I SA/Wa 425/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) sędzia NSA Joanna Banasiewicz WSA Jolanta Zdanowicz Protokolant Bożena Dąbkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi J. U. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2004 r., 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 425/05 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu zażalenia J. U. na postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] października 2004 r. orzekające o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], stwierdził niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2004 r. Wojewoda [...] orzekł o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lutego 2000 r., nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], stwierdzając iż strona nie udowodniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Na powyższe postanowienie zażalenie do Ministra Infrastruktury wniósł J. U. podnosząc, iż organ wojewódzki dokonał błędnej interpretacji stanu faktycznego. Po rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że w postanowieniu z dnia [...] października 2004 r. organ wojewódzki pouczył strony, iż nie służy na nie zażalenie do Ministra Infrastruktury w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Zgodnie z przepisem art. 59 § 1 kpa na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. Reguła ta doznaje jednak ograniczenia przewidzianego w przepisie art. 59 § 2 kpa stanowiącym, iż o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania odwołania. W związku z powyższym, wbrew pouczeniu zawartemu w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r., na postanowienie to, wydane w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zażalenie nie przysługuje. Na powyższe postanowienie organu wojewódzkiego stronie służyła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania. Minister Infrastruktury wskazał także, że w razie uchybienia terminu do wniesienia skargi, zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), strona może wystąpić do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie złożył J. U.. Wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz nakazanie rozpatrzenia zażalenia od postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. Wniósł także o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia i skargi na postanowienie z dnia [...] października 2004 r. Skarżący wskazał, że wbrew opinii Ministra Infrastruktury na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. przysługuje zażalenie do organu administracyjnego zgodnie z art. 59 § 2 kpa. Fakt ten wynika także z okoliczności, że organ administracyjny rozpoznawał wniosek o przywrócenie terminu a nie zażalenie. Zdaniem skarżącego, zażalenie zostało zgodnie z pouczeniem skierowane do wskazanego organu administracyjnego za pośrednictwem Wojewody [...]. Skarżący podkreślił, że nie może ponosić konsekwencji błędnego pouczenia przez organ, wobec czego terminy odwołania i skargi nie powinny rozpocząć biegu. Ponadto skarżący wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] nie było przez niego zawinione, bowiem jego pełnomocnik wypowiedziała mu pełnomocnictwo, wobec czego skarżący liczył, że korespondencja będzie doręczona na adres skarżącego, a nie pełnomocnika. Doręczenie decyzji z dnia [...] lutego 2000 r. na adres pełnomocnika była nieskuteczna, a skarżący nie miał wiedzy, że taka decyzja została wydana. Wobec powyższego niedotrzymanie terminu odwołania było przez niego niezawinione. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt administracyjny nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej zwana ppsa"), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie wydane zostało bowiem z naruszeniem prawa procesowego. W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, że wniosek skarżącego z dnia [...] września 2003 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania dotyczył prawomocnej decyzji nr [...] Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] lutego 2000 r. odmawiającej zwrotu nieruchomości położonej w W., przy ul. [...]. Stronami postępowania o zwrot nieruchomości były oprócz skarżącego także inne podmioty, którym została doręczona decyzja. Starosta Powiatowy w [...] za pośrednictwem którego wpłynął wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania prawidłowo przesyłając go do Wojewody [...] powiadomił o powyższym wszystkie strony postępowania. Wojewoda [...] powiadomił pozostałe strony postępowania, że z uwagi na skomplikowany charakter sprawy wniosek J. U. rozpozna w terminie do końca września 2004 r. Jednakże organ ten wydając postanowienie nr [...] z dnia [...] października 2004 r. odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...], nie doręczył go pozostałym stronom postępowania. Podmioty te również nie brały udziału w postępowaniu przed Ministrem Infrastruktury. Zważyć należy, że dla tych stron postępowania administracyjnego nie jest obojętny kierunek rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji. Mają one interes prawny w rozstrzygnięciu tego wniosku. Wobec powyższego należy uznać, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 10 i art. 109 § 1 w związku art. 126 kpa. Natomiast Minister Infrastruktury dodatkowo naruszył art. 64 § 4 kpa. Dlatego należało uchylić obydwa zaskarżone postanowienia. Mając na uwadze wszystkie powyżej omówione okoliczności sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku z mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. b ) i art. 152 ustawy ppsa. Wojewoda [...] ponownie rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenia terminu do złożenie odwołania od przedmiotowej decyzji uwzględni powyższe oceny prawne i wyda postanowienie w zależności od wyników postępowania z udziałem wszystkich stron, pouczając je o treści art. 59 § 2 kpa.