I SA/Wa 400/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi K.B., J.C. i M.K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku K.B., J.C. i M.K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2000 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, po rozpoznaniu wniosku J. B. i M. K. z dnia 10 października 1998 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951 r., nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1951 r., nr [...] odmawiające przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] i jednocześnie stwierdzające, iż wszystkie budynki położone na przedmiotowym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2000 r. Wyrokiem z dnia 5 września 2002 r., sygn. akt I SA 2757/00 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.B. i J.C. (spadkobierczyń J.B.) oraz M.K. na ww. decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że "skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa, (...). W niniejszej sprawie organ dysponował stosownym materiałem dowodowym, właściwie go ocenił i dokonał prawidłowej wykładni przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji. (...). Organ nadzoru prawidłowo stwierdził, iż wniosek o przyznanie własności czasowej dotychczasowej właścicielce z dnia 18 października został zgłoszony z oczywistym przekroczeniem 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w powołanym art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Ta okoliczność spowodowała, że wyłączona została możliwość przyznania własności czasowej, nawet jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w planie zabudowy, tj. kiedy zachodziła przesłanka z art. 7 ust. 2 dekretu do przyznania prawa własności czasowej. Wprawdzie wskazane w uzasadnieniu orzeczenia przesłanki nie odnosiły się do kwestii upływu terminu zawitego, ale do zagadnień merytorycznych i przeznaczenia przedmiotowego gruntu w planie zabudowy, tym nie mniej to uchybienie, nie miało wpływu na faktyczną możliwość przyznania własności czasowej. Takiej bowiem możliwości nie było przy przekroczeniu terminu materialnego." Wnioskiem z dnia 7 października 2010 r. K. B., J. C. i M. K. wystąpiły o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] marca 2000 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1951 r. Po rozpatrzeniu wniosku oraz całości akt sprawy Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] odmówił, na podstawie art. 157 § 3 Kpa, wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięć. Organ stwierdził, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić dopiero po zbadaniu przez organ, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące dopuszczalność wszczęcia tego postępowania. Wyjaśnił, że decyzje, o weryfikację których zwróciły się wnioskodawczynie, zostały już poddane kontroli sądowej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 września 2002 r., sygn. akt I SA 2757/00 oddalił skargę. Minister podkreślił, że sąd administracyjny badał nie tylko zarzuty przedstawione w sprawie przez stronę, ale zgodnie z art. 1 i 21 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z. 1995 r. Nr 74. poz. 568), nie będąc związany granicami skargi, z urzędu badał zaskarżoną decyzję pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Wyrok sądu oddalający skargę był rezultatem stwierdzenia niewystępowania wad prawnych uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią było ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona wadliwa z punktu widzenia ustawowych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnej. W związku z powyższym, po wyroku oddalającym skargę, niedopuszczalne jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, albowiem w postępowaniu sądowym sąd badał z urzędu, czy wystąpiły okoliczności uzasadniające stwierdzenie jej nieważności. Tym samym – zdaniem Ministra – ocena prawna wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku oddalającym skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. wiąże organ i obliguje go do wydania decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Po złożeniu przez K. B., J. C. i M. K. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Mimo, iż Minister zgodził się z odwołującymi, że nie ma ogólnej zasady, zgodnie z którą w każdym przypadku, gdy w obrocie prawnym pozostaje prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego oddalające skargę na wydanie decyzji odmownej, nie ma możliwości skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, to jednak wyjaśnił, że w takim przypadku badaniu podlegać powinna kwestia, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do wzruszenia decyzji, wskazanym w żądaniu stwierdzenia jej nieważności. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania nieważnościowego, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawcy we wszystkich składanych wnioskach (zarówno z dnia 10 października 1998 r., jak i z dnia 7 października 2010 r.) podnosili te same argumenty wskazując, że dotychczasowa właścicielka mogła korzystać z nieruchomości zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Warunkiem zaś, rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, na co wskazał w ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, było złożenie jego przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od daty objęcia danego gruntu w posiadanie przez gminę W. W przypadku niezłożenia takiego wniosku uprawnienie wygasało, a budynek stawał się własnością państwa. W związku z powyższym, organ II instancji skonstatował, iż zasadna była odmowa wszczęcia postępowania z uwagi na oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na kwestionowane decyzje. Skargę na rozstrzygnięcie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły K. B., J. C. i M. K., reprezentowane przez adw. B. Z. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących podniósł, że zaskarżone decyzje o odmowie wszczęcia postępowania nieważnościowego są sprzeczne z prawem, gdyż uniemożliwiają merytoryczne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, mimo że te nie obejmowały całości zagadnień dekretowych odnoszących się do nieruchomości [...] przy [...]. Stwierdził, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Kluczowym, jego zdaniem, jest zatem ustalenie, co stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia z zaznaczeniem, że o przedmiocie rozstrzyga nie tylko sentencja wyroku, ale i zawarte w uzasadnieniu motywy jego wydania. Ponadto, powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09 adwokat uznał, że "wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, stwarza [...] konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania, łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym [... ]". Zdaniem pełnomocnika skarżących z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że organ ten zapoznał się z uzasadnieniem wyroku z dnia 5 września 2002 r. Jednakże stwierdził, że z lektury orzeczenia sądu organ administracji wyciągnął błędny wniosek o tym, że powagą rzeczy osądzonej zostało objęte również to, czego Naczelny Sąd Administracyjny nie zbadał, a mianowicie to, czy przez wydanie orzeczenia administracyjnego opartego wyłącznie na niemającym podstawy prawnej stwierdzeniu, że oddanie przedmiotowego gruntu we własność czasową byłoby niezgodne z projektem planu zabudowania, doszło do rażącego naruszenia prawa. Ponadto powołanie się w decyzji Ministra Transportu na res iudicata bez wskazania odpowiedniego przepisu prawa dotyczącego tej materii nie jest zasadne, a wobec tego sprawa powinna być w pełnym zakresie, a nie tylko dotyczącym rozstrzygniętej już prawomocnie przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestii spóźnionego złożenia wniosku dekretowego, przedmiotem rozpoznania przez organ administracji, do którego został wniesiony nowy wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowego orzeczenia administracyjnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zaznaczyła ponadto, że w zaskarżonej decyzji nie ma uzasadnienia, w którym udowodniono, że okoliczności podniesione we wniosku były już przedmiotem rozstrzygnięcia i oceny dokonanej przez sąd administracyjny. Stwierdziła bowiem, że przy przyjętym przez Naczelny Sąd Administracyjny założeniu, iż "głównie rozpatrywane były przesłanki z pkt 2 § 2 art. 156 Kpa", Sąd rozważał i objął swoim rozstrzygnięciem wyłącznie kwestię terminu złożenia wniosku, bez badania występowania innych okoliczności mogących stanowić podstawę stwierdzenia nieważności odmownej decyzji dekretowej. Tymczasem z treści uzasadnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1951 r., jak i utrzymującej go w mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki I Komunalnej z dnia [...] września 1951 r. wynika, że podstawą odmowy przyznania własności czasowej na rzecz dawnych właścicieli było przeznaczenie nieruchomości pod "użyteczność publiczną". W sentencjach ww. decyzji, jak i w uzasadnieniach, nie wskazano żadnych innych przesłanek, które stanowić miałyby podstawę odmowy. Nie było tam też wzmianki o złożeniu wniosku po upływie terminu zakreślonego przez przepisy prawa materialnego. Podstawą odmowy zaś uchylenia tych decyzji było złożenie wniosku po terminie. W ocenie skarżących nie ta okoliczność była podstawą odmowy przyznania własności czasowej. Również nie to było podstawą wniosku o uchylenie decyzji. W swym uzasadnieniu Minister nie odniósł się jednakże do treści wniosku, jak również okoliczności w nim podniesionych. Tym samym nie udowodnił, że wskazane przesłanki stanowiące podstawę wniosku były już przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd. Reasumując, w obrocie prawnym pozostają decyzje zawierające wadę prawną, skutkującą obowiązkiem ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Tym samym skarżące wniosły o uchylenie wszystkich zaskarżonych decyzji, nakazanie właściwemu organowi merytoryczne rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r. Dz. U. Poz. 270) – dalej: "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W każdym przypadku złożenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji właściwy organ administracji publicznej, przed wszczęciem postępowania, zobligowany jest do zbadania, czy nie zaistniały w sprawie negatywne przesłanki przedmiotowe lub podmiotowe, które uniemożliwiałyby jego wszczęcie. Rozstrzygnięciem mającym podlegać kontroli w postępowaniu nieważnościowym była decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] marca 2000 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1951 r., którym nie przyznano dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...], położonej przy ul. [...]