I SA/Wa 428/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędziowie WSA Emilia Lewandowska WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłat za używanie kwatery 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 428/05 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. J. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego "[...]" Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie o umorzenie kwoty [...] zł (należność główna: [...] zł, odsetki: [...] zł.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2004 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego "[...]" w W. w odpowiedzi na wniosek A. J. z dnia [...] sierpnia 2004 r. w sprawie umorzenia należności, wyraził swoje stanowisko w formie pisma. Organ odwoławczy uznał, że pismo z dnia [...] lipca 2004 r. podpisane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego "[...]" spełnia elementy decyzji administracyjnej i wobec czego uznał - w postępowaniu odwoławczym - zarzuty podniesione przez stronę. W uzasadnieniu odwołania A. J. podał, że jego jedynym dochodem jest świadczenie emerytalne. Ponadto podniósł, że żona nie posiada żadnego dochodu, gdyż ma trudności z podjęciem pracy. W wyniku rozpoznania zarzutów podniesionych przez stronę organ odwoławczy wydał decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia (decyzja nr [...] z dnia [...] września 2004 r.). W wyniku ponownego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy przez organ pierwszej instancji została wydana w dniu [...] listopada 2004 r. decyzja nr [...] odmawiająca A. J. umorzenia wnioskowanej kwoty, przy czym organ pierwszoinstancyjny określił w decyzji, iż zaległość na dzień [...] sierpnia 2004 r. obejmowała należność główną w wysokości [...] zł oraz odsetki w wysokości [...] zł (razem [...] zł). W dniu [...] listopada 2004 r. (data wpływu: [...] listopada 2004 r.) A. J. wniósł do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odwołanie od decyzji w sprawie umorzenia należności. Wskazał on na trudną sytuacją finansową. Ponadto podniósł, iż znaczną część dochodów przeznacza na leczenie dzieci. Organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania i całości sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie tworzenia funduszy, należności pieniężne Agencji mogą być umarzane w całości lub części, w razie wystąpienia przesłanek w nim określonych. W świetle powyższego przepisu organ może umorzyć zaległą należność, ale nie ma takiego obowiązku. Organ podkreślił, że A. J. pobiera świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł, które obciążone jest zajęciem [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Natomiast M. J. została zatrudniona w ramach prac interwencyjnych, od dnia [...] października 2004 r. do dnia [...] marca 2004 r. na stanowisku [...] w Urzędzie Miejskim w O.. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że wydając decyzję wziął pod uwagę nie tylko interes strony, lecz także szeroko pojęty interes społeczny. Organ ten musi mieć na uwadze, że właśnie względy społeczne wymagają również, by zobowiązania dotyczące zapłaty czynszu i innych opłat pośrednich były realizowane w określonych terminach i wysokościach, a zobowiązany pochopnie nie był z tego obowiązku zwalniany. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w terminie złożył A. J.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 6, art.7, art. 11, art. 77 kpa, poprzez działanie organów administracji z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, niewyjaśnienie stanu faktycznego, zignorowanie jego rodziny w kontekście zapewnienia dzieciom i żonie podstawowych warunków bytowych. Zarzucił organowi prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji, nie zapewnienie czynnego udziału w toku postępowania, nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Skarżący wskazał, że ma 6 osobową rodzinę, w tym ciężko chore dzieci, które są leczone od kilku lat, co zmusza go do wydatkowania praktycznie wszystkich pieniędzy, które otrzymuje w ramach świadczeń emerytalnych w kwocie [...] zł. Wskazał także, że jego świadczenie emerytalne obciążone jest zajęciem [...] z tytułu spłaty należności czynszowych na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w kwocie [...] zł miesięcznie. Podniósł, że osiągane przez niego dochody pozostają na tak niskim poziomie, iż nie jest w stanie zapewnić rodzinie minimalnego poziomu życia. Wskazał, że dzieci korzystają z pomocy opieki społecznej. Skarżący podkreślił, że pomimo oczywistych faktów i przesłanek potwierdzających jego nędzę i brak możliwości uregulowania zaległości, jak również wykazania, że egzekucja należności spowodowałaby istotne zagrożenie dla egzystencji jego rodziny, organ drugiej instancji zignorował te okoliczności. Zdaniem skarżącego organ nie zebrał w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego kompletnego materiału dowodowego, a posiadany już materiał ocenił bez właściwego uzasadnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że zarówno decyzja wydana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego "[...]" Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, jak i decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Z treści bowiem przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 368, z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203) wynika, że w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi, gospodarczymi lub finansowymi Wojskowa Agencja Mieszkaniowa, na niosek dłużnika może umorzyć w całości lub w części należności pieniężne przysługujące Agencji. Zdaniem organu, przesłanki umarzania należności przysługujących Agencji określa § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2004 r. w sprawie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności przysługujących Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. Nr 245, poz. 2460), które w tym przedmiocie zastąpiło rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 października 2003 r. w sprawie tworzenia funduszy, prowadzenia gospodarki finansowej oraz umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. Nr 179, poz. 1754). Uregulowana w cytowanych przepisach instytucja umorzenia ma charakter uznania administracyjnego, wyrażającego się w swobodzie oceny przez organ zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Oznacza to także, że okoliczności, do których odwołują się te przepisy, nie powodują obowiązku organu w zakresie wydania decyzji pozytywnej dla strony Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podkreślił, że odmawiając umorzenia powstałego zobowiązania organy obu stancji oparły swe rozstrzygnięcie na należycie zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym, z uwzględnieniem interesu strony i wierzyciela. Decyzja negatywna dla dłużnika nie spowoduje naruszenia jego egzystencji, bowiem wnioskodawca uzyskuje stałe dochody, które co prawda obciążone są zajęciem [...] i wydatkami na utrzymanie rodziny, jednakże okoliczność ta nie może decydować o obligatoryjności umorzenia wzmiankowanych należności. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 6, 7 oraz art. 11 i art. 77 kpa organ stwierdził, że są one bezzasadne, ponieważ organ wydając zaskarżoną decyzję działał na podstawie i w granicach prawa, które znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa materialnego, tj. w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP i rozporządzeniu wykonawczym do tej ustawy. Zdaniem organu, nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że organ naruszył zasady wynikające z art. 7 i art. 77 kpa, gdyż jak wynika ze zgromadzonego materiału organ dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonując przy tym obiektywnej ich oceny. Organ wydając decyzję negatywną dla dłużnika nie kwestionował powoływaną przez niego okoliczność znajdowania się w trudnej sytuacji materialnej. Jednakże po rozpatrzeniu całokształtu zebranego materiału organ uznał, że w przypadku skarżącego nie ma podstaw do umorzenia rozważanych należności. A ponadto dłużnik może skorzystać z prawa wystąpienia do właściwego organu Agencji z wnioskiem o udzielenie mu ulgi w spłacie zaległego zobowiązania, polegającej na odroczeniu terminu płatności należności pieniężnych przysługujących Agencji, albo rozłożenie ich na raty w całości lub w części (§ 3 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej). Jak wynika z akt sprawy, dłużnik nie skorzystał do tej pory z tego prawa, natomiast doprowadził do narastania kwoty zadłużenia wobec Agencji. Ponadto organ wskazał, że skarżący nie podjął żadnych działań mających na celu zmniejszenie kwoty zadłużenia, które powstało z powodu nieterminowego regulowania bieżących należności z tytułu opłat za zajmowany lokal, przez dłuższy okres czasu i pozostaje bierny wobec obowiązku uiszczania ciążących na nim opłat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt administracyjny nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu. Stosownie zaś do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej zwaną "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów niż wskazane w jej treści. Zgodnie z przepisem art. 19a ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 368 z późn. zm.), dalej zwaną "ustawą o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych", organami Wojskowej Agencji Mieszkaniowej właściwymi do umarzania należności pieniężnych są prezes Agencji oraz właściwi dyrektorzy oddziałów regionalnych. Kryterium różnicującym właściwość instancyjną stanowi wysokość należności głównej. Bezsporne jest, że w pierwszej instancji, decyzję