizację w obrębie tzw. "strefy sanatoryjnej". W dniu [...] Starosta [...] wezwał strony postępowania do zapoznania się z operatami szacunkowymi, aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów. Prezydent Miasta [...] zgłosił zastrzeżenia do sporządzonego operatu, kwestionując nieuwzględnienie w wycenie przez biegłego transakcji nieruchomościami drogowymi. Rzeczoznawca szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko oraz uzupełnił opinię nie zmieniając stanowiska w sprawie wyceny. Starosta [...] przeprowadził w siedzibie Starostwa w dniu [...] rozprawę z udziałem rzeczoznawcy majątkowego w charakterze biegłego. Prezydent Miasta [....] nie był obecny, nadesłał w dniu rozprawy pismo, w którym podtrzymał zastrzeżenia do operatu szacunkowego, odnośnie wysokości odszkodowania. W protokole strony zostały pouczone o przysługującym prawie, wynikającym z art. 157 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w przedmiocie zwrócenia się do organizacji zawodowej rzeczoznawców o dokonanie oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego. Protokół przesłano stronom nieobecnym. Prezydent Miasta [...] nie przestawił alternatywnej opinii rzeczoznawcy majątkowego dotyczącej przedmiotowych działek gruntu, a jedynie operat szacunkowy sporządzony na potrzeby innego postępowania, określający wartość rynkową innych nieruchomości niż przedmiotowe i wniósł o dopuszczenie tego dowodu w ramach kontr-wyceny. Organ I instancji nie dopuścił tego dowodu. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] ustalił odszkodowanie w wysokości [...] zł za grunt oznaczony jako działki ewidencyjne nr [...] o powierzchni [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...], zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] i nr [...] o powierzchni [...] uregulowany w księdze wieczystej KW [...], zajęty pod drogę publiczną (gminną) – ul. [...] w [...] zobowiązując Gminę –Miasto [...] do jego wypłaty na rzecz skarżących - w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prezydent Miasta [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] o Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stojąc na stanowisku, iż sprawa nie została wyjaśniona w stopniu umożliwiającym jej rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującym prawem. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że kwestia sporna w przedmiotowej sprawie sprowadza się głównie do prawidłowości ustalenia, przez orzekający w sprawie organ I instancji, wysokości należnego odszkodowania za utratę prawa własności powołanych wyżej nieruchomości. Organ II instancji wskazał, iż określenie wartości nieruchomości następuje zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.) zmienionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. (Dz. U. z 2011 r., Nr 165, poz. 985), wydanego w oparciu o delegację ustawową z art. 159 u.g.n. oraz standardami zawodowymi (art. 175 ust. 1 u.g.n.). Powołując się na § 36 zmienionego rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, organ wyjaśnił sposób ustalania wartości rynkowej nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone. Odnosząc się do art. 151 ust. 1 u.g.n. wskazał, co stanowi wartość rynkową nieruchomości, a zwracając uwagę na przepis art. 134 ust. 2 u.g.n. podał cechy nieruchomości, które uwzględnia się przy określaniu jej wartości rynkowej. Organ odwoławczy odniósł się do przedmiotowego operatu majątkowego sporządzonego w sprawie uznając, że wycena dokonana przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego nie jest wiarygodna i nie może stanowić podstawy do wydania stosownej decyzji. Trzeba bowiem uznać, iż pomimo, że zgodnie z art. 154 ugn, wyboru podejścia i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, nie zwalnia to jednak organu od kontroli operatu w zakresie jego zgodności z przepisami regulującymi kwestię odszkodowania i wyceny. Nie oznacza ona także, iż rzeczoznawca może działać w sposób dowolny. Wybór podejścia i techniki szacowania winien on bowiem uzasadnić, a organ winien sprawdzić, czy operat odpowiada obowiązującym przepisom (wyrok NSA I S.A. 833/00 z dnia 08.11.2001 r., LEX nr 81735; wyrok WSA z dnia 08.11.2005 r. I SA/Wa 1759/05, LEX nr 199025). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] wniosły Z. A., A. B. i Z. M. Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie następujących przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy: naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. tj. § 36 ust. 1 i 4 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez błędne uznanie, że operat szacunkowy nie spełnia wymogów określone w powołanym wyżej rozporządzeniu; naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy: 2. tj. art. 80 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie iż organ I instancji dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego; 3. tj. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż organ I instancji naruszył ww przepisy prawa procesowego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób wnikliwy. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nie można podzielić stanowiska Wojewody [...], iż organ pierwszej instancji naruszył prawo procesowe (art. 7, art. 7 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego w sposób wnikliwy. Starosta [...] wypełnił wszelkie wymogi stawiane przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i konsekwentnie dążył do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości (tj. zastrzeżeń do operatu szacunkowego), prawidłowo pouczając strony o przysługujących im uprawnieniach. Również nie jest prawidłowy wniosek, że w sytuacji, gdy strona kwestionuje ustalenia organu administracji, ale nie przedstawia dowodów potwierdzających jej twierdzenia, to na organie spoczywa ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez ten organ (wyrok NSA OZ w Katowicach z 20 maja 1998r., I SA/Ka 1 1605/96). Skarżące podniosły, iż nie negują wysokości ustalonego decyzją Starosty [...] odszkodowania, stojąc na stanowisku, iż rzeczoznawca, dokonując wyceny nieruchomości w oparciu o podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej przy przyjęciu faktycznego sposobu jej użytkowania, zastosował się do dyspozycji § 36 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenia, a zarzut organu drugiej instancji co do niepełności opinii należy uznać za niezasadny. Stąd też, z powyższych względów wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżące uznały za konieczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy jest niezbędnym i podstawowym dowodem, pozwalającym na ustalenie wartości nieruchomości (art. 7 u.g.n.). Stosownie do treści art. 154 ust. 1 u.g.n., rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Szczegółowe regulacje dokonywania wycen nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego określają z kolei przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, przy czym z dniem 26 sierpnia 2011 r. zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. (Dz. U. Nr 165, poz. 985. ze zm.). W ocenie Sądu, istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się w istocie do polemiki z ustaleniami przyjętymi przez biegłego – rzeczoznawcę majątkowego zawartymi w operatach szacunkowych sporządzonych w dniu [...]. Zgodnie z § 36 ust. 1 powołanego rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. Stosownie do treści § 36 ust. 4 ww. rozporządzenia, w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, ustalając wysokość odszkodowania za przejętą nieruchomość, oparł się na opinii biegłego T.O., uznając sporządzone przez niego operaty szacunkowe za zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Ocenę tę Sąd w pełni podziela. Wskazać bowiem należy, że operaty zostały sporządzone i podpisane przez uprawnioną do tego osobę, nie zawierają pomyłek ani istotnych braków czy niejasności, jak również przy wycenie biegły zastosował podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej, mając na uwadze, iż wartość wycenianej nieruchomości jest równa cenie, jaką uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego, skorygowanej ze względu na cechy różniące te nieruchomości. Należy stwierdzić, że zastosowana przez biegłego metoda i podejście są prawnie dopuszczalne. Stan nieruchomości został przyjęty zgodnie z § 36 ust. 1 i ust. 4 powołanego rozporządzenia. Biegły wyjaśnił zastosowane podejście i sposób wyceny, zaś do określenia wartości rynkowej przedmiotowych nieruchomości zastosowano metody prowadzące do ustalenia jej wartości rynkowej zgodnie z art.150 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wartość ta została ustalona w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej i przy przyjęciu faktycznego sposobu użytkowania nieruchomości. W toku prowadzonego postępowania (po sporządzeniu ww. operatów) Prezydent Miasta [...] zgłosił zastrzeżenia do przedmiotowych operatów zarzucając im nieuwzględnienie przez rzeczoznawcę transakcji nieruchomościami drogowymi (pismo z dnia [...]) Biegły ustosunkowując się do zarzutów stwierdził, iż do porównań i określenia wartości nieruchomości zostały przyjęte przez niego ceny transakcji nieruchomości gruntowych niezabudowanych z przeznaczeniem na budownictwo jednorodzinne z powodu braku transakcji rynkowych nieruchomościami rynkowymi. Dokonując analizy rynku lokalnego (miasta [...] i [...]) rzeczoznawca podniósł, iż z powodu nie zapewnienia transakcjom nieruchomościami pod drogi wszystkich atrybutów transakcji rynkowych i nieco odmienny niż poprzednio stan prawny wyceny nieruchomości pod drogi należy przyjąć do wyceny bazę, nieruchomości podobnych do nieruchomości, z której wydzielono pas gruntu pod drogę. Zdaniem sądu, problem wyceny właściwego rynku lokalnego zawarty w operatach, prawidłowość ich sporządzenia oraz wyjaśnienia składane przez biegłego w toku prowadzonego postępowania (złożone w związku ze stanowiskiem Prezydenta Miasta [...]) w sposób zupełny i zasadny określiły wybór transakcji dokonanych przez rzeczoznawcę. W tym miejscu wyjaśnić należy, że operat szacunkowy, jako opinia biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., stanowi sformalizowaną prawnie opinię rzeczoznawcy majątkowego wydawaną w zakresie posiadanych przez niego wiadomości specjalnych. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest więc możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. O wyborze podejścia i metody szacowania nieruchomości decyduje wyłącznie rzeczoznawca. To również w zakresie wiedzy specjalnej pozostaje dobór nieruchomości podobnych do porównań. Podobnie, zdefiniowanie rynku, jego obszaru i analiza to wiedza specjalna o charakterze ekonomicznym a nie prawnym. W tym zakresie nie można absolutnie zarzucić organowi I instancji oparcia się na wadliwej opinii naruszającej ustalony w tym zakresie porządek prawny. W sytuacji kiedy wartość nieruchomości jest określana przez biegłego, to zawarta w odwołaniu Prezydenta Miasta [...] i podtrzymana w uzasadnieniu decyzji organu II instancji polemika z przyjętą metodologią i wkraczanie w wiadomości specjalne przez osobę nieposiadającą jakichkolwiek kwalifikacji w tej materii, nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, zarzuty podniesione przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie wadliwości operatów szacunkowych, nie są zasadne. Rzeczoznawca majątkowy określa wartość rynkową nieruchomości i zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami ma zagwarantowaną swobodę wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości. Podmiotem ustawowo upoważnionym do oceny poprawności sporządzonego operatu jest zaś organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych (art. 157 ust. 1 u.g.n.). Oznacza to, że w sytuacji, gdy z treści operatu nie wynika, że zawiera on założenia sprzeczne z obowiązującymi przepisami prawa, organ orzekający o odszkodowaniu nie jest władny z urzędu kwestionować poczynionych w nim ustaleń (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 26 lutego 2013 r., I SA/Wa 1416/12). Jeżeli strona postępowania zapoznała się z treścią operatu (co miało miejsce) i uważała, że jest wadliwy to powinna zwrócić się do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę jego prawidłowości, a po jej uzyskaniu przedłożyć ten dowód organowi, bądź chociażby przedłożyć inną wycenę nieruchomości sporządzoną na własne zlecenie, co umożliwiłoby podważenie wiarygodności operatu sporządzonego na zlecenie organu i ewentualne podjęcie z urzędu działań mających na celu wyjaśnienie zaistniałych rozbieżności. Prezydent Miasta [...] nie dokonał nowej wyceny nieruchomości Nie przedłożył także opinii organizacji zawodowych rzeczoznawców majątkowych, sporządzonej w trybie art. 157 ust. 1 u.g.n., kwestionującej jego poprawność, o której to możliwości organ był prawidłowo pouczony. Samo zaś subiektywne przekonanie o nieprawidłowości sporządzonej wyceny, jeżeli nie jest potwierdzone obiektywnie weryfikowalnymi dowodami, jest niewystarczające dla skutecznego podważenia jej wiarygodności. Złożona bowiem przez Prezydenta Miasta [...] opinia, sporządzona na użytek innego postępowania i dotycząca zupełnie innych nieruchomości, nie mogła być w żadnej mierze uwzględniona. Dlatego też nie można czynić zarzutu, że organ pierwszej instancji nie zakwestionował z urzędu wydanej wyceny. Organ prowadzący postępowanie nie może wkraczać w merytoryczne szczegóły opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym, tj. zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, czy nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2013 r., II SA/G1 1340/12) a ta ocena została przez organ wnikliwie przeprowadzona. Dodatkowo, zaakcentowania wymaga, iż stanowisko co do zakresu oceny dowodu jakim jest operat szacunkowy prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od szeregu lat (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 852/07; z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 373/09; z dnia 12 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 379/10; z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1650/10). A zatem, wobec powyższego należy uznać, zawarte w aktach przedmiotowe operaty szacunkowe za prawidłowe, zgodne z treścią przepisu § 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. "w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego". W operatach poprawnie przyjęto metodę szacowania i na podstawie analizy szeregu transakcji dokonano stosownych obliczeń. Stąd też nie można podzielić stanowiska Wojewody [...], iż organ pierwszej instancji naruszył prawo procesowe (art. 7, art. 7 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego w sposób wnikliwy. Starosta [...] wypełnił wszelkie wymogi stawiane przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i konsekwentnie dążył do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości (tj. zastrzeżeń złożonych do operatów szacunkowych), prawidłowo pouczając strony o przysługujących im uprawnieniach. Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za w pełni uzasadnione. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 145 § 1pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów orzeczono w oparciu o art.200 i art. 205 p.p.s.a.