I SA/Wa 43/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Lenart WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2021 r. sprawy ze skargi O. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia "Dobry start" oddala skargę. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm.), dalej ,,kpa", art. 1 i art.2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018r. poz.570) w związku z § 2 pkt 2, § 3, § 8 ust. 1, ust. 2 pkt. 1 oraz ust. 3 pkt. 1, § 10 ust. 5, § 32 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018r, w sprawie szczegółowych warunków realizacji programu " Dobry Start" ( Dz.U. z 2018r. poz. 1061 z późn. zm) , po rozpatrzeniu odwołania O. S. od decyzji z dnia [...] września 2020r. nr [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] przez Inspektora ds. świadczeń wychowawczych MOPS w [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia ,,Dobry Start", utrzymało ją w mocy. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący O. S. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia ,,Dobry Start" na rok szkolny 2020/2021 na rzecz syna I. S.. Skarżący jest cudzoziemcem posiadającym obywatelstwo ukraińskie. Razem z dziećmi i żoną zamieszkuje w Polsce, na terenie miasta [...]. Do wniosku skarżący załączył kopię swej wizy oraz paszportu, kserokopię umowy o pracę z dnia [...].04.2020r. zawartą z firmą "[...]" na okres od [...].04.2020r. do [...].10.2020r. wraz z oświadczeniem o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi i zezwoleniem Wojewody [...] z dnia [...].05.2020r. na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenie na pracę Wojewody [...] z dnia [...].02.2019r. wraz z umową o pracę z dnia [...].05.2019r. z firmą PPHU ,,[...]" zawartą na okres od [...].05.2019 do [...].04.2020 oraz świadectwem pracy za ww. okres. Skarżący załączył również postanowienie Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...].07.2020r., z którego wynika, że decyzją z dnia [...].03.2020r. Wojewoda [...] odmówił mu udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że sprawa nadal jest w toku, ponieważ od decyzji Wojewody [...] złożył odwołanie. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] wydaną przez Inspektora ds. świadczeń wychowawczych MOPS w [...], działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] odmówiono O. S. świadczenia dobry start na rzecz dziecka I. S. na rok szkolny 2020/2021. Od powyższej decyzji w ustawowym terminie skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, że materialnoprawną podstawę jej wydania stanowi § 2 pkt.2 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem świadczenie określone w programie przysługuje zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcom, którzy spełniają ściśle wymienione tam przesłanki i legitymują się odpowiednimi dokumentami. SKO wskazało, że skarżący nie spełnia wymogu uzyskania świadczenia, a podnoszone przez niego okoliczności w postaci pobytu w Polsce, pozwolenia na pracę, zatrudnienia, uczęszczania dzieci do polskich szkół nie są wystarczającą przesłanką uzyskania żądanego świadczenia. Skarżącemu odmówiono bowiem zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a jest to jedna z obowiązkowych przesłanek, jakie należy spełnić by móc ubiegać się o świadczenie ,,Dobry Start". Zdaniem Kolegium nie zostały zatem spełnione przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia na syna skarżącego, wynikające z § 2 pkt.2 rozporządzenia, a organ I Instancji prawidłowo ocenił zebrane w sprawie wszystkie dowody przedstawione przez O. S.. W ocenie SKO także zarzuty naruszenia prawa procesowego oraz zarzut naruszenia art. 15zd ustawy z dnia 02 marca 2020r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19 nie zasługują na uwzględnienie. W tym zakresie SKO podzieliło zapatrywania organu I instancji i przyjęło je za własne. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożył Skarżący zarzucając jej: naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, 77 i 80 kpa poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny przedstawionego przez odwołującego materiału dowodowego i na tej podstawie uznanie, iż odwołujący nie spełnia wymogów ustawowych uprawniających do pobrania przez niego jako cudzoziemca świadczenia "Dobry Start" na rzecz dziecka l. S., podczas gdy złożone przez niego dokumenty w postaci kserokopii wizy oraz paszportu O. S., kserokopii umowy o pracę z dnia [...].04.2020r. zawartej na okres od [...].04.2020r. do [...].10.2020r. wraz z oświadczeniem o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi i zezwoleniem Wojewody [...] z dnia [...].05.20202r. na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także zezwolenie na pracę Wojewody [...] z dnia [...].02.2019r. wraz z umową o pracę z dnia [...].05.2019r. zawartą na okres od [...].05.2019r. do [...].04.2020r. oraz świadectwa pracy za ww. okres, jak również informacja o wystąpieniu przez cudzoziemca w dniu [...].06.2019r. do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, oświadczenie O. S. o odwołaniu się od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].03.2020r. odmawiającej udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, a nadto umowy o pracę zawartej w dniu [...].10.2021 r. z firmą "[...]" T. J. w [...] na okres do [...].03.2021r., wskazują, iż pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z rodziną jest legalny, jego syn uczęszcza do publicznej szkoły, a córka do miejskiego przedszkola, a zatem świadczenie "Dobry Start" winno zostać mu przyznane; art. 9 kpa poprzez niewystarczające poinformowanie wnioskującego o dokumentach jakie należy złożyć, aby uzyskać wnioskowane świadczenie, albowiem samo wskazanie stronie, że może złożyć dodatkowe dokumenty mające znaczenie dla sprawy oraz skopiowanie treści przepisu w treść pisma kierowanego do strony bez wyjaśnienia o jakie dokumenty organowi chodzi nie stanowi o należytym i wyczerpującym poinformowaniu strony bez znajomości prawa, a nadto jest cudzoziemcem i nie rozumie prawniczego języka w jakim została przekazana mu informacja w zakresie przesłanek do uzyskania przedmiotowego świadczenia, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż skarżący nie może ponosić negatywnych skutków niezrozumienia pouczenia co do żądanych przez organ dokumentów; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 2 pkt 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż cudzoziemiec nie spełnia przesłanek uprawniających do przyznania mu prawa do świadczenia "Dobry Start", podczas gdy odwołujący przedkładając dokumenty opisane w zarzucie 1 niniejszej skargi wykazał swój związek z Rzeczpospolitą Polską, fakt uczęszczania jego dzieci do publicznej szkoły i miejskiego przedszkola, a ponadto O. S. posiadał zezwolenie na pracę wydane na okres powyżej 9 miesięcy tj. od dnia [...].04.2019r. do dnia [...].04.2020r., co winno uzasadniać przyznanie mu świadczenia "Dobry Start" wnioskowanego na rzecz dziecka l. S.; naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15zd ustawy z dnia 02 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COViD-19. innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020 poz. 274) poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji okoliczności, iż odwołujący w dacie wydawania tejże decyzji przebywał i nadal przebywa na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej legalnie, oczekując na rozpatrzenie jego odwołania od decyzji Wojewody [...] odmawiającej mu zezwolenia na pobyt czasowy, długotrwałej bezczynności organu w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy, co spowodowało, iż zamiast w lipcu 2019r. decyzja odmawiająca O. S. zezwolenia na pobyt czasowy została wydana dopiero w dniu [...] marca 2020r., co znacząco wpłynęło na niezakończenie sprawy w II instancji do chwili obecnej i niedysponowaniem w chwili wydawania decyzji przez MOPS zezwoleniem na pobyt czasowy odwołującego na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, mimo iż złożone w sprawie do wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy dokumenty uzasadniają uwzględnienie jego wniosku w powyższym zakresie. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej ,,ppsa" sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem obie decyzje nie naruszają prawa. Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy nieobowiązującego na chwilę wyrokowania, lecz aktualnego na chwilę wydania aktów administracyjnych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (Dz. U. z 2018 r. poz. 1061), dalej ,,rozporządzenie", wydanego na podstawie art. 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1111 z późn. zm.), dalej ,,ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r.". Stosownie do treści § 2 rozporządzenia świadczenie ,,Dobry Start’’ przysługuje zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: obywatelom polskim; cudzoziemcom: obywatelom Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo Szwajcarii, jeżeli wynika to z wiążących Rzeczpospolitą Polską dwustronnych umów międzynarodowych o zabezpieczeniu społecznym, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt czasowy udzielonego w związku z okolicznościami, o których mowa w art. 127 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2017 r. poz. 2206 i 2282 oraz z 2018 r. poz. 107, 138 i 771), jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, posiadającym kartę pobytu z adnotacją "dostęp do rynku pracy", jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem obywateli państw trzecich, którzy uzyskali zezwolenie na pracę na terytorium państwa członkowskiego na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, obywateli państw trzecich przyjętych w celu podjęcia studiów lub pracy sezonowej oraz obywateli państw trzecich, którzy mają prawo do wykonywania pracy na podstawie wizy, przebywającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie: zezwolenia na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 139a ust. 1 lub art. 139o ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, lub dokumentu pobytowego, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1030/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. ustanawiającego jednolity wzór dokumentów pobytowych dla obywateli państw trzecich (Dz.Urz.UE.L 157 z 15.06.2002, str. 1, z późn. zm.- Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 3, z późn. zm.), z adnotacją "ICT", wydanego przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej, i gdy celem ich pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wykonywanie pracy w charakterze pracownika kadry kierowniczej, specjalisty lub pracownika odbywającego staż w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa, o którym mowa w art. 3 pkt 13b ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach przez okres nieprzekraczający 90 dni w okresie 180 dni; jeżeli zamieszkują z członkami rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemców, którym zezwolono na pobyt i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres nieprzekraczający dziewięciu miesięcy, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W myśl § 4 ww. rozporządzenia świadczenie ,,Dobry Start" przysługuje rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczym, osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka, dyrektorom placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorom regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych. W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej odmówiły przyznania skarżącemu O. S. przedmiotowego świadczenia wnioskowanego na jego syna I. S. uznając, że skarżący nie spełnia przesłanek do jego przyznania określonych ww. rozporządzeniem. Jak wskazano, O. S. nie należy do żadnej kategorii osób wymienionych w § 2 rozporządzenia. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Ze zgromadzonego materiału dowodowego ocenionego przez organy administracji publicznej w sposób wszechstronny, wnikliwy i swobodny, a zatem korzystającego z ochrony art. 7, 77 i 80 kpa jednoznacznie wynika, że O. S. występując o przyznanie świadczenia ,,Dobry Start" na dziecko załączył szereg dokumentów oraz zezwoleń stwierdzających fakt jego zamieszkania, pracy na terytorium Polskich oraz uczęszczania małoletnich dzieci do polskich szkół. Skarżący przedłożył także postanowienie Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2020 r., z którego wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Wojewoda [...] odmówił mu zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski, wskazując jednocześnie, że od ww decyzji złożył odwołanie, a sprawa jest nadal w toku. Zdaniem Sądu powyższe okoliczności nie są jednak podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powołany wyżej § 2 rozporządzenia, zawierający zamknięty katalog osób uprawnionych do świadczenia, nie wymienia cudzoziemców spoza UE, EOG oraz Szwajcarii przebywających na terytorium RP i nie posiadających – tak jak skarżący – zezwolenia na pobyt czasowy. Aby ubiegać się o wskazane świadczenie cudzoziemiec zamieszkujący na terytorium RP musi natomiast spełniać wymogi określone w powołanym § 2 pkt 2 rozporządzenia, tj. legitymować