wydał organ właściwy miejscowo i rzeczowo. Należność główna wynosi bowiem [...] zł. a więc nie jest większa niż dziesięciokrotność kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 października 2004 r. w sprawie umarzania, odraczania i rozkładania na raty należności przysługujących Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. Nr 245, poz. 2460) obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Oznacza to, że sprawa należy do właściwości dyrektora oddziału regionalnego Agencji, zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania. Stosownie do treści art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych, Prezes Agencji Mieszkaniowej jest organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego, a więc organem uprawnionym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego "[...]" w W.. Postępowania odwoławcze w sprawie zostało przeprowadzone, lecz wadliwie zakończone decyzją Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej podpisaną "z up. T. E.", a więc z naruszeniem minimalnych wymagań elementów decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 1 kpa. Do minimalnych elementów należy także podpis pod decyzją osoby piastującej funkcją organu administracyjnego albo osoby działającej z jej upoważnienia udzielanego na mocy art. 268a kpa, albo przepisów odrębnych. Przy czym osoba działająca z powyższego upoważnienia zobowiązana jest do wskazania nie tylko imienia i nazwiska, ale także podania zajmowanego stanowiska służbowego. Jak wyżej nadmieniono zaskarżona decyzja organu drugiej instancji zawiera adnotację "z up." i nie podaje stanowiska służbowego osoby podpisującej tę decyzję, co stanowi oczywiste naruszenie art. 107 § 1 kpa. Odnosząc się do tej kwestii należy zauważyć, że taka adnotacja jest uprawniona tylko wówczas, gdy osoba wydająca decyzję została rzeczywiście upoważniona przez organ administracyjny. Tymczasem zaskarżoną decyzję podpisała osoba nieposiadającą upoważnienia organu, co stanowi wadę kwalifikowaną decyzji. Decyzję taką traktuje się w orzecznictwie i w doktrynie prawa jako podjętą z rażącym naruszeniem prawa, a więc nieważną (J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II Warszawa, 1989 s. 194). W literaturze zwraca się także uwagę na inny aspekt tej sprawy stwierdzając, iż "dla adresata decyzji jest bez znaczenia, czy upoważnienie do wydania aktu istnieje czy też nie, przekroczenie upoważnienia jest bowiem sprawą wewnętrzną między organem a danym pracownikiem, powoduje jedynie odpowiedzialność służbową" (Z. Janowicz, Komentarz, Wyd. II, Warszawa 1995, s. 278-279). W rozpatrywanej sprawie istotne było, czy Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej upoważnił pracownika T. E. do wydawania decyzji w sprawie umorzenia należności pieniężnych przysługujących WAM. W aktach sprawy takiego upoważnienia nie ma. Pełnomocnik procesowy Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, radca prawny W. M., wykonując zarządzenie sądu w przedmiocie wykazania upoważnienia T. E. do wydawania decyzji w trybie art. 268a kpa, przedłożyła akt powołujący T. E. z dniem [...] września 1999 r. na stanowisko zastępcy Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do spraw ekonomiczno-finansowych, oraz Regulamin Organizacyjny Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, stanowiący załącznik do decyzji nr [...] Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2004 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, dalej zwany "regulaminem". Na marginesie zauważyć należy, że akt powołania dotyczy innego stanowiska niż określone w regulaminie (w którym jest mowa o zastępcy prezesa ds. ekonomicznych i inicjatyw gospodarczych), jednakże ta zmiana nazwy nie ma w tej sprawie istotnego znaczenia. Z postanowienia § 2 ust. 3 pkt 3 regulaminu, wynika m.in., że zastępcy prezesa rozstrzygają w sprawach według właściwości i podpisują pisma oraz dokumenty z nich wynikające, z wyłączeniem decyzji administracyjnych. A więc żaden z zastępców prezesa nie ma uprawnień do podpisywania decyzji w imieniu Prezesa WAM, w tym także zastępca ds. ekonomicznych i inicjatyw gospodarczych. Przepis § 2 ust. 3 pkt 3 regulaminu nie zawiera sformułowania: "z zastrzeżeniem § 4 ust. 8", co stanowi dowód wadliwości legislacyjnej tego aktu wewnętrznego. Z kolei z § 4 ust. 8 regulaminu wynika, że w sprawach w nim wymienionych zastępca prezesa ds. ekonomicznych i inicjatyw gospodarczych może być uprawniony do podpisywania decyzji z upoważnienia prezesa. Skoro omawiany przepis taki jednoznaczny zwrot zawiera, to oznacza, że podpisywanie decyzji wydanych w drugiej instancji w sprawie umarzania należności przysługujących Agencji, wymaga posiadania pisemnego upoważnienia prezesa WAM. Brak odrębnego pisemnego upoważnienia dla wskazanego z