I SA/Wa 437/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Z. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 czerwca 2011 r. o odmowie przyznania S. R. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. R. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania postanawia odrzucić sprzeciw Z. W. Referendarz sądowy, po rozpoznaniu wniosku S. R. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis ww. postanowienia doręczono wnioskodawcy S. R. w dniu 4 lipca 2011 roku. W dniu 6 lipca 2011 r. uczestniczka postępowania Z. W. złożyła sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego z dnia 30 czerwca 2011 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z unormowaniem art. 252 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), postanowienie co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy doręcza się stronie, która złożyła wniosek. Sprzeciw od tego postanowienia przysługuje wyłącznie wnioskodawcy (art. 252 § 3 w zw. z art. 259 § 1 i 2 ppsa). Jak wynika z akt sprawy wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony został przez S. R. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r., rozpoznał wniosek i odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stosownie do treści art. 252 § 3 ppsa, ww. postanowienie doręczone zostało jedynie wnioskodawcy, któremu przysługiwał od niego ewentualny sprzeciw. W tej sytuacji, sprzeciw uczestniczki postępowania Z. W. od postanowienia w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy innej stronie postępowania podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Ponadto Sąd nie doręczał Z. W. odpisu ww. postanowienia, gdyż nie była wnioskodawcą, a co zatem idzie nie ma ona legitymacji w kwestionowaniu rozstrzygnięcia odnoszącego się jedynie do S. R. Wobec powyższego, na podstawie art. 259 § 2 w zw. z art. 252 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.