się stosownymi dokumentami szczegółowo w tym przepisie wymienionymi. Do dokumentów takich zalicza się m.in. kartę pobytu z adnotacją ,,dostęp do rynku pracy", właściwy dokument pobytowy czy też właśnie zezwolenie na pobyt czasowy. Wśród uprawnionych do ubiegania się o świadczenie przepisy rozporządzenia nie wymieniają jednakże cudzoziemca, któremu odmówiono zezwolenia na pobyt czasowy. Słusznie zatem organy orzekające uznały, że skarżącemu nie przysługuje możliwość skorzystania z programu ,,Dobry Start". Dla rozstrzygnięcia sprawy prawnie irrelewantne są natomiast dołączone do wniosku pozostałe dokumenty, które powołuje w swojej skardze O. S.. Sąd orzekający nie kwestionuje także tego, że pobyt skarżącego i jego rodziny w Polsce miałby być nielegalny. Jak już wskazano wyżej, aby cudzoziemiec mógł uzyskać świadczenie ,,Dobry Start" na rzecz swojego małoletniego dziecka, musi spełnić ściśle określone przesłanki i legitymować się jednym ze wskazanych w §2 pkt 2 rozporządzenia dokumentem. Wskazany w powołanym przepisie katalog przesłanek ma natomiast charakter enumeratywny, a więc organy administracji publicznej, jak i orzekający w sprawie Sąd nie mają kompetencji żeby stosować wykładnię rozszerzającą lub zupełnie odmówić stosowania przepisów rozporządzenia z powodu sprzeczności jego postanowień z treścią ustawy, na podstawie której zostało wydane. Zauważyć bowiem trzeba, że ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. w art. 5 ust. 1 pkt 5 określając zakres podmiotowy jej stosowania wskazuje, że przepisy tej ustawy stosuje się do cudzoziemców przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, którym zostało wydane tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca. Nie ulega jednak wątpliwości, że w rozporządzeniu z 30 maja 2018 r. w katalogu podmiotów uprawnionych do świadczenia nie wskazano cudzoziemca przebywającego na terytorium RP, któremu wydano tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca, znacznie rozszerzając jednak katalog podmiotów, które nie są wymienione w ustawie. Powyższe daje podstawę do stwierdzenia, że rozporządzenie z 2018 roku zostało wydane z przekroczeniem delegacji ustawowej, o której mowa w art. 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w tej kwestii stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2734/19. W orzeczeniu tym NSA podkreślił, że § 2 ww. rozporządzenia jest niezgodny z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. regulując kwestie zastrzeżone do materii ustawowej i wykluczając cudzoziemców przebywających na terytorium RP, którym zostało wydane tymczasowe zaświadczenie tożsamości cudzoziemca z możliwości uzyskania świadczenia. Trzeba mieć jednak na uwadze, że rozpatrując wniosek o przyznanie przedmiotowego świadczenia organy zobowiązane są stosować przepisy rozporządzenia, zgodnie z treścią art. 6 kpa Rozporządzenie to formalnie go obowiązywało. Jak zaznaczył NSA w ww. wyroku organy administracji publicznej nie zostały wyposażone w kompetencje do oceny zgodności aktów niższego rzędu z aktami rangi ustawowej. Nawet więc w sytuacji, gdy organ stosując rozporządzenie dostrzeże w jego treści wykroczenie poza delegację ustawową, w oparciu o którą zostało ono wydane - nie pozostaje mu nic innego jak zastosować przepis rozporządzenia. Zaznaczyć także należy, że to Państwo (prawodawca) ustala zasady udzielania pomocy społecznej podmiotom pozostającym w określonej relacji z państwem polskim, a szczególnie podmiotom przebywającym legalnie na terytorium RP z prawem do rynku pracy. Możliwości pomocy społecznej nie są zaś nieograniczone i stosowne wsparcie nie jest udzielane wszystkim potrzebującym Polakom, a także - co oczywiste - wszystkim cudzoziemcom, zwłaszcza tym którzy nie spełniają przesłanek do jego uzyskania. Tym samym nie można mówić o naruszeniu przez organ odwoławczy §2 pkt 2 rozporządzenia. Odnosząc się natomiast do powołanego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9 kpa, stwierdzić należy, że jest on nie tylko niezasadny w stopniu oczywistym, ale także niewłaściwie sformułowany. Pełnomocnik skarżącego stawia ten zarzut decyzji organu II instancji, argumentując przy tym w jego uzasadnieniu, że to organ I instancji w sposób niewystarczający poinformował wnioskującego o dokumentach jakie należy przedłożyć, żeby rozstrzygnąć sprawę zgodnie z wnioskiem. Analizując zaś znajdujące się