I SA/Wa 392/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2005 r. sprawy ze skargi Zarządu Powiatu w A. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2004 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy przekazania powiatowi mienia Skarbu Państwa oddala skargę I SA/Wa 392/04 UZASADNIENIE W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zarząd Powiatu w A. wniósł o uchylenie decyzji Ministra Skarbu z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] o odmowie przekazania Powiatowi A. mienia Skarbu Państwa obejmującego nieruchomość zabudowana położoną w A. przy ul. [...], stanowiącą działkę nr [...], o powierzchni [...] ha, wykazaną w księdze wieczystej Kw Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w A. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wnioskiem z dnia [...] listopada 2001 r. Zarząd Powiatu A. wystąpił - na zasadzie przepisu art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm. ) – o wydanie decyzji przekazującej Powiatowi A. opisanej na wstępie nieruchomości. Pierwotnie decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Wojewoda [...] uwzględnił powyższy wniosek i orzekł o komunalizacji objętego nim mienia. Następnie decyzją Ministra Skarbu nr [...] z dnia [...] maja 2003 r., wydaną na skutek wniosku Zarządu Spółki "[...]" S.A. z siedzibą w W., stwierdzono nieważność powyższej decyzji podnosząc, że przedmiotowa nieruchomość była w użytkowaniu [...] Spółdzielni W. "[...]", której majątek przeszedł – zgodnie z ustawą z dnia 22 marca 1990 r. o likwidacji RSW "Prasa – Książka – Ruch" ( Dz. U. Nr 21, poz. 125 ze zm. ) – na własność Skarbu Państwa. Wskazano również, że – w oparciu o przepis art. 57 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm. ) Minister Skarbu jest władny zadecydować o sposobie zagospodarowania nieruchomością pozostałą po zlikwidowanej osobie prawnej i nieruchomość taka wchodzi do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa tylko wówczas gdy nie zostanie zagospodarowana przez organ uprawniony. Ponadto Minister stwierdził, że komunalizacja mienia w oparciu o przepis art. 64 ustawy cytowanej ustawy Przepisy wprowadzające (...) może dotyczyć jedynie mienia, które służy aktualnemu wykonywaniu zadań przez jednostkę samorządową. Rozpatrując ponownie zatem wniosek komunalizacyjny decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Wojewoda [...] odmówił przekazania Powiatowi A. przedmiotowego mienia. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia powołał się na stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji Ministra Skarbu z dnia [...] maja 2003 r. wydanej w trybie nadzorczym i stwierdził, że ponieważ przedmiotowy grunt nie wchodził w skład zasobu nieruchomości Skarbu Państwa i nie będąc dotąd wykorzystywany przez Powiat, nie może być traktowany jako służący realizacji jego zadań. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Powiat A., w którym zajął stanowisko, że przedmiotowa nieruchomość została włączona do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, ponieważ aktem notarialnym z dnia [...] października 2001 r. [...] Spółdzielnia W. "[...]" w likwidacji zrzekła się na rzecz właściciela prawa użytkowania wieczystego i w dniu [...] października 2001 r. nieruchomość ta została przekazana protokolarnie Staroście A. do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Minister Skarbu rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Powiatu stwierdził, że niezależnie od powyższego zrzeczenia się przez Spółdzielnię prawa użytkowania wieczystego, z mocy przepisu art. 64 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące (...) przekazaniu w tym trybie podlega tylko takie mienie, które służy aktualnemu wykonywaniu zadań powiatu, sporna zaś nieruchomość do tej pory nie była wykorzystywana do realizacji jego zadań. Decyzja ta stała się z kolei przedmiotem skargi Zarządu Powiatu w A. do Sądu, w której skarżący wniósł o jej uchylenie podnosząc, że sporna nieruchomość przeznaczona jest na prowadzenie Poradni [...] oraz Ośrodka [...] i znajduje się w kompleksie budynków wykorzystywanych przez administracje samorządową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Przy czym kontrola Sądu sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione przez skarżącego w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że nie podważają one legalności zaskarżonej decyzji. Jak słusznie organ zauważył, przekazanie mienia w trybie przepisu art. 64 cytowanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną dotyczy jedynie mienia cyt: " służącego do wykonywania zadań powiatu" a nie mogącego w przyszłości służyć temu celowi. Na tle analogicznej zresztą regulacji prawnej zawartej w przepisie art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm. ) utrwaliło się już orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym regulacja ta dotyczy mienia bezpośrednio – a nie w przyszłości – związanego z realizacją zadań gminy i sformułowanie tego przepisu odnosi się do czasu teraźniejszego ( vide: wyrok NSA z 7.04.1998 r. I SA 1439/97 LEX nr 45078 ). Skoro zatem przedmiotowe mienie do tej pory nie było wykorzystywane przez Powiat A., który dopiero w przyszłości ma plany odpowiedniego go zagospodarowania, na podstawie w/w przepisu nie może on skutecznie domagać się obligatoryjnego przekazania mu spornego mienia. Z tych powodów Sąd uznał, że nie można decyzji odmawiającej komunalizacji jak również decyzji utrzymującej ją w mocy stawiać zarzutu naruszenia prawa i z tego powodu – z mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – orzekł jak w sentencji.