I SA/Wa 390/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2005 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2004 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę I SA/Wa 390/04 UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. J. wnosił o uchylenie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tego samego organu z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2002 r. o nadaniu dr W. J. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie [...]. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych wniosła o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie zgromadzonych w trakcie postępowania opinii recenzentów, którzy zgodnie uznali rozprawę habilitacyjną skarżącego oraz pozostały jego dorobek naukowy za niewystarczające do uzyskania przez zainteresowanego stopnia naukowego doktora habilitowanego. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wnioskiem z dnia [...] listopada 2002 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] wystąpiła o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału o nadaniu dr W. J. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Powołani - w postępowaniu przed Centralną Komisją do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych dwaj recenzenci pracy (prof. dr hab. W. W. i prof. dr hab. R. W.) wypowiedzieli się negatywnie co do zasadności w/w wniosku. W dniu [...] i [...] marca 2003 r. odbyło się posiedzenie Sekcji Nauk [...] Komisji, na której zreferowano powyższy wniosek oraz wysłuchano obu recenzentów powołanych przez Komisję. Wynikiem tajnego głosowania: [...] głosów – za uwzględnieniem wniosku, [...] – głosów przeciwnych wnioskowi przy [...] – głosach wstrzymujących się, członkowie Sekcji odmówili poparcia wniosku. W dniu [...] marca 2003 r. odbyło się posiedzenie Prezydium Centralnej Komisji do Sprawa Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, które po zapoznaniu się z wynikami głosowania w Sekcji i treścią obu recenzji, w składzie [...] członków, jednomyślnie zadecydowało o nieuwzględnieniu przedmiotowego wniosku. W związku z powyższym decyzją Komisji z dnia [...] marca 2003 r. odmówiono zatwierdzenia opisanej na wstępie uchwały Rady Wydziału. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że obie oceny recenzentów były jednoznacznie negatywne zaś dorobek naukowy opublikowany od czasu uzyskania przez kandydata stopnia naukowego doktora w przeważającej części nie miał charakteru ściśle naukowego. Jego cechą istotną jest skupienie się na opisie badanych zjawisk i na analizach przede wszystkim [...], które wzbogacają jedynie wiedzę [...]. Taki też charakter ma jego rozprawa habilitacyjna, której zasadniczym brakiem – rzutującym na jej wartość poznawczą – jest brak odniesień do dość bogatej literatury przedmiotu, której autor nie zauważył oraz brak analiz zawartości ważnych dla tematu rozprawy archiwów. Z tych powodów organ nie uznał przedłożonej pracy za dzieło naukowe wartościowe i oryginalne, spełniające standardy metodologiczne obowiązujące [...]. Stwierdzono przy tym także, że Rada Wydziału nie dołożyła należytych starań by wnikliwie ocenić omawianą rozprawę, m. in. zdawkowo traktując negatywną opinię jednego z powołanych przez siebie recenzentów. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył W. J., któremu Rada Wydziału w tej kwestii udzieliła poparcia. W wyniku wdrożonego ponownie postępowania opiniodawczego zostały sporządzone kolejne recenzje tym razem przez prof. dr hab. W. S. i prof. dr hab. T. R. Obie zawierały wnioski negatywne. W dniu [...] i [...] stycznia 2004 r. odbyło się posiedzenie Sekcji Nauk [...] na które zostali również zaproszeni recenzenci Rady Wydziału. Po przeprowadzeniu dyskusji, wynikiem głosowania: [...] głosów za uchyleniem poprzedniej decyzji, [...] głosy – przeciw uchyleniu przy [...] głosach wstrzymujących się, Sekcja podtrzymała swoje poprzednie stanowisko. Następnie w dniu [...] stycznia 2004 r. miało miejsce posiedzenie Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, na którym omówiono przedmiotowy wniosek. Prezydium - po zapoznaniu się z oceną nowych recenzentów pracy i powyższym stanowiskiem Sekcji - w składzie [...], jednomyślnie w tajnym głosowaniu, zadecydowało podtrzymać dotychczasowy pogląd. W tych warunkach decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. – wydaną w oparciu o przepis art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz przepisy art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) – Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowiła utrzymać w mocy swoją poprzednią decyzję. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podtrzymał poprzednio wyrażone zarzuty pod adresem omawianej rozprawy a ponadto wskazał, że przytoczone w niej fakty zostały słabo udokumentowane. Wypełniona jest ona najprzeróżniejszymi informacjami o jednostkowych faktach bez próby ich hierarchizacji, co stanowi poważny błąd w pracy [...]. W zgodnej opinii ekspertów – a wbrew poglądom kandydata – praca jego ma charakter powierzchowny i będąc pozbawiona odniesień do wielu ważnych pozycji literatury przedmiotu jest oparta na wątłej podstawie literaturowej. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ podniósł, że pominięcie przez habilitanta takiego źródła informacji o [...] w badanym rejonie jak [...] w K., materiałów wytwarzanych przez [...] I [...] a także nieuwzględnienie artykułów drukowanych w "[...]" i "[...]" poważnie uszczupliło bazę źródłowa rozprawy. Stwierdzono przy tym, iż dorobek naukowy kandydata był niewystarczający do wszczęcia przewodu. W dorobku tym nie uwzględnia się prac powstałych w związku czy wokół tematu pracy magisterskiej i doktorskiej a ponadto dorobku istniejącego przed uzyskaniem stopnia doktora. Poza tym dorobek naukowy dr W. J. w większości ma charakter regionalny, faktograficzny i przyczynkarski a przy tym publikowany był jedynie w wydawnictwach lokalnych. Powyższe rozstrzygnięcie stało się następnie przedmiotem skargi jaką do sądu administracyjnego wniósł W. J. Skarżący domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniósł, że została ona wydana z naruszeniem przepisów w/w ustaw tj. ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych a także ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, gdyż przepisy te obligują Komisję do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie czterech miesięcy a zaskarżona decyzja została wydana po upływie aż dziewięciu miesięcy. Ponadto skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa przez wysunięcie w uzasadnieniu decyzji pozaprawnych zarzutów i posługiwanie się nieprawdziwymi dowodami. Twierdził, że przepis art. 15 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych nie zawierają stwierdzenia, że rozprawa habilitacyjna nie może mieć charakteru regionalnego a ponadto - jego zdaniem – przedmiotowa praca miała charakter całkowicie nowatorski. Kwestionował też pogląd, że przytoczone przez niego fakty były słabo udokumentowane i że praca miała charakter powierzchowny. Podniósł również szereg innych argumentów także o charakterze merytorycznym, polemizując ze stanowiskiem Komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 i art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, co w przedmiotowej sprawie oznaczało, że kognicja sądu obejmowała jedynie badanie legalności wydanej decyzji a nie ocenę zawartej w niej treści merytorycznej. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, przed organem centralnym zostało przeprowadzone postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o nadaniu dr W. J. stopnia naukowego doktora habilitowanego ze skutkiem negatywnym. Postępowanie to i zapadłe w nim rozstrzygnięcia – w ocenie Sądu – nie zawierały wadliwości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności za tego rodzaju wadliwość nie może być traktowana - podniesiona w skardze - przewlekłość postępowania w części dotyczącej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 17 ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych miał bowiem jedynie charakter instrukcyjny. Naruszenie tego przepisu miałoby znaczenie, gdyby przedmiotem skargi była bezczynność organu, w sytuacji natomiast, gdy skarga zawiera zarzuty odnoszące się do stanowiska merytorycznego Komisji zawartego w wydanej