imienia i nazwiska zastępcy prezesa ds. ekonomicznych i inicjatyw gospodarczych oznacza wykroczenie poza zakres czynności określonych w regulaminie. Zdaniem Sądu, powyższe postanowienie regulaminu zawiera podmiotowe i przedmiotowe zawężenie uprawnień Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w zakresie udzielania upoważnień w rozumieniu w art. 268a kpa. Odnosząc się do kwestii regulaminów należy zauważyć, że w judykaturze regulaminy organizacyjne wymagają indywidualnej oceny. Różnią się one przede wszystkim podstawami prawnymi ich wydania i zakresem spraw przekazanych do unormowania. Orzecznictwo dotyczące tych regulacji szczególnych, np. przepisów uchylonej ustawy z 1982 r. oraz obowiązującej ustawy z 1996 o urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach i izbach skarbowych, cytuje M. Jaśkowska, w Komentarzu do art. 268a kpa, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II. Jednakże orzeczenia tam powołane dotyczą odmiennych od rozpoznawanego stanów prawnych. Z powyższych ustaw i orzeczeń wydanych w sprawach tam unormowanych wynika, że organami administracji są izby skarbowe i urzędy skarbowe, a nie jej dyrektorzy. A więc taka regulacja zagadnienia w ustawie i regulaminach sprawia, że nie zawsze upoważnienie musi przybierać formę specjalnego pisma (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 1997 r., SA/Bk 781/96, niepublikowany). Tymczasem w regulaminach izb skarbowych nie było takiego postanowienia, jakie zawiera § 4 ust. 8 regulaminu organizacyjnego WAM (tj. "z upoważnienia prezesa podpisuje"), a miały ono brzmienie: "ogólne uprawnienia nieobecnego dyrektora służą jego zastępcom" (cytowane za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSNAP 1997, nr 9, poz. 144 z aprobującą glosą B. Adamiak, OSP 1997, z. 10, poz. 190). Tak więc w przytoczonych wyrokach sytuacja była odmienna niż w rozpatrywanej sprawie. Osoba podpisująca decyzję w sprawach podatkowych nie powołała się na upoważnienie, gdyż wynikało ono wprost z regulaminu. Należy jednak zaznaczyć, że rozstrzygana sprawa ze skargi A. J. nie dotyczy regulacji szczególnych. Takich postanowień jak w ustawach wyżej cytowanych nie zawiera ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych ani rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie nadania statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej (Dz. U. Nr 148, poz. 1558). Nie przewidują one odrębnej regulacji prawnej w zakresie upoważnień do załatwienia spraw w drodze decyzji administracyjnych. Oznacza to, że zastosowanie ma w tym przypadku unormowanie ogólne zawarte w art. 268a kpa i art. 107 § 1 kpa. Odnosząc się do regulacji ogólnych wskazać należy, że w doktrynie prawa zagadnienie to omawia C. Martysz, w Komentarzu do art. 268a kpa [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze 2005. Wywodzi on, że udzielenie ogólnego upoważnienia do wydawania decyzji, obejmujące np. naczelników wydziałów w danym urzędzie i zamieszczenie go w regulaminie organizacyjnym tego urzędu warunku tego nie spełnia. Upoważnienie ma przecież charakter indywidualny, a nie generalny. Udzielane jest konkretnemu pracownikowi (pracownikom), a nie pracownikom zajmującym określone stanowiska. Zresztą, gdyby nawet dopuścić możliwość udzielania omawianych upoważnień w regulaminie, wiązałoby się to ze znacznym ograniczeniem swobody działania organów jednoosobowych w tym zakresie i rodziłoby to także konieczność zbyt częstych jego zmian. W regulaminie organizacyjnym można jednak zamieścić (np. w formie załącznika) wykaz pracowników posiadających takie upoważnienia, wraz z zakresem przedmiotowym tych upoważnień. Wykaz ten miałby jednak znaczenie wyłącznie informacyjne, nie mógłby być traktowany jako upoważnienie do wydawania decyzji za organy monokratyczne w jego imieniu, gdyż upoważnienie takie winno mieć charakter imienny. Sąd podziela powyższe stanowisko. Wobec tego, że przepis § 4 ust. 8 regulaminu organizacyjnego WAM nie ma charakteru imiennego, a przeciwnie, stanowi wprost o upoważnieniu, wymaga więc odrębnego upoważnienia na piśmie, a takiego organ nie przedłożył. Należało więc uznać, że zaskarżona decyzja wydana została bez upoważnienia w rozumieniu art. 268a kpa. Działanie pracownika bez upoważnienia organu ma cechy rażącego naruszenia prawa powodującego nieważność danej czynności prawnej. W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżona decyzja opatrzona podpisem T. E. narusza także w stopniu rażącym art. 107 § 1 kpa. W związku z powyższym ustaleniem sądu, odnoszenie się do zarzutów zawartych w skardze staje się zbędne. Mając na względzie wszystkie powyżej omówione okoliczności, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2) w związku z art. 132 oraz art. 152 ppsa, orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.