I SA/Wa 395/04
WyrokWSA w Warszawie2005-05-11
Skład orzekający: Joanna Banasiewicz, Cezary Pryca, Beata Ziomek
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy Województwo nabyło z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. mienie Skarbu Państwa, które było we władaniu Państwowej Instytucji Filmowej, która następnie została zlikwidowana bez przeprowadzenia postępowania podziałowego?Ratio decidendi
Sąd uznał, że Województwo nabyło z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. mienie Skarbu Państwa, które było we władaniu Państwowej Instytucji Filmowej, przejętej przez jednostkę samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy. Likwidacja instytucji przed przeprowadzeniem postępowania podziałowego nie stanowi przeszkody do stwierdzenia nabycia mienia przez Województwo, gdyż postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Zarzuty strony skarżącej miały charakter słusznościowy, a nie prawny, i nie mogły wpłynąć na zastosowanie konkretnych norm prawnych.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi Województwa na decyzję Ministra Skarbu Państwa utrzymującą w mocy decyzję Wojewody. Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa przez Województwo z dniem 1 stycznia 1999 r. mienia Skarbu Państwa we władaniu Państwowej Instytucji Filmowej, ale odmówił stwierdzenia nabycia innej działki gruntu. Województwo wniosło skargę, argumentując, że brak podziału instytucji uniemożliwia mu realizację zadań i domagało się przyznania własności gruntu. Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędziowie NSA Cezary Pryca (spr.) del. WSA Beata Ziomek Protokolant Lucyna Picho po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005 r. sprawy ze skargi Województwa [...] na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie komunalizacji oddala skargę.
I SA/Wa 395/04
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku numer [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2003 roku numer [...] Wojewody [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej podniósł, że z odpisu z księgi wieczystej Kw. [...], wydanego w dniu 29 maja 2000 roku, wynika że właścicielem działki gruntu położonej w L., oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...] m² jest Skarb Państwa, a użytkownikiem wieczystym tegoż gruntu i właścicielem naniesień budowlanych znajdujących się na tej działce gruntu jest Państwowa [...] z siedzibą w G.
Aktem notarialnym z dnia [...] maja 2000 roku Repertorium A numer [...] została utworzona spółka pod firmą "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. Kapitał zakładowy spółki wyniósł [...] złotych i został podzielony na [...] udziałów po [...] złotych każdy z udziałów w spółce. Udziały w kapitale zakładowym spółki w ilości [...] objęła Państwowa [...] siedzibą w G., które to udziały zostały pokryte aportem w postaci w/w przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego, to jest w postaci nieruchomości i ruchomości, w tym także w postaci prawa użytkowania wieczystego do działki gruntu numer [...] o powierzchni [...] m² położonej w L. i prawa własności budynków znajdujących się na tej działce.
Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2000 roku Repertorium A numer [...] Państwowa [...] z siedzibą w G. przeniosła na rzecz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. prawo wieczystego użytkowania do działek gruntu szczegółowo opisanych w treści aktu notarialnego, w tym także prawo wieczystego użytkowania do działki gruntu numer [...] o powierzchni [...] m² położonej w L. oraz prawo własności budynków szczegółowo opisanych w treści aktu notarialnego, w tym prawo własności budynków znajdujących się na działce numer [...] i objętych treścią Kw. [...].
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 roku numer [...] Minister Kultury orzekł o wykreśleniu z rejestru instytucji filmowych Państwowej [...] z siedzibą w G.
Postanowieniem z dnia 6 października 2003 roku wydanym w sprawie sygnatura akt I SA 364/03 Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego i wskazanie organu właściwego do wydania decyzji w sprawie podziału Państwowej [...].
W dniu 12 grudnia 2001 roku Zarząd Województwa [...] wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art.60 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133, poz.872 ze zmianami), potwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Województwo [...] między innymi działki gruntu położonej w L. oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...] m².
W dniu 27 stycznia 2003 roku Zarząd Województwa [...] wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art.60 ust.1 i ust.3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. 133, poz. 872 ze zmianami), potwierdzającej nabycie z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Województwo [...], między innymi, działki gruntu położonej w L. oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...] m².
Decyzją z dnia [...] marca 2003 roku, numer [...] Wojewoda [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Województwo [....] mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Państwowej [...] z siedzibą w G. znajdującego się w L. i stanowiącego działkę gruntu oznaczoną numerem [...] o powierzchni [...] m², dla której jest urządzona księga wieczysta Kw. [...]. oraz odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Województwo [...] mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu Państwowej [...] z siedzibą w G. znajdującego się w L. i stanowiącego działkę gruntu oznaczoną numerem [...] o powierzchni [...] m², dla której jest urządzona księga wieczysta Kw. [...].
Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 roku, numer [...] Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] marca 2003 roku numer [...] Wojewody [...].
Na decyzję z dnia [...] stycznia 2004 roku, numer [...] Ministra Skarbu Państwa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Województwo [...]. Strona skarżąca domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji podniosła, że brak podziału Państwowej [...] z siedzibą w G. oznacza, że Samorząd Województwa [...] nie może realizować zadań wynikających z art.16 ust.3 i art.18a ustawy z 16 lipca 1987 roku o kinematografii (Dz. U. 22, poz. 127 ze zmianami) z uwagi na brak własnego majątku, który byłby podstawą do wykonywania tych zadań, a zatem przyznanie stronie skarżącej własności gruntu dałoby podstawę do domagania się opłat od użytkownika wieczystego gruntu i pozwoliło na częściowe zmniejszenie strat województwa.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do treści art.13 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270) wojewódzkie sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania wszystkich spraw sądowoadministracyjnych z wyjątkiem tych spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego, a właściwym miejscowo do rozpoznania w/w spraw jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Ponadto podkreślić należy, że ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W tym miejscu należy także podkreślić, że stosownie do treści art.134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi a także powołaną podstawą prawną. Oczywiście Sąd nie może orzec na niekorzyść skarżącego chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji art.134 § 2 w/w ustawy.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że rozstrzygniecie organu I instancji zapadło na podstawie art.60 ust.1 ustawy z 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz. U. 133, poz.872 ze zmianami) oraz na podstawie art.147 ust.2 ustawy z 24 lipca 1998 roku o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. 106, poz.668 ze zmianami). Stwierdzić należy, że skarga nie zawiera żadnych zarzutów dotyczących naruszenia którejkolwiek z norm prawa materialnego oraz nie zawiera zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Państwowa [...] z siedzibą w G. od 1996 roku była użytkownikiem wieczystym działki gruntu położonej w L. i oznaczonej numerem [...] o powierzchni [...] m², dla której to nieruchomości była urządzona księga wieczysta Kw. [...] i w której Skarb Państwa wpisany był jako właściciel opisanej wyżej działki gruntu. Ponadto wskazana wyżej instytucja była właścicielem stanowiącego odrębną nieruchomość budynku kina "[...]" i budynku garażowego, znajdujących się na opisanej wyżej działce gruntu.. Stosownie do treści art.60 ust.1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną mienie Skarbu Państwa będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 roku przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie tej ustawy oraz przepisów ustawy kompetencyjnej staje się z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W oparciu o ustawową delegację zawartą w treści art.147 ust.2 i 3 ustawy z 24 lipca 1998 roku o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej- w związku z reformą ustrojową państwa, w dniu 25 listopada 1998 roku zostało wydane rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia wykazu instytucji i jednostek organizacyjnych podległych lub podporządkowanych właściwym ministrom i centralnym organom administracji rządowej, wojewodom i innym terenowym organom administracji rządowej albo przez nich nadzorowanych, przekazywanych określonym jednostkom samorządu terytorialnego ( Dz. U. 147, poz.98 ze zmianami). Z załącznika do tegoż rozporządzenia wynika, że instytucja o nazwie Państwowa [...] z siedzibą w G. została przekazana Województwu [...]. W tym miejscu należy podkreślić, że w oparciu o ostateczne postanowienie Ministra Kultury z [...] grudnia 2002 roku numer [...] Państwowa [...] z siedzibą w G. została wykreślona z rejestru instytucji filmowych, co oznacza, że wskazana jednostka uległa likwidacji. Przed wykreśleniem z rejestru instytucji filmowych, nie doszło do podziału w/w instytucji w trybie określonym w art.26 ust.3 i ust.4 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a ewentualne postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na likwidację podmiotu podlegającego podziałowi.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, aby organy administracji publicznej naruszyły przepisy prawa przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zasadnie więc Wojewoda [...] uznał, że wyłącznie Województwo [...] spełnia przesłanki, o których mowa w art.60 ust.1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Mienie Skarbu Państwa pozostawało we władaniu instytucji, która z dniem 1 stycznia 1999 roku została przejęta przez jednostkę samorządu terytorialnego-Województwo [...], a przejęcie nastąpiło w oparciu o przepisy ustawy kompetencyjnej. Zarzuty podniesione w treści skargi nie mają charakteru zarzutów prawnych, a strona skarżąca odwołuje się do zasad słuszności, które muszą ustąpić przy zastosowaniu argumentacji opierającej się na konkretnych normach prawnych.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło