I SA/Wa 428/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie WSA Mariola Kowalska WSA Łukasz Trochym (spr.) Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego przekazania nieruchomości na własność 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz Powiatu [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Powiatu [...] od decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r., nr [...], odmawiającej przekazania nieodpłatnie na własność Powiatu [...] nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą nr [...], prowadzoną przez Sąd Rejonowy w [...], Wydział [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wnioskiem z [...] marca 2014 r. Powiat [...], reprezentowany przez Zarząd Powiatu [...], wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji przekazującej nieodpłatnie, w trybie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, na własność Powiatu [...], nieruchomość położoną w jednostce ewidencyjnej [...], obręb [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotowa działka wykorzystywana jest na potrzeby Szpitala Powiatowego w [...] i tym samym służy wykonywaniu zadań powiatu. Działka wykorzystywana jest na cele działalności statutowej szpitala, a w szczególności na drogi wewnętrzne oraz parkingi, w tym dla personelu medycznego. Zapewnia ona właściwą komunikację wewnętrzną zarówno dla potrzeb personelu, jak i firm zewnętrznych wykonujących usługi na rzecz szpitala. Z tytułu wykorzystywania ww. działki szpital ponosi koszty podatku od nieruchomości, które pokrywane są ze środków własnych. Decyzją z [...] października 2019 r. nr [...], Wojewoda [...] odmówił przekazania nieodpłatnie na własność Powiatu [...] nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że Szpital Powiatowy w [...], zgodnie ze swoim statutem, może prowadzić inną działalność niż działalność lecznicza, taką jak dzierżawa i wynajem aktywów trwałych, usługi hotelarskie, usługi szkoleniowe, usługi parkingowe, usługi sterylizacji wyrobów medycznych, przechowywanie zwłok, wykonywanie sekcji zwłok. Jednakże organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, wśród zadań publicznych o charakterze ponadgminnym, które wykonuje powiat, nie są wymienione cele parkingowe. Dodatkowo wskazana nieruchomość w przeważającej części nie jest zagospodarowana i wykorzystywana na powyższe cele. W ocenie organu, przekazanie mienia, w trybie przepisu art. 64 przepisów wprowadzających, dotyczy jedynie mienia służącego do wykonywania zadań powiatu. Musi to być przy tym mienie aktualne i bezpośrednio związane z realizacją tych zadań (na którym są już wykonywane zadania powiatu), a nie mienie mogące dopiero w przyszłości służyć temu celowi. Wobec powyższego nie można uznać, zdaniem organu, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, służy wykonywaniu zadań Powiatu [...]. Z taką decyzją organu I instancji nie zgodził się Powiat [...], który złożył od niej odwołanie. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że przekazanie mienia, o którym mowa w art. 64 ustawy z 13 października 1998 r. nie następuje z mocy prawa, a decyzja przekazująca mienie w tym trybie jest decyzją konstytutywną, a nie deklaratoryjną. Ponadto zawarte w tym przepisie określenie "mienie służące do wykonywania zadań powiatu" należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono przypadków, w których dane mienie jest konieczne i niezbędne do prawidłowego wykonywania zadań powiatu. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]", uchwalonym na sesji Rady Miejskiej w [...], uchwałą Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r., działka nr [...] położona w [...], znajduje się na terenach mieszkaniowo-usługowych do adaptacji, modernizacji i intensyfikacji zabudowy w obrębie terenów zainwestowanych. Natomiast zgodnie z odpisem zupełnym księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla spornej nieruchomości, jako sposób korzystania z tej nieruchomości wskazano - grunty orne. Z powyższych dokumentów nie wynika zatem, w ocenie organu, aby działka nr [...] była przeznaczona na usługi związane z ochroną zdrowia. Minister wskazał także, że nieruchomość, której przekazania domaga się Powiat [...], w przeważającej części nie jest zagospodarowana i wykorzystywana na cele parkingowe. Nie można zatem uznać, że tak zagospodarowana działka nr [...] jest bezpośrednio związana z realizacją zadań powiatu w zakresie ochrony zdrowia. Bezpośredniość oznacza, zdaniem Ministra, że mienie to jest niezbędne do realizacji zadań w tym sensie, że bez prawa własności tego mienia wykonywanie zadań jest w znacznym stopniu ograniczone lub wręcz niemożliwe. Końcowo Minister stwierdził, że przekazanie mienia na podstawie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. nie stanowi jedynej drogi nabycia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, które może nastąpić także w drodze umowy. Z powyższych względów, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2019 r. jako prawidłową i nie naruszającą przepisów prawa materialnego. W ocenie Ministra, Wojewoda [...] dokonał także prawidłowej analizy materiału dowodowego sprawy. Powyższa decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stała się następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą wniósł Powiat [...], reprezentowany przez Zarząd Powiatu [...], w której podniesiono zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa: art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności pominięcie treści decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2017 r. oraz [...] kwietnia 2019 r., z których wynika, że działka nr [...] od co najmniej 1990 r., wraz z działkami objętymi decyzją wywłaszczeniową z 1976 r. tworzy zorganizowaną całość wykorzystywaną na cele statutowe szpitala, tj. cele wskazane w decyzji wywłaszczeniowej; art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności pominięcie treści zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 2017 r., z którego wynika, że działka [...] zgodnie z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...] już w dniu [...] maja 1990 r. położona była w terenie oznaczonym symbolem IB 22 UZ - Tereny usług zdrowia, Szpital rejonowy na 1000 łóżek, art. 80 k.p.a. oraz art. 86 k.p.a. poprzez dokonanie przez organ dowolnej, wybiórczej oceny materiału dowodowego, nierozważenie całokształtu materiału dowodowego, a także dokonanie oceny w oparciu o twierdzenia Wojewody [...], bez zgromadzenia własnego materiału dowodowego; art. 7 i 8 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób pomijający całkowicie interes społeczny, w szczególności lokalnej wspólnoty powiatowej; art. 64 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną przez błędne uznanie przez Ministra, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do przekazania mienia Skarbu Państwa na rzecz powiatu, w szczególności uznanie, że działka nr [...] nie stanowi koniecznego i niezbędnego mienia służącego do wykonywania zadań powiatu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r. Na podstawie art. 203 p.p.s.a., skarżący wniósł także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] lipca 1976 r. przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona na cele realizacji budowy szpitala. Następnie, w dniu [...] października 2000 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 64 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, orzekł o przekazaniu na własność Powiatu [...] działki nr [...] wraz z zabudowaniami stanowiącymi własność Szpitala Powiatowego w [...]. Uwzględniając powyższe skarżący podniósł, że już w dacie wydania ww. decyzji działka nr [...] wraz z działką nr [...] tworzyła zorganizowaną całość i wykorzystywana była na cele związane z działalnością szpitala. Zdaniem skarżącego, powoływanie się przez Ministra na postanowienia studium oraz zapisy księgi wieczystej w zakresie przeznaczenia gruntu pozostaje, w świetle faktycznego sposobu wykorzystywania działki objętej zaskarżoną decyzją, bez znaczenia dla sprawy. W ocenie skarżącego, Minister oparł swoje rozstrzygnięcie wyłącznie na treści dokumentów nie weryfikując rzeczywistego sposobu korzystania z działki oraz nie badając niezbędności tej działki do prawidłowego wykonywania zadań powiatu, do których należy ochrona zdrowia w postaci prowadzenia Szpitala Powiatowego w [...]. Skarżący podkreślił również, że studium jest dokumentem kreującym politykę przestrzenną gminy, jest aktem planowania przestrzennego i w systemie planistycznym zaliczane jest do aktów planowania ogólnego. Nie jest ono jednak aktem prawa miejscowego, a więc nie zawiera przepisów powszechnie obowiązujących i nie może być podstawą do wydania decyzji administracyjnych. Podsumowując, skarżący wyjaśnił, że przekazanie spornej działki na rzecz Powiatu [...] uregulowałoby w sposób całościowy stan własnościowy nieruchomości tworzących funkcjonalno-organizacyjny teren Szpitala Powiatowego w [...]. Skarżący podniósł, że decyzja wydawana na podstawie art. 64 ustawy z 13 października 1998 r. jest decyzją uznaniową, co nie oznacza jednak dowolności rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego, w przedmiotowej sprawie decyzja Ministra wydana została z całkowitym pomięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Materialnoprawną podstawą podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć jest art. 64 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej jako "Przepisy wprowadzające", zgodnie z którym przekazanie powiatom mienia Skarbu Państwa, oraz mienia Skarbu Państwa będącego we władaniu państwowych osób prawnych, innego niż określone w art. 60 ust. 1 i 4, a służącego do wykonywania zadań powiatu może nastąpić na wniosek zarządu powiatu, w drodze decyzji wojewody. Zawarte w tym przepisie określenie "mienie służące do wykonywania zadań powiatu" należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono przypadków, w których dane mienie jest konieczne i niezbędne do prawidłowego wykonywania zadań powiatu. Decyzja wydawana przez wojewodę w tym trybie ma charakter konstytutywny. Organ orzekający działa w warunkach uznania administracyjnego, badając spełnienie przesłanek przekazania mienia według stanu sprawy na dzień wydania decyzji. Skarżący Powiat [...], na podstawie art. 47 Przepisów wprowadzających, przejął do prowadzenia z dniem 1 stycznia 1999 r. Szpital Rejonowy w [...], które obecnie nosi nazwę Szpitala Powiatowego w [...]. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 920 ze zm.), do zadań publicznych powiatu o charakterze ponadgminnym należą zadania z dziedziny promocji i ochrony zdrowia. Natomiast przedmiotowa nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa, co wynika z treści księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], V Wydział [...], którą Skarb Państwa nabył, na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] lipca 1976 r., nr [...] o wywłaszczeniu nieruchomości na cel budowy szpitala miejskiego w [...]. Przedmiotowe mienie znajduję się w użyczeniu Szpitala Powiatowego w [...], na podstawie umowy zawartej ze Skarbem Państwa z [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Skarżący domaga się przekazania na własność przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 64 Przepisów wprowadzających, jako służącej realizacji zadań powiatu. Jak to wskazano powyżej, decyzja wydawana na podstawie art. 64 Przepisów wprowadzających jest decyzją uznaniową. Orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje natomiast, że akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą sądu, która zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam jednak wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już poza granicami kontroli sądowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, z 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 130/10, opubl.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu jest w takich przypadkach wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich okoliczności, które miały wpływ na jej podjęcie. Organ administracji nie może podejmować decyzji w sposób całkowicie dowolny, jest związany przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jak również przywołanym przepisem art. 64 Przepisów wprowadzających. A zatem organ jest zobowiązany, zgodnie z art. 7 k.p.a. rozstrzygnąć sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 57). Przenosząc przedstawione powyżej uwagi na realia niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w ocenie Sądu, organy administracji przekroczyły granice uznania administracyjnego. Jak słusznie podnosi skarżący, organy obu instancji nie poczyniły stosownej analizy niniejszej sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, do czego były zobligowane z uwagi na uznaniowych charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 64 Przepisów wprowadzających. Wskazać należy bowiem, że działka nr [...] jest jedną z wielu nieruchomości w tej lokalizacji, która została wywłaszczonych decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] lipca 1976 r. na potrzeby budowy szpitala miejskiego w [...], i która tworzy z pozostałymi działkami ewidencyjnymi funkcjonalno-organizacyjną całość składająca się na teren zajmowany przez Szpital Powiatowy w [...]. Powyższe znajduję swoje potwierdzenie w stanowisku zaprezentowanym przez skarżącego m. in. w odwołaniu. Uszło uwadze organów, że działka nr [...] znajduję się obecnie wewnątrz terenu szpitalnego, którego właścicielem jest Powiat [...]