. Przy czym, co jest istotne w sprawie, decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 5 września 2002 r., sygn. akt I SA 2757/00 oddalił skargę M. K., K. B. i J. C. W niniejszym wyroku Sąd wskazał, iż organ nadzoru właściwie ocenił materiał dowodowy, dokonał prawidłowej wykładni przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji oraz prawidłowo stwierdził, iż wniosek o przyznanie własności czasowej dotychczasowej właścicielce z dnia 18 października został zgłoszony z oczywistym przekroczeniem 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w powołanym art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego. Ta okoliczność, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spowodowała, że wyłączona została możliwość przyznania własności czasowej, nawet jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu w planie zabudowy, tj. kiedy zachodziła przesłanka z art. 7 ust. 2 dekretu do przyznania prawa własności czasowej. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wprawdzie wskazane w uzasadnieniu orzeczenia przesłanki nie odnosiły się do kwestii upływu terminu zawitego, ale do zagadnień merytorycznych i przeznaczenia przedmiotowego gruntu w planie zabudowy, tym nie mniej to uchybienie, nie miało wpływu na faktyczną możliwość przyznania własności czasowej. Takiej bowiem możliwości nie było przy przekroczeniu terminu materialnego. Wyrok jest prawomocny. Istnienie zaś prawomocnego wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na decyzję skutkuje, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wydaniem decyzji (aktualnie postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Pamiętać jednak należy, iż organ administracji publicznej może uczynić to tylko wówczas, gdy dokona wstępnego zbadania zawartości żądania oraz - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - ustali wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, organ administracji takiej analizy dokonał. Sąd zauważa, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2002 r. - oddalający skargę - jest wyrazem pozytywnej oceny zaskarżonej decyzji, dokonanej przez sąd. Konsekwencją takiego wyroku jest utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. ze względu na jej zgodność z prawem. Orzeczenie takie oznacza nie tylko, że skarga nie była uzasadniona, ale również, że w sprawie zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa (w szczególności powodujące nieważność decyzji). Sąd administracyjny, nie związany bowiem granicami skargi, dokonał kontroli decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. pod względem jej zgodności z prawem, biorąc pod uwagę wszelkie możliwe uchybienia, nawet nieujęte w skardze. Gdyby zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast była obarczona wadami powodującymi nieważność, to sąd administracyjny wydałby wyrok uwzględniający skargę i stwierdził jej nieważność albo jej wydanie z naruszeniem prawa, bądź też z innych przyczyn decyzję uchylił. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Ponadto, zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę na przepis art. 170 p.p.s.a., który jednoznacznie wskazuje na związanie wszystkich organów administracji (w tym właściwych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji) orzeczeniem sądu. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. Bogusław Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kantor Zakamycze, Warszawa 2006, s. 365-366; J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001/4/63; wyrok SN z dnia 12 lipca 2002 r., sygn. akt V CKN 1110/00, niepublikowany, treść (w:) System Informacji Prawnej LEX nr 74492). Tak więc zakres powagi rzeczy osądzonej, jak i zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego odnosi się do tego, co było przedmiotem rozstrzygnięcia w konkretnej, rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji, wobec treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzut strony skarżącej, iż Sąd rozważał i objął swoim rozstrzygnięciem wyłącznie kwestię terminu złożenia wniosku, bez badania występowania innych okoliczności mogących stanowić podstawę stwierdzenia nieważności odmownej decyzji dekretowej, nie mają znaczenia, gdyż jak stwierdził Sąd już samo uchybienie terminu, skutkowało odmową przyznania własności czasowej. Podkreślić bowiem należy, iż niezłożenie wniosku w terminie, jak i jego złożenie z uchybieniem terminu (w tym zakresie sądownictwo administracyjne jest jednolite), skutkowało bowiem zawsze wygaśnięciem roszczeń o ustanowienie prawa własności czasowej (ustanowienie wieczystej dzierżawy). A skoro tak, dodatkowa ocena Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestii merytorycznych, to jest ocena przeznaczenia przedmiotowego gruntu w planie zabudowy, nie miałaby i tak znaczenia w kontekście legalności decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. Powyższe oznacza, iż Minister Infrastruktury, wobec treści ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mógł oceniać czy decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] listopada 2000 r. utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie z dnia [...] marca 2000 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia [...] września 1951 r. utrzymującej w mocy orzeczenie administracyjne Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1951 r. była wydana z naruszeniem prawa, gdyż oceny tej dokonał już sąd administracyjny, wyrażając ją w rozstrzygnięciu oddalającym skargę. Tak więc, stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 Kpa, podlegającej już ocenie przez sąd administracyjny i co, do której zapadł wyrok oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem stanowiłoby w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 8