I SA/Wa 393/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Irena Kamińska WSA del. Beata Ziomek (spr.) Protokolant referendarz sądowy Aneta Trochim-Tuchorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania Z. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] stycznia 2004r. Nr [...] ustalającą opłatę adiacencką w kwocie [...] zł z tytułu wybudowania kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] w C. przy której położona jest działka nr [...] o powierzchni [...] m2 obręb "[...]", której współwłaścicielami są Z. K. i A. K. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w 2002r. została wybudowana ze środków gminy miejskiej C. sieć kanalizacji sanitarnej w ulicy [...] w C., o czym świadczy protokół z dnia [...] grudnia 2002r. odbioru końcowego robót zakończenia budowy oraz przejęcia inwestycji do eksploatacji: przedmiot odbioru – "Kanalizacja sanitarna z przyłączami w ul. [...] w C.". Wartość działki nr [...] o pow. [...] m2 położonej w C. obręb "[...]" przy ul. [...] stanowiącej współwłasność Z. K. i A. K. została wyliczona na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego w październiku 2003r. przez rzeczoznawcę majątkowego, który określił, iż wartość przedmiotowej działki przed wybudowaniem sieci kanalizacji sanitarnej wynosiła [...] zł, zaś po wybudowaniu kolektora wynosi [...] zł. Zatem wzrost wartości nieruchomości stanowi kwota [...] zł, co przy zastosowaniu 50% stawki opłaty stosownie do uchwały Rady Miasta C. z dnia [...] sierpnia 2001r. Nr [...] (Dz.Urz.Woj.Maz. z 2001r. Nr 187, poz. 3125) powoduje ustalenie opłaty adiacenckiej w kwocie [...] zł. Obowiązek uczestniczenia właścicieli nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, polegający na wnoszeniu opłat adiacenckich wynika z przepisu art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tj. z 2000r. Dz.U. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się urządzenie albo modernizację drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych ( art. 143 ust. 2 cyt. ustawy). Stosownie do przepisu art. 145 wójt, burmistrz lub prezydent miasta może w drodze decyzji ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po urządzeniu lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależy od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu, przy czym wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały ( art. 146 ust. 2). Jak stanowi przepis art. 146 ust. 3 ustawy, wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. Prezydent Miasta C., ustalił opłatę adiacencką w wysokości [...] zł należną od Z. K. i A. K. na rzecz Miasta C. Od tej decyzji odwołał się Z. K. twierdząc, że po zakończeniu prac budowlanych wartość spornej działki nie wzrosła, ponieważ sytuacja na działce i w jej obrębie znacznie się pogorszyła na skutek nie wykonania kanalizacji deszczowej, co powoduje zalewanie jego działki wodą w czasie deszczu i roztopów. Nadmienił również, iż zniszczona została zabytkowa droga do działki w sposób uniemożliwiający bezpieczne poruszanie się po niej. Organ odwoławczy nie uznał powyższych zarzutów dowodząc, iż rzeczoznawca określa wartość nieruchomości uwzględniając fakt wybudowania nowego urządzenia infrastruktury technicznej, a nie ustala jej wartość rynkową, w której uwzględniane są takie elementy jak brak kanalizacji deszczowej, chodników i.t.p. Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą wniesioną przez Z. K. Skarżący podnosi takie same zarzuty jak w odwołaniu, podkreślając, iż Prezydent Miasta C. ustalił opłatę adiacencką natychmiast po wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej, nie zwracając uwagi na szkody, które wyrządzono w trakcie jej budowy i nie przywracając terenu do stanu sprzed budowy. Skarżący kwestionuje stanowisko Kolegium, które nie wzięło pod uwagę całokształtu okoliczności w sprawie, a uwzględniło tylko interes Prezydenta Miasta C., z pominięciem interesu mieszkańców . Wywodzi, że twierdzenie o wzroście wartości nieruchomości tylko z tego powodu, że właścicielom "stworzono możliwość" do podłączenia się do nowowybudowanej kanalizacji sanitarnej jest nadużyciem. W ocenie skarżącego operat szacunkowy powinien być wykonany kompleksowo, uwzględniać również zniszczenia i szkody. Zdaniem skarżącego, skoro przepisy prawa dopuszczają możliwość ustalenia opłaty adiacenckiej w terminie 3 lat od dnia urządzenia lub modernizacji drogi albo od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, to stosowna decyzja powinna zostać wydana po naprawieniu drogi i wykonaniu kanalizacji deszczowej, tak by zapobiec niszczeniu jego działki. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację powoływaną w jego uzasadnieniu. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu jakkolwiek z innych przyczyn, niż podniesione przez skarżącego. Decyzja administracyjna składa się z kilku elementów, wymienionych w art. 107 § 1 kpa. Stosownie do treści tego przepisu decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podpis pełni doniosłą rolę w decyzji, albowiem jak podkreśla się w literaturze, stanowi on gwarancję tego, że decyzja pochodzi rzeczywiście od odpowiedniego i właściwego organu, jak również, że pismo jest wyrazem woli organu, a nie projektem decyzji. Zaskarżona decyzja została podjęta przez organ kolegialny jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., a zatem powinna być podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego. ( art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych – Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. ze zm.). Tymczasem z treści załączonej do akt sprawy decyzji administracyjnej wynika, iż jeden z członków trzyosobowego składu Kolegium, który brał udział w podjęciu zaskarżonej decyzji nie złożył swojego podpisu. W przypadku organów kolegialnych brak podpisu wszystkich członków składu orzekającego powoduje nieważność decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Z podniesionych wyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.