. Działka gruntu nr [...] wykorzystywana jest natomiast przez Szpital Powiatowy w [...] na drogi wewnętrzne oraz parkingi, w tym dla personelu medycznego. Trudno zatem nie zgodzić się ze skarżącym, że przedmiotowa nieruchomość jest dla Szpitala Powiatowego w [...] niezbędna aby zapewnić właściwą komunikację na terenie kompleksu szpitalnego, w tym aby umożliwić firmom zewnętrznym prawidłowe i sprawne wykonywanie usług na rzecz Szpitala. Powyższe okoliczności zostały jednak niewłaściwie ocenione przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Specyfika funkcjonowania szpitala wymaga bowiem uwzględnienia faktu, że poza budynkami przeznaczonymi stricte do celów leczniczych, dla prawidłowego działania szpitala niezbędna jest także pozostała infrastruktura, tj. budynki techniczne, ciągi komunikacyjne czy parkingi. Szpital tworzy bowiem zorganizowaną całość architektoniczno-budowlaną i nie sposób przyjąć za prawidłowe stanowiska jakie w niniejszej sprawie zaprezentowały organy, że w odniesieniu do części terenu szpitalnego zagospodarowanego na parking lub drogę wewnętrzną nie można mówić o jego niezbędnym charakterze względem reszty gruntów zajętych przez szpital, na których znajdują się budynki mieszczące oddziały lecznicze. Co istotne organy nie ustaliły przy tym, żeby przedmiotowa działka była wykorzystywana na cele nie związane z normalnym funkcjonowaniem szpitala, co wykluczałoby w ocenie Sądu, przyznanie skarżącemu nieodpłatnie prawa własności spornej działki. Brak jest bowiem w aktach sprawy wiarygodnych dowodów, które przemawiałyby za słusznością twierdzeń organów, że działka nr [...] w przeważającej części nie jest zagospodarowana i wykorzystywana na cele wskazane przez skarżącego. Organy, skupiając się głównie na planistycznym przeznaczeniu terenu, które wynika z niewiążących zapisów "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]", zupełnie pominęły faktyczny (aktualny) sposób użytkowania działki nr [...] przez Szpital Powiatowy w [...]. W niniejszej sprawie organy arbitralnie uznały za to, że obecny sposób wykorzystania działki nr [...] nie świadczy o tym, że mienie to służy realizacji zadań powiatu w zakresie ochrony zdrowia. Organy nie przeciwstawiły argumentacji skarżącego żadnych rzeczowych kontr-argumentów. Z analizy uzasadnień decyzji organów wynika jedynie, że organ ograniczyły się do lakonicznego przywołania ustaleń faktycznych sprawy bez przeprowadzenia wnikliwej analizy sprawy w jej całokształcie z uwzględnieniem racji interesu społecznego i słusznego interesu strony. Organy nie przeprowadziły bowiem żadnych rozważań, nie wynika to przynajmniej z uzasadnień ich decyzji, czy za pozytywnym załatwieniem sprawy dla Powiatu [...] przemawia słuszny interes strony oraz czy na przeszkodzie takiemu rozstrzygnięciu sprawy stoi określony interes społeczny. Organy nie poczyniły przy tym żadnej analizy niniejszej sprawy w kierunku ustalenia czy bez prawa własności tego mienia wykonywanie zadań w zakresie ochrony zdrowia przez Powiat [...] jest w ogóle możliwe, lub czy będzie w znacznym stopniu ograniczone. Reasumując, zarówno Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak i Wojewoda [...], wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, przekroczyli granice uznania administracyjnego z uwagi na fakt, że stan faktyczny sprawy nie został wszechstronnie wyjaśniony i oceniony przez te organy z uwzględnieniem racji interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz w świetle mającego zastosowanie w sprawie art. 64 Przepisów wprowadzających, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów jako przedwczesną uznać należy z kolei ocenę zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego. Dopiero przeprowadzenie przez organ prawidłowego postępowania i dokonanie oceny na podstawie wyczerpująco rozpatrzonego materiału dowodowego stanowić może podstawę do oceny legalności wydanego aktu w świetle tych zarzutów. Dokonując oceny w powyższym zakresie, Sąd nie rozstrzyga tym samym o meritum sprawy, gdyż nie będąc kolejną instancją w postępowaniu administracyjnym nie zastępuje organów w rozpatrywaniu spraw. Ponownie rozpatrując sprawę organ, zastosuję się do oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności obowiązkiem organu będzie przeprowadzenie ponownego postępowania, w ramach którego dokonania wnikliwej oceny materiału dowodowego sprawy, ze szczególnym uwzględnieniem faktycznego sposobu wykorzystania przez Szpital Powiatowy w [...] działki nr [...], a następnie skonfrontuje te ustalenia z treścią przywołanego wyżej art. 64 Przepisów wprowadzających i oceni możliwość jego zastosowania. Swoje zaś ustalenia i rozstrzygnięcie wyczerpująco umotywuje w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, sporządzonego zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Wobec powyższego, że odmowa przekazania na rzecz Powiatu [...] własności nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa – działki nr [...] jest niezgodna z prawem, w szczególności z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., koniecznym stało się uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] października 2019 r. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). ----------------------- 10