I SA/Wa 405/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie : asesor WSA Joanna Skiba (spr.) asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ilona Sułek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sygn. akt I SA /Wa 405 /06 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 roku nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127§3 kpa, Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2005 roku dotyczące przekazania według właściwości do Prezydenta W. wniosku A. B. i C. L., w sprawie dotyczący odszkodowania za przejętą przez Państwo na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279), nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (dawna ul. [...]). W uzasadnieniu postanowienia organ administracji podniósł, że z dokumentacji dołączonej do pisma z dnia 29 listopada 2005 roku wynika, że sprawa dotycząca odszkodowania za przejętą w trybie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] (dawna ul. [...]), była badana przez Urząd Miasta W. - Biuro Gospodarki Nieruchomościami, Geodezji i Katastru. Z tych względów organ naczelny uznał, że właściwym organem w przedmiotowej sprawie jest Prezydent W. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. B., podnosząc w niej zarzuty odnoszące się do postępowania dotyczącego odszkodowania za utraconą nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...] (dawna ul. [...]). W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] stycznia 2006 roku . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem , o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ. U. Nr 153, poz. 1269). Sprawując tę kontrolę sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 §1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) i nie mają możliwości ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy należącej do organów administracji publicznej. W toku tej kontroli sąd na podstawie art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy ,nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uznać za zasadną , ale z innych przyczyn, niż wskazane w treści skargi. Zgodnie z treścią art. 144 kpa w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale (Rozdział 11. Zażalenia) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań). Zgodnie natomiast z art. 127 § 3 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Do spraw nieuregulowanych w rozumieniu przepisu art. 144 kpa, należy również zagadnienie dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie wydane w pierwszej instancji przez właściwego ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. Tym samym należy uznać, że w takim przypadku zainteresowany może zaskarżyć postanowienie w drodze wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Zasada ograniczonego formalizmu wymaga, aby odwołanie zawierało co najmniej: wskazanie osoby, od której pochodzi, wskazanie jej adresu, żądanie oraz podpis wnoszącego, a w razie ustnego wniesienia do protokołu - także podpis pracownika, który go sporządził. Braki w zakresie wskazanych elementów wymagają usunięcia. Rola podpisu przy wnoszeniu odwołania jest tu szczególna. Uznanie bowiem za odwołanie pisma niepodpisanego przez osobę wnoszącą powoduje, że organ do którego strona zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. Naruszona zostaje w takiej sytuacji zasada skargowości. Podstawą czynności zmierzających do usunięcia braków co do treści odwołania jest przepis art. 64 k.p.a. Konsekwencją ich nieusunięcia jest pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Następuje to w formie czynności techniczno-procesowej, o podjęciu której - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego odwołanie. W przedmiotowej sprawie organ naczelny rozpoznał wniosek A. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy ,mimo braku na nim podpisu strony, nie wezwał też strony odwołującej się do usunięcia tego braku w trybie art. 64 kpa . Powyższe uchybienie powoduje, iż sąd uznał, ze zaskarżone postanowieni Ministra Skarbu Państwa zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.