I SA/Wa 426/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na postępowanie Banku [...] w przedmiocie realizacji prawa do rekompensaty za pozostawione nieruchomości poza obecnymi granicami RP w formie wypłaty świadczenia pieniężnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 lutego 2007 r. Z. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postępowanie Banku [...] w przedmiocie realizacji prawa do rekompensaty za pozostawione nieruchomości poza obecnymi granicami RP w formie wypłaty świadczenia pieniężnego. Jak wynika z nadesłanej przez skarżącą dokumentacji, zaświadczeniem Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z dnia [...] kwietnia 1998 r. nr [...] zostało potwierdzone, że Z. K. posiada uprawnienia wynikające z art. 212 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 115, poz. 741). Wartość pozostawionych poza granicami państwa polskiego nieruchomości została określona na kwotę 322.455 złotych zgodnie z operatem szacunkowym określającym wartość mienia pozostawionego w miejscowości L. gmina K. powiat L. województwo L. (obecna [...]). Zaświadczenia tego skarżąca nie kwestionowała. Skarga natomiast została skierowana przeciwko Bankowi [...], który w dniu 22 grudnia 2006 r. dokonał wypłaty należnego skarżącej świadczenia, po uprzednim jego zwaloryzowaniu. Zdaniem skarżącej bowiem Bank nie uwzględnił przy waloryzacji lat 1998 i 2006. W odpowiedzi na skargę Bank [...] przedstawiając podstawy prawne i sposób waloryzacji należnego skarżącej świadczenia podniósł, że waloryzacja za rok 1998 i 2006 r. została uwzględniona a ponadto zaakcentował, że nie posiada on uprawnień do wydawania w tej sprawie decyzji i jedynie dokonuje wypłaty środków pieniężnych w kwocie ustalonej w decyzji właściwego organu, zwaloryzowanej przez Bank we własnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wypłata rekompensaty dokonywana przez Bank [...], który nawiasem mówiąc nie jest organem administracji publicznej uprawnionym do wydawania rozstrzygnięć władczych jest dokonywana ze środków Funduszu Rekompensacyjnego na podstawie art. 17 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418). Waloryzacja wypłacanej kwoty jest czynnością materialno – techniczną i z tego względu nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wprawdzie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza zaskarżalność innych niż decyzje i postanowienia aktów i czynności, niemniej przez "czynność" w ujęciu tego przepisu należy rozumieć czynność materialno-techniczną z zakresu administracji publicznej, podjętą przez organ administracji publicznej, dotyczącą stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność wypłaty i waloryzacji świadczenia dokonana przez Bank, który jak wspomniano nie jest organem administracji publicznej, nie ma takiego waloru. W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, zaskarżenie aktu wypłaty świadczenia oraz jego waloryzacji dokonywanej przez Bank [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.