przez nią decyzji, należało uznać, iż niedochowanie przewidzianego w tym przepisie terminu pozostaje bez wpływu na jej prawidłowość. Również pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w związku z art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki, rozprawa habilitacyjna powinna stanowić znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Mając na uwadze powyższy wymóg Komisja dość szczegółowo i konkretnie uzasadniła swoje stanowisko, w szczególności stwierdzając, iż dorobek naukowy kandydata był niewystarczający do wszczęcia przewodu habilitacyjnego i że Rada Wydziału nie dołożyła należytych starań by wnikliwie ocenić jego rozprawę habilitacyjną przez m.in. powierzchowne potraktowanie negatywnej oceny jednego z powołanych przez siebie recenzentów. Okoliczność, że poglądów merytorycznych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący nie podzielał i reprezentował – w tej materii – stanowisko zgoła odmienne, pozostała bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu. Do wypowiedzenia się bowiem w tej kwestii upoważnionym był jedynie podmiot posiadający odpowiednią wiedzę fachową tj. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów Naukowych. Nadmienić w tym miejscu wypada, że zgodnie z orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 1999 r. I SA 813/99 (LEX nr 46279) ograniczone uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie stanowi naruszenia prawa, gdyż są to decyzje organu kolegialnego podejmowane w głosowaniu tajnym i wyników takiego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia o jakim mowa w przepisach Kodeksu Postępowania Administracyjnego, które ponadto w tym postępowaniu stosuje się jedynie w zakresie nie uregulowanym przedmiotową ustawą i tylko w sposób odpowiedni. Stąd ewentualny niedosyt uzasadnienia zaskarżonej decyzji w zakresie kwestii merytorycznych, z którymi polemizuje skarżący, nie mógł stanowić skutecznego zarzutu naruszenia przez organ przepisów prawa. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd – z urzędu - zauważył natomiast pewną nieścisłość. Jak wynika z protokołu z posiedzenia Sekcji z dnia [...] i [...] marca 2003 r. głosowały nad wnioskiem [...] osoby. Dołączono natomiast do akt listę obecności członków Sekcji z dnia [...] marca 2003 r., będącą podstawą do wypłaty diet, z której wynika, że obecnych było w tym dniu [...] osób. Brak jest przy tym danych czy wniosek o zatwierdzenie przedmiotowej uchwały był rozpatrywany w dniu [...] czy też [...] marca 2003 r. oraz czy w momencie głosowania konkretnie nad kandydaturą W. J. obecnych było [...] czy [...] osób. Gdyby jednak nawet przyjąć, że w głosowaniu w Sekcji brało w tej sprawie udział [...] osób a nie [...], to dodanie dwóch głosów do liczby głosów oddanych na korzyść skarżącego nie wpływałoby na ogólne stanowisko Sekcji, gdyż stosunek głosów przedstawiałby się wówczas następująco: [...] głosów – tak, [...] – nie, [...] – głosy wstrzymujące się. Analogiczna sytuacja zachodziła przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jak wynika z akt posiedzenie Sekcji odbywało się w dniach [...] i [...] stycznia 2004 r. i – jak z protokołu wynika – głosowały [...] osoby. Dołączona zaś do akt lista obecności członków Komisji z dnia [...] stycznia 2004 r., sporządzana dla potrzeb rozliczenia finansowego wskazuje, że uprawnionych do otrzymania diety było [...] osób. Tak jak poprzednio brak jest danych czy kandydatura W. J. było poddana głosowaniu w dniu [...] stycznia 2004 r. czy też [...] stycznia 2004 r. i czy w momencie głosowania konkretnie nad tą kandydaturą obecne były [...] osoby czy [...] osób. Gdyby jednak nawet dodać [...] głosów do liczby głosów oddanych na korzyść skarżącego, to i tak nie wpłynęło by to na stanowisko Sekcji, gdyż nadal większość głosów byłaby za utrzymaniem pierwotnego jej stanowiska. Z tego powodu Sąd uznał, że powyższe ewentualne uchybienie pozostaje bez wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie organu i biorąc pod uwagę omówioną wyżej niezasadność zarzutów podniesionych przez skarżącego – z mocy przepisu art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.