I SA/Wa 422/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na Prezydenta W. w przedmiocie nienależytego podejścia do obowiązków służbowych postanawia odrzucić skargę. T. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Prezydenta W. w przedmiocie nienależytego podejścia do obowiązków służbowych, wobec nie zajęcia stanowiska na piśmie, nie wydania stanowiska na piśmie oraz nie wdrożenia drogi służbowej na złożone skargi/wnioski. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Zarządzeniem z dnia 5 sierpnia 2016 r. Sąd wezwał wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącej, do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez sprecyzowanie przedmiotu skargi, tj. wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności lub oznaczenia organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłości skarga dotyczy oraz wskazanie jakiej sprawy/postępowania dotyczy bezczynność lub przewlekłość. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej, w piśmie z dnia [...] września 2016 r. sprecyzował, że skarga złożona w trybie art. 227 kpa dotyczy sposobu działania pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej przez m.in. niedoręczanie korespondencji do rąk T. G. i skierowana jest przeciw Burmistrzowi oraz dotyczy pism z dnia [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] lutego 2014 r., [...] czerwca 2014 r. oraz [...] lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Art. 3 § 2 tej ustawy stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). T. G., jak sprecyzował jej pełnomocnik, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę w trybie art. 227 kpa. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Skarga T. G. dotyczyła sposobu działania pracowników Centrum Pomocy Społecznej, m.in. przez niedoręczanie skarżącej korespondencji. Należy podnieść, że wniesiona skarga nie należy do spraw poddanych kontroli sądów administracyjnych, jest to bowiem skarga, wniesiona na podstawie działu VIII kpa. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Postępowanie to służy jedynie usprawnieniu działania administracji, eliminowaniu z niej zjawisk, takich jak nadmierna przewlekłość postępowania, czy biurokratyzm. Postępowanie skargowe stanowi odrębny rodzaj postępowania. Tym samym Sąd uznał skargę skarżącej za niedopuszczalną, gdyż kognicja sądów administracyjnych nie obejmuje rozpatrywania skarg powszechnych mających za przedmiot działanie organów władzy publicznej. Na marginesie powyższych rozważań Sąd wskazuje, że nie rozpoznał wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez jej sprecyzowanie, z uwagi na fakt, że z przedłożonych Sądowi przez pełnomocnika skarżącej wyjaśnień jednoznacznie wynikała konieczność odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej, a rozpatrywanie w tej sytuacji wniosku o przywrócenie terminu, byłoby czynnością stojącą w sprzeczności z ekonomiką procesową, wydłużając postępowanie sądowe bez uzasadnionej potrzeby. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.