w aktach sprawy odwołanie od decyzji organu I instancji stwierdzić należy, że właśnie tam został postawiony identyczny zarzut i dotyczył procedowania tego organu. Wprawdzie, przepisy prawa nie zabraniają formułowania zarzutów dotyczących tych samych przepisów w skardze do sądu administracyjnego, jednakże wskazując dany przepis prawa (procesowego czy materialnego) skarżący powinien wykazać, w jaki sposób naruszył go organ odwoławczy. Tego zaś skarżący nie uczynił, konsekwentnie w uzasadnieniu skargi odnosząc się do jego naruszenia przez organ I instancji. Analizując jednak potencjalne naruszenie tego przepisu, powtórzyć należy za art. 9 kpa, że wśród obowiązków organów administracji publicznej znajduje się konieczność poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę. Zdaniem Sądu obowiązek ten nie ma charakteru bezwzględnego, a organ I instancji sprostał mu, co potwierdziło SKO w zaskarżonej decyzji. Z wezwania z dnia [...] września 2020 r., adresowanego do skarżącego wprawdzie nie wynika, jakie konkretne dokumenty powinien on przedłożyć, aby uzyskać wnioskowane świadczenie, jednakże wskazuje jakie konkretnie trzeba spełnić przesłanki, by je uzyskać. Organ wskazał przy tym, że Wojewoda [...] odmówił O. S. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, jednocześnie przywołując całą treść §2 pkt 2 rozporządzenia, z którego wynika, że świadczenie może uzyskać cudzoziemiec, który posiada takie zezwolenie. Wezwanie to – wbrew temu co twierdzi skarżący nie jest skomplikowane w swojej treści. Jest napisane jasnym i czytelnym językiem, które zrozumieć powinien nawet skarżący, będący co prawda cudzoziemcem, ale od kilku lat posiadający ośrodek interesów życiowych na terytorium RP. Sąd orzekający podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 1817/18, zgodnie z którym: ,,organy administracji publicznej są wprawdzie obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa) jednakże obowiązek ten nie może być rozumiany jako obowiązek udzielania stronie postępowania porady prawnej’’. Skoro jednak skarżący twierdzi, że pismo organu administracji było dla niezrozumiałe, to mógł on zasięgnąć porady prawnej u osoby zajmującej się zawodowo udzielaniem takich porad lub zwrócić się o wyjaśnienie powstałych wątpliwości do organu administracji. Tego zaś skarżący, jak wynika z akt administracyjnych nie uczynił. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut opisany w pkt 3 skargi, a dotyczący naruszenia art. 15zd ustawy z dnia 2 marca 2020 r. Powołany przepis ma charakter czysto techniczny i dotyczy sytuacji w której okres legalnego pobytu cudzoziemca upłynie między [...].03.2020 r. a ostatnim dniem obowiązywania jednego ze stanów zagrożenia epidemicznego lub epidemii ogłoszonego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. W takim przypadku okres ważności wizy krajowej albo zezwolenia na pobyt czasowy przedłuża się z mocy prawa do upływu 30. dnia następującego po dniu odwołania tego ze stanów, który obowiązywał jako ostatni. W realiach sprawy nie ma on natomiast zastosowania, ponieważ O. S. nie posiada zezwolenia na pobyt czasowy. Odnosząc się zaś do zarzutu długotrwałego rozpoznawania odwołania od decyzji Wojewody [...], to nie może być on merytorycznie rozpoznany przez Sąd, albowiem toczy się przed innym organem i w innym przedmiocie. Pełnomocnik skarżącego jako profesjonalista powinien wiedzieć, jakie środki prawne przysługują stronie w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania bądź bezczynności organu administracji publicznej i w jaki sposób, w odpowiednim postępowaniu je stosować. Konkludując, raz jeszcze stwierdzić należy że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie należy do kategorii osób wymienionych w § 2 ww. rozporządzenia, brak było więc podstaw do przyznania mu prawa do wnioskowanego świadczenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnymi nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (D.U: 2020, poz. 1842) - p. także uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 (sygn. akt II OPS 6/19). Poza tym zarządzeniem Prezesa WSA w Warszawie nr 21 z 16 października 2020 r. wstrzymano orzekanie na posiedzeniach jawnych i przyjęto zasadę orzekania na posiedzeniach niejawnych, a sprawy wyznaczone na rozprawy skierowano do rozpoznania na posiedzeniach niejawnych (komunikat na stronie internetowej WSA w Warszawie).