I SA/Wa 393/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.), sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, asesor WSA Kamil Kowalewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi H. L. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 2023 r. nr DAP-WOSRFR.7280.93.2023.KB w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 listopada 2023 r. nr DAP-WOSRFR.7280.93.2023.KB Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: organ, minister) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 17 sierpnia 2023 r. znak: [...] Wojewoda Śląski odmówił H. L. (dalej: skarżąca) potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez O. Z. oraz Z. Z. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w [...] przy ul. [...] województwo [...]. Przesyłka zawierająca ww. decyzję została skutecznie doręczona na zasadzie art. 44 § 4 kpa tzn. doręczenia zastępczego bowiem pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki, skarżąca jej nie odebrała i nie złożyła odwołania w terminie określonym w art. 129 kpa, który upłynął w dniu 20 września 2023 r. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r., po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 17 października 2023 r., organ odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 listopada 2023 r. minister stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ przywołał treść m.in. art. 129 § 1 § 2 kpa, art 134 kpa oraz art. 44 § 4 kpa. Minister podał, że pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki zawierającej ww. decyzję wojewody w dniach 23 i 31 sierpnia 2023 r. skarżąca jej nie odebrała, w konsekwencji organ uznał – w myśl art. art. 44 § 4 kpa – doręczenie przesyłki za skuteczne w dniu 7 września 2023 r. Wobec tego ostatnim dniem do wniesienia odwołania był dzień 21 września 2023 r. Skarżąca wniosła zaś odwołanie w dniu 17 października 2023 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Minister, po rozpoznaniu tego wniosku, postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r. odmówił przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania. Nie zgadzając się z zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 listopada 2023 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi, że postanowienie zostało wydane z: - błędami, - naruszeniem art. 58 § 1 i 2 kpa, - naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), - rażącym naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 kpa) oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. W oparciu o ww. zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia (przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 17 sierpnia 2023 r.), ponieważ postanowienie narusza jej interes prawny i uniemożliwia odwołanie się od decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty, mimo spełnienia przez skarżącą wszystkich warunków ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. oraz postanowienia o przyznaniu rekompensaty z dnia 12 kwietnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę minister w całości podtrzymał swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżonym postanowieniem minister, na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), dalej zwanej "kpa", stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 17 sierpnia 2023 r. o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie organ wydał po wcześniejszym rozpatrzeniu wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji wojewody, co minister uczynił postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r. o odmowie przywrócenia tego terminu. Zgodnie z art. 129 § 2 kpa, odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosownie do art. 57 § 5 pkt 2 kpa, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041). Z kolei, w myśl art 44 § 1 kpa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Zaś § 3 stanowi, że w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). Mając na względzie powyższe, Sąd w całości podziela stanowisko ministra, że odwołanie od decyzji z dnia 17 sierpnia 2023 r. skarżąca wniosła z uchybieniem terminu określonego w powołanych przepisach, z tym, że ostatni termin do wniesienia odwołania upływał nie 21 września 2023 r. jak wskazał organ, a 20 września 2023 r. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na wynik sprawy bo odwołanie i tak zostało złożone z przekroczeniem 14 dniowego, ustawowego terminu. Z akt sprawy wynika bowiem, że adresowana do skarżącej przesyłka zawierająca decyzję z dnia 17 sierpnia 2023 r. była dwukrotnie awizowana (w dniach 23 i 31 sierpnia 2023 r.), a awiza zostały umieszczone w oddawczej skrzynce adresata. Wobec powyższego prawidłowo organ uznał, że w niniejszej sprawie doręczenie nastąpiło w trybie tzw. doręczenia zastępczego stosownie do treści art. 44 kpa jednakże błędnie określił 7 września 2023 r. jako dzień jej doręczenia. W niniejszej sprawie pierwsza próba doręczenia, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, nastąpiła w dniu 23 sierpnia 2023 r. Zatem za dzień doręczenia decyzji należy uznać 6 września 2023 r. Od tego dnia należy liczyć 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. W konsekwencji, w niniejszej sprawie ostatnim dniem do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 17 sierpnia 2023 r. był dzień 20 września 2023 r. Tymczasem odwołanie od powyższej decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, skarżąca złożyła osobiście dopiero 17 października 2023 r., a uzupełnienie 27 października 2023 r. Podkreślić trzeba, że minister postanowieniem z dnia 15 listopada 2023 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zatem, prawidłowo w okolicznościach niniejszej sprawy, minister orzekł o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, do czego był zobligowany treścią art. 134 kpa. Wbrew twierdzeniu skargi w sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 8 kpa.. Analiza akt sprawy potwierdza, że przy wydaniu zaskarżonego postanowienia organ podjął wszelkie niezbędne działania dla wyjaśnienia tego czy w sprawie zostały spełnione przesłanki do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Przeprowadzona przez ministra ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie nosi cech dowolności, a przyjęte stanowisko zostało należycie uzasadnione poprzez wskazanie dowodów, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie oraz przyczyn, dla których organ nie podzielił argumentacji podniesionej przez skarżącą. Organ odwoławczy wyjaśnił również w należyty sposób podstawę prawną wydanego postanowienia. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 58 § 1 i 2 kpa bowiem przepisy te nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia. Powyższe przepisy dotyczą przywrócenia terminu, a kwestia ta nie podlegała kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił. Sprawę Sąd rozpoznał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ppsa.