I SA/Wa 424/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2015 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] odmawiającą odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka - D. K. w pieczy zastępczej. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 19 października 2012 r. S. K. wystąpił o odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, tj. [...] nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz w [...] przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. odmówił odstąpienia od ustalenia przedmiotowej opłaty wskazując, że dochód na osobę w rodzinie wnioskodawcy wyniósł [...] zł i przekracza 200% kryterium dochodowego określonego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Organ podkreślił, że wnioskodawca nie spełnia warunków do odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, wynikających z § 6 uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie określenia warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalania opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. K. zarzucając, że organ wziął pod uwagę dochód A. K., która nie jest rodzicem dziecka, a ponadto bezzasadnie przyjął, że skarżący jest w stanie ponieść opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 194 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 135 ze zm.) opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, ustala, w drodze decyzji, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania dziecka przed umieszczeniem w rodzinie zastępczej. W myśl ust. 2 w/w przepisu szczegółowe warunki umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstępowania od ustalenia tej opłaty, określa w drodze uchwały rada powiatu. Starosta na wniosek lub z urzędu, uwzględniając powyższą uchwałę, może umorzyć w całości lub w części łącznie z odsetkami, odroczyć termin płatności, rozłożyć na raty lub odstąpić od ustalenia przedmiotowej opłaty (art. 194 ust. 3). Z powyższego przepisu wynika zatem, że odstąpienie od ustalenia opłaty może nastąpić wyłącznie z uwzględnieniem przepisów uchwały rady powiatu. Zgodnie zaś z § 6 powołanej wyżej uchwały Rady W. z dnia [...] maja 2012 r., można odstąpić od ustalenia opłaty: jeżeli w stosunku do osoby zobowiązanej do ponoszenia opłaty zachodzi co najmniej jedna z okoliczności, o których mowa w § 3 ust.1 pkt 1a i 2; w przypadku interwencyjnego, trwającego nie dłużej niż 7 dni, pobytu dziecka w pieczy zastępczej na innej podstawie niż postanowienie sądu; jeżeli osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty: przebywa w placówce pomocy społecznej, jest tymczasowo aresztowana albo odbywa karę pozbawienia wolności i nie ma możliwości zarobkowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że w niniejszej sprawie przesłanki wymienione w pkt 2 i 3 bezspornie nie zachodzą. Natomiast w pkt 1 w/w przepisu zawarte jest odesłanie do § 3 ust. 1 pkt 1a i 2 uchwały, które stanowią: 1a) dochód na osobę w rodzinie dłużnika albo dochód dłużnika będącego osobą samotnie gospodarującą nie przekracza 100% kryterium dochodowego; 2) dochód na osobę w rodzinie dłużnika albo dochód dłużnika będącego osobą samotnie gospodarującą przekracza 100%, ale nie przekracza 200% kryterium dochodowego, a w rodzinie dłużnika albo w stosunku do dłużnika będącego osobą samotnie gospodarującą występuje co najmniej jedna z następujących okoliczności: a) długotrwała choroba, b) bezdomność w rozumieniu ustawy, c) niepełnosprawność, d) strata majątkowa powstała w wyniku zdarzenia losowego (pożar, powódź itp.), e) rodzic samotnie sprawuje bezpośrednią opiekę nad małoletnim dzieckiem, f) okresowy powrót małoletniego dziecka do rodziny, g) bezrobocie. Przez kryterium dochodowe (§ 2 pkt 3a uchwały) należy rozumieć kryterium dochodowe na osobę w rodzinie określone w ustawie o pomocy społecznej. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) kryterium to wynosi 456 zł. Wobec powyższego w przypadku, gdy dochód na osobę w rodzinie przekracza 200% kryterium, tj. kwotę 912 zł, nie jest dopuszczalne odstąpienie od ustalenia opłaty - i to bez względu na wszelkie inne okoliczności, takie jak sytuacja zdrowotna czy rodzinna wnioskodawcy. Organ odwoławczy podkreślił, że nie ulega wątpliwości, iż dochód na osobę w rodzinie wnioskodawców przekracza kwotę 912 zł, w związku z tym wniosek o odstąpienie od ustalenia opłaty nie może być uwzględniony. Organy rozpatrujące niniejszy wniosek nie mogą przy tym brać pod uwagę przyszłej wysokości opłaty, ponieważ wniosek rozpatrywany jest przed wydaniem decyzji ustalającej tę wysokość. Natomiast po wydaniu ostatecznej decyzji ustalającej wysokość opłaty wnioskodawca będzie uprawniony do złożenia ewentualnego wniosku o zastosowanie jednej z form ulg wymienionych w powołanym wyżej art. 194 ust. 2 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, tj.: 1) wniosku o rozłożenie na raty należności, 2) wniosku o odroczenie terminu płatności należności, 3) wniosku o umorzenie w części lub w całości należności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. K. zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 7 kpa, art. 75 § 1 kpa i art. 77 § 1 kpa przez naruszenie zasady praworządności polegające na rażącym niedopełnieniu obowiązku organów obu instancji dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i pominięciu istotnego dowodu jakim jest PIT strony za 2012 r., którego to zeznania podatkowego organ pierwszej instancji nie przekazał organowi drugiej instancji; 2/ art. 75 § 1 kpa przez zastosowanie niezgodnego z tym przepisem aktu prawa miejscowego - uchwały Rady W. z [...] maja 2012 r., nr [...], który jest sprzeczny z ustawą - Kodeksem postępowania administracyjnego oraz zasadą praworządności - wyrażoną także w Konstytucji RP w takim zakresie w jakim miałaby zezwalać organom władzy publicznej na wybiórcze kompletowanie materiałów dowodowych oraz orzekać jedynie na podstawie fragmentu dowodów przeprowadzonych przez stronę; 3/ art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności przez nieprzyjęcie dokumentów, które strona próbowała złożyć do akt sprawy a pracownik organu - B. B. odmówiła ich przyjęcia; 4/ art. 10 § 1 kpa przez pozbawienie strony czynnego udziału poprzez niezawiadomienie o zgromadzeniu materiału dowodowego, jak również uniemożliwienie stronie zapoznania się z aktami sprawy; 5/ art. 80 kpa przez nierozpoznanie całokształtu materiału dowodowego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 193 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, przez zastosowanie dyspozycji tego przepisu względem osoby, która nie jest rodzicem dziecka, za którego pobyt opłata jest ustalana. Organ przez całe postępowanie interesował się wyłącznie dochodami A. K. - a nie strony, czym uzasadnił wydanie negatywnej decyzji względem strony tego postępowania, choć brak jest podstaw do konstrukcji wspólnego gospodarstwa domowego. III. błąd w ustaleniach faktycznych - będący wynikiem nienależytego procedowania przez organy, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że strona jest w stanie ponieść opłatę za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, a jej dochody nie stanowią podstawy do odstąpienia od w/w opłaty oraz rozpoznanie sprawy w oparciu o nieaktualny stan faktyczny. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, o nakazanie organom rozpatrzenie sprawy w oparciu o wyczerpująco zebrany całokształt materiału dowodowego w razie nieuwzględnienia skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], jak i decyzja Prezydenta [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. przepisu art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W ocenie Sądu, postępowanie przed organami obu instancji przeprowadzone zostało w niniejszej sprawie z naruszeniem powołanych przepisów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie odpowiadają wymogom przepisu art.107 § 3, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wnioskiem z dnia 19 października 2012 r. S. K. wystąpił o odstąpienie od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, tj. [...] nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz w [...] przy ul. [...] w [...]. Skarżący podnosił, że organ I instancji odmówił przyjęcia składanego przez stronę oświadczenia o stanie majątkowym oraz aktualnego zeznania podatkowego z 2013r. (ostatecznie dołączone do odwołania z 16 grudnia 2014r.). Ponadto, wskazywał, że z pisma z dnia 19 grudnia 2014r. wynika, że organ I instancji przyjął, że zeznanie podatkowe z 2013r. nie może stanowić dowodu w sprawie, gdyż nie pozwalają na to przepisy uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 20012r. w sprawie określenia warunków umorzenia w całości lub w części, łącznie z odsetkami, odroczenia terminu płatności, rozłożenia na raty lub odstąpienia od ustalania opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej (Dz. Urz. Woj. z dnia [...] maja 2012r., poz. [...] ze zm.). Oceniając zasadność skargi należy zważyć, że uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 20012r. odwołuję się do regulacji zawartych w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r., poz.182) zwanej dalej "ustawą". Ustawa ta określa takie pojęcia jak "osoba samotnie gospodarująca" oraz "rodzina". Osoba samotnie gospodarująca jest to osoba prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe (art. 6 pkt. 10 ustawy). Kolejno, rodzina w rozumieniu ustawy, są to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Skarżący podnosił, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, z małżonką, na co wskazywał w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zarzucał organowi, że ten nie zbadał jego aktualnej sytuacji ekonomicznej i finansowej. Organ I instancji, pismem z dnia 13 listopada 2014r. poinformował wnioskodawcę, o zmianie przepisów, która nastąpiła po złożeniu wniosku o odstąpienie od ustalenia opłaty (uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] sierpnia 2013r.). Jednocześnie organ wskazał na możliwość wycofania wniosku z 2012r. i złożenia kolejnego, wówczas zdaniem organu rozpatrywano by aktualną sytuację rodzinną wnioskodawcy. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej: "Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, (...)." Organ, rozpoznając wniosek w przedmiotowym zakresie wskazał, że strona zamieszkuje i gospodaruje warz z żoną A. K.. Organ przy tym nie wskazał na jakich konkretnie dowodach oparł swoje ustalenia. Należy przy tym zaznaczyć, że skarżący w toku postepowania sukcesywnie zaprzeczał, jakoby z żoną miał prowadzić wspólne gospodarstwo domowe. Oświadczenie wnioskodawcy z 10 października 2012r. wskazuje, że zamieszkiwał on pod adresem [...] , ul. [...] (s.5 akt organu), natomiast z Zaświadczeniu o zatrudnieniu i zarobkach, żony wnioskodawcy z dnia [...] października 2012r., wynikało że zamieszkiwała ona pod adresem [...], ul. [...]. Organ nie wyjaśnił tych wątpliwości, mogących przyczynić się do ustalenia czy wnioskodawca prowadził z żoną wspólne gospodarstwo domowe. Dla właściwego określenia kryterium dochodowego koniecznym jest zatem ustalenie czy, tak jak twierdzi wnioskodawca prowadził on samodzielne gospodarstwo domowe w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Czy też prowadził gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A. K. Udowodnienie wskazanego faktu ma znaczenie materialne: od tego zależy zastosowanie danej normy. Z tych właśnie przyczyn nie można w postępowaniu administracyjnym pozostawiać adresatom przyszłej decyzji zadania wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z prawdą. Organ administracji publicznej działa tu z urzędu, określając dowody, jakie są niezbędne i przeprowadzając je. Regułą obowiązującą w procedurze administracyjnej, różną od obowiązującej w sprawach cywilnych (art. 6 k.c.), jest więc to, że ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie spoczywa na organie administracyjnym. Wiąże się to z istotą postępowania administracyjnego, na etapie którego organ administracyjny nie jest stroną, lecz organem władczym. Organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej. Mając obowiązek dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 i 7 k.p.a.), organ musi rozpoznać sprawę co do istoty na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika, iż postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 301/00, LEX nr 53964). Warto przy tym zasygnalizować, że nawet w tych sytuacjach, gdzie obowiązek wykazania określonych przesłanek spoczywa z woli ustawodawcy na wnioskodawcy, nie oznacza to zwolnienia organu od obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Nawet uprawnienie organu administracji państwowej do wydawania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia tegoż organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 1981 r. SA 234/81). Przedstawiona wykładnia wskazuje na znaczne uchybienia organu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i właściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Jednocześnie Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, jakoby uchwała Rady W. z dnia [...] maja 2012r. Nr [...] była sprzeczna z Kodeksem Postępowania Administracyjnego oraz zasadą praworządności wyrażoną w Konstytucji. Uchwała została wydana na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art.194 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz.U. Nr 149, poz. 887 i Nr 288, poz. 1690) oraz art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.). Zmiany wprowadzone uchwałą Nr [...] nie zmieniały sytuacji prawnej w sposób niekorzystny do wnioskodawcy. Uchwała zmieniała m.in. pojęcie dochodu na osobę w rodzinie zawierając odesłanie do przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013r., poz. 182), co za tym idzie znajdował w sprawie zastosowanie art. 8 ust. 3 ww. ustawy, cytowany wyżej. Przed zamianami wprowadzonymi uchwałą Nr [...] znajdowały zastosowanie przepisy stanowiące, że: "Dochód na osobę w rodzinie - należy przez to rozumieć dochód rodziny, o którym mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992, z późn. zm.), przeliczony na osobę w rodzinie nie uwzględniając osoby przebywającej w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie (...)." Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych określał dochód członka rodziny jako przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Artykuł 10 ww. ustawy stanowił, że okresie zasiłkowy, to okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych. Obie, konstrukcje prawne nawiązują do potrzeby badania okresu sprzed daty złożenia wniosku, w celu ustalenia kryterium dochodowego. Decyzja organu ma bowiem odnosić się do przesłanki dochodowej, odstąpienia od ustalenia opłaty za pobyt dziecka w pieczy zastępczej, występującej na datę złożenia wniosku. Natomiast, kwestia długości trwania postępowania administracyjnego, jest zagadnieniem odrębnym, nie mającym wpływy na ocenę prawidłowości i zgodności z prawem kwestionowanych decyzji. Oczywiście przy przedłużającym się postępowaniu dochody wnioskodawcy mogą ulec zmianie (np. obniżeniu), wnioskodawca może zacząć też samotnie prowadzić gospodarstwo domowe. Nie zmienia to jednak tego, że podstawą do badania dochodu, w tym konkretnym postępowaniu, będą sumy miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej), a co za tym idzie również na tą datę organ badał czy wnioskodawca był osobą samotnie gospodarującą. Sąd wskazał na istotne uchybienia organu w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, co skutkowało uchyleniem obu decyzji. Dla właściwego określenia kryterium dochodowego koniecznym jest bowiem ustalenie przez organ czy, tak jak twierdzi wnioskodawca prowadził on samodzielne gospodarstwo domowe w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy społecznej. Czy też prowadził gospodarstwo domowe wspólnie z żoną A. K. Organ wobec występujących w aktach sprzeczności powinien w tym kierunku przeprowadzić postępowanie dowodowe, kierując się wykładnią i kryteriami przedstawionymi przez